મારી રોજનીશી

આજથી દીવાળીના મહાપર્વની શરૂઆત થઇ ગઇ. વિદેશમાં પ્રથમ વખત દીવાળી મનાવીશ. જો કે આમ તો વર્ષોથી દીવાળી ઉજવણી ઓછી અને માત્ર રજાઓ ભોગવવા પૂરતી સીમિત રહી ગઇ છે.

કાલે દીવાળીની થોડી ખરીદી કરવા “લીટલ ઇન્ડીયા” ગયો હતો.  લીટલ ઇન્ડીયામાં એટલી ભીડ હતી કે ફરતી વખતે તમને જરા પણ એમ ના લાગે કે તમે ઇન્ડીયામાં નહીં પરંતુ સિંગાપોરમાં છો. ચારેબાજુ જોતાં એમ જ લાગે કે તમે જાણે અમદાવાદના માણેકચોકમાં ઉભા છો.

કાલે મીઠાઇઓ, પૂજાનો સામાન, ડીઝાઇનર દીવા અને ઘરની સજાવટ માટેનો સામાન લીધો. કાલે ઘર માટે એક ખૂબ સુંદર “Wind Chime” પણ લીધું. વર્ષોથી ઇચ્છા હતી ઘરને “Wind Chime” થી સજાવવાની જે કાલે પૂરી થઇ. નીચે “Wind Chime”ની ઇમેજ જોઇ શકો છો.

લગ્ન બાદ આ પ્રથમ દીવાળી છે. આજે રાત્રે વિભા સાથે ધનતેરસનું પુજન કરીશું અને લક્ષ્મીદેવીને થોડી ક્રુપા રાખવા વીનવીશું.

જીંદગી સિંગાપોરમાં આવ્યા બાદ ઘણી શાંતિવાળી થઇ ગઇ છે. અંગત પ્રશ્નો તમે ગમે ત્યાં જાઓ તે પીછો નહીં છોડે પરંતુ મુંબઇમાં રોજિંદી જિંદગી જીવવા માટે જે સંઘર્ષ કરવો પડતો હતો એવું અહીં નથી. અહીં જિંદગી એટલી શાંતિવાળી છે કે આ શાંતિ તમને અકળાવી નાખે.

4 દીવસની દીવાળીની રજાઓ છે.   ઘર પાસે “Changkat”માં ઇન્ડીયન કોમ્યુનીટી દ્વારા ડીનર ઓર્ગનાઇઝ કરવામાં આવ્યું છે. કદાર એટેન્ડ કરીશું.

નીચેની તસ્વીર સિંગાપોરમાં દીવાળીના તહેવાર દરમ્યાન થયેલી સજાવટ દર્શાવે છે.

Filed under: રોજનીશી |