મારી રોજનીશી

આજે પ્રભુ ઇસુના પર્વ નાતાલની પૂર્વસંધ્યા છે. બાળપણની અમુક વાતો આ તહેવાર સમયે યાદ આવ્યા વગર નથી રહેતી. અમારી શાળા સેંટ ઝેવિયર્સમાં દર વખતે 24 ડિસેમ્બરથી 1લી જાન્યુઆરી સુધી લગબગ 9 દિવસનું વેકેશન મળતું હતું. પપ્પા જોડે સાંતાક્લોઝ જોવા અને શહેરમાં સજાવટ જોવા માટે જવાનું. નાતાલના આગલા દિવસે સૂતી પહેલા પલંગ નીચે મોજું મૂકીને સૂવાનું જેથી કરીને સાંતાક્લોઝ એમાં ગિફ્ટ મૂકી જાય. સ્કુલની બરાબર સામે ગોઠવેલા મોટા સફેદ તારાને જોવાનું વગેરે વગેરે….. પણ હવે તો મોટા થઇ ગયા અનેએમઝા અને માસૂમિયત ક્યાંક ખોવાઇ ગઇ છે. આજે હું, રુહી અને વિભા ઓર્ચડ રોડ પર ક્રિસમસની સજાવટ જોવા માટે ગયા હતા. ઓર્ચડ રોડ પર લાઇટીંગ અને સજાવટ તો સારી કરી છે પણ આજે આખો દિવસ વરસાદ હોવાથી બહાર ખૂલ્લામાં છૂટથી હરી ફરી શકાય એવું નહોતું

.

પ્રભુ ઇસુનું આ પર્વ દરેક લોકોના જીવનમાં ખુશીઓ લાવે અને વિશ્વભરમાં શાંતિ લાવે એ જ પ્રાર્થના.

Filed under: રોજનીશી | Tagged: ઓર્ચડ રોડ, ક્રિસમસ ટ્રી, નાતાલ | Leave a comment »

ગઇકાલનો દિવસ ભારત જેવા લોકશાહી દેશ માટે ખૂબ જ અભૂતપૂર્વ હતો. ગઇકાલે હજારો ને લાખોની સંખ્યામાં ભારતના મોટા શહેરોમાં લોકો ઘરની બહાર આવીને શાંતિમય રીતે ખંધા રાજકારણીઓને બતાવી દીધું કે લોકશાહી શું ચીજ છે અને પોતાની જાતને રાજા માની બેઠેલા નિર્લજ્જ રાજકારણીઓને સ્પષ્ટ સંદેશો આપી દીધો કે તેઓ રાજા નહીં પરંતુ પ્રજાના નોકર માત્ર છે. મુંબઇ પર થયેલા આતંકવાદી હૂમલાના વિરોધમાં ગઇ કાલે મુંબઇમાં જ ગેટવે ઓફ ઇન્ડિયા પાસે લાખોની સંખ્યામાં લોકોએ શાંતિપૂર્વક એકત્ર થઇને માર્યા ગયેલા લોકોને શ્રધ્ધાંજલી અર્પી અને રાજકારણીઓને બરાબર સમજાવી દીધું કે પ્રજાને શું જોઇએ છે. જોવા જેવી વાત એ હતી કે આ ભીડનું કોઇ રાજકીય પક્ષ કે કોઇ નેતાએ આયોજન નહોતું કર્યું. ખાલી SMS, orkut, facebook, અને બીજા ઇલેક્ટ્રોનીક માધ્યમ દ્રારા લોકોએ જ આ કાર્યક્રમનું આયોજન કર્યું હતુ અને એટલું જ નહીં ભારતા મોટા શહેરો જેવા કે બેંગ્લોર, હૈદરાબાદ, દિલ્હી, કોલકત્તામાં પણ લોકોએ બહાર આવી મુંબઇમાં શરૂ થયેલા આ કાર્યક્રમમાં પૂરતો સાથ આપ્યો. ઘણાં લોકો એમ વિચારતા હશે કે લો ભેગા થઇને શું ઉકાળી લીધું? પણ મને એ વાતનો સંતોષ છે કે ચલો દરેક નાના મોટા માણસે પોતાની ફરજ સમજી ચાલુ દિવસે પણ દેશ માટે થોડો સમય તો કાઢયો. રાજકારણીઓ જે સબ ચલતા હૈ એવા ફાંકામાં રાચતા હતા એમને એક સંદેશો તો મળ્યો. દરેક મોટા કાર્યની શરૂઆત એક નાની શરૂઆતથી જ થતી હોય છે. અને god willing આ શરૂઆત ભારતને એક મજબૂત રાષ્ટ્ર બનાવવામાં સહાયરૂપ થશે.

પણ ફક્ત રાજકારણીઓ સામે બળાપો કાઢવાથી આતંકવાદની સમસ્યા દૂર નહીં થાય. સરકાર તો કસૂરવાર છે જ કારણ કે જેમની પાસે સત્તા હતી એ માણસો એનો યોગ્ય ઉપયોગ કરીને પ્રજા માટે ભલું નથી કરી શક્યા. પણ આપણે પણ સમજવું જોઇએ કે આપણી શું ફરજો છે. દરેક ભારતવાસી એ નીચેની વસ્તુઓ સમજવા જેવી છે.

1> Be Alert, Be vigilant

આતંકવાદની સમસ્યાનો કોઇ સરળ ઉપાય તો છે જ નહીં. આ એક લાંબી લડત છે જેમાં પ્રજાના સહકાર વગર સફળ થવું અશક્ય છે. દરેક ભારતવાસીએ પોતાની આજુબાજુ થતી હિલચાલ પર નજર રાખવી જોઇએ અને જો કોઇ શંકાસ્પદ જણાય તો તરત યોગ્ય સરકારી એજન્સી કે અધિકારીને જાણ કરવી જોઇએ. કોઇ પણ સંદિગ્ધ વસ્તુ કે સરસામાન દેખાય તો એની જાણ પોલિસને કરો. Prevention is better than cure.

2> Be honest to nation, be honest to yourself

દરેક ભારતવાસી પોતાની ફરજ શું છે એ સમજવું જોઇએ. ભ્રષ્ટાચાર એ કેન્સર જેવો રોગ છે જે આપણા દેશને ભરખી ગયો છે. પોતાની જાતને રૂપિયા માટે વેચતા પહેલા વિચારો કે તમે ભારતમાતા સાથે અને તમારા દેશવાસીઓ સાથે અન્યાય તો નથી કરતા ને? બહારથી આવેલા માણસો અંદરના માણસોની મદદથી જ દર વખતે ભારત પર હૂમલા કરી જતા હોય છે. કોસ્ટ ગાર્ડ, કસ્ટમ કે સરહદ નજીક રહેતા માણસો પોતાની જાતને પૈસા માટે વેચતા પહેલા વિચારો કે એ પૈસાથી તમારા ત્યાં તો દિવાળી થઇ જશે પણ કેટલા લોકોના ઘરે માતમ મનાશે અને જે ભ્રષ્ટાચારના પૈસાથી આજે તમારા ઘરે દીવા સળગે છે એ જ દીવા કાલે તમાર ઘરને જ આગ લગાવશે. આ વિશે મને “સરફરોશ” મૂવીના ટાઇટલ સોંગની બે કડી યાદ આવી ગઇ…

चन्न सिक्को के लिये तुम ना करो काम बुरा,

हर बुराइ का सदा होता है अंजाम बुरा…..

માટે ખાલી એક જ વિનંતી કે પોતાની જાતને વેચતા પહેલા વિચારો.

3> Understand your civic duty

ભારત દેશના નાગરિક તરીકે દેશ પ્રત્યેની ફરજો શું છે એ સમજવું જોઇએ. દરેક ભારતવાસીએ પોતાને મળેલા મતદાનના અધિકારનો યોગ્ય ઉપયોગ કરવો જોઇએ. મારા એક મતથી શું ફરક પડશે એ ના વિચારો પણ તમે તમારા તરફથી તમારી ફરજ બરાબર બજાવો છો કે નહી એ જુઓ. રસ્તા પર કચરો ફેંકતા પહેલા કે સિગ્નલ તોડીને ભાગતા પહેલા વિચારો કે શું આ યોગ્ય છે? દરેક ભારતવાસી ઇચ્છે છે કે ભારત પણ સિંગાપોર કે અમેરિકા જેવું બની જાય પણ એના માટે પોતાની શું ફરજ બને છે એ પણ વિચારવું જોઇએ.

આમ જો આપણે ઉપરની નાની નાની બાબતોનું ધ્યાન રાખીએ તો ભારત સિંગાપોર કે અમેરિકા તો શું એનાથી પણ વધૂ મજબૂત રાષ્ટ્ર બની શકે છે.

આ પોસ્ટ જો કોઇ વાંચશે તો એ વિચારશે કે આ પણ નવરો બેઠો સલાહો આપવા બેઠો છે. મને જે તે વ્યક્તિના એવા વ્યક્તિગત વિચારો સામે વાંધો નથી પણ આ વાંચીને જો કોઇ એક વ્યક્તિ પણ ઉપરની બાબતો વિશે વિચારશીલ થશે તો મને એ ભારતવાસી પર ગર્વ થશે.

Filed under: મુંબઇ, રોજનીશી | Tagged: આતંકવાદ, મુંબઇ | 4 Comments »

ઉપરની તસ્વીર માસૂમ મોશે નામના બાળકની છે. મુંબઇના આતંકવાદી હૂમલાના ચિત્રોમાં જો સૌથી હ્રદયદ્રાવક કોઇ ચિત્ર હોય તો મને આ લાગે છે. મોશે મૃતક ઇઝરાયેલી દંપતિનું માત્ર બે વર્ષનું કૂમળું ફૂલ છે. નરીમાન હાઉસ પર આતંકવાદીઓએ કરેલા હૂમલામાં આ માસૂમ બાળકના માતા અને પિતા બન્ને ત્રાસવાદીઓના આતંકના શિકાર બની ગયા છે. ઇઝરાયેલી દંપતિ મોશે સાથે નરીમાન હાઉસમાં રહીને જ્યુઇશ લોકો માટે સમાજસેવા કરતા હતા. આ માસૂમ બાળક તેના પપ્પા મમ્મી સાથે આતંકવાદીઓના હૂમલાના સમયે નરીમાન હાઉસમાં જ હતું. હૂમલાના સમયે મોશેના મમ્મી પપ્પાને મોશેની સામે મારી નાંખવામાં આવ્યા અને માસૂમ બાળક લોહીના ખાબોચિયામાં પોતાના મમ્મી પપ્પાને ઉઠાડવાની કોશિશ કરતું એમની બાજુમાં રડતું રહી ગયું. નરીમાન હાઉસમાં કામ કરતી નેની મોશેને લઇને બહાર ભાગી આવવામાં સફળ થઇ પરંતુ મોશેના મમ્મી પપ્પા જીવતા બહાર ના આવી શક્યા. આ માસૂમ ફૂલને તો એ પણ ખબર નથી પડતી હજી કે એના મમ્મી પપ્પા એને હવે ક્યારેય નહીં મળી શકે. એની માસૂમ આંખો અને એમાંથી નિકળતા આંસુ કદાચ એના પપ્પા મમ્મીને શોધી રહ્યા છે. એના પપ્પા મમ્મીના દફનવિધિના અમુક વિડીયો ફૂટેજ જોઇને મારી આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. દાદા દાદી બિચારા એને બોલ કે કોઇ રમકડું આપી શાંત રાખવા પ્રયત્ન કરતા એ વિડીયોમાં બતાવાયા છે પણ છતાં પણ મોશે ક્યારેક રમે છે તો ક્યારેક ભીડમાં પોતાના મમ્મી પપ્પાને શોધતું રડવા લાગે છે. ભગવાનને પૂછવાનું મન થાય છે કે આ માસૂમ સાથે આવું કેમ કર્યું તે?

રુહીથી જો હું દૂર હોઉ તો તરત એ મને કે એની મમ્મીને શોધવા લાગે છે. રુહીને તો એવી આદત છે કે જ્યાં પણ જવાનું ત્યાં પપ્પા અને મમ્મી બન્ને એ સાથે જ જવાનું કોઇએ એકલા નહીં જવાનું. જો હું એને ક્યાંય લઇ જવા માટે શૂઝ પહેરાઉ તો એ એની મમ્મીને રસોડામાંથી બહાર લાવીને પોતાની સાથે આવવા માટે મૂંગા મૂંગા પણ સમજાવે છે. બોલી ના શકતા હોય તો પણ પોતાનાથી જે શક્ય બને એ રીતે આ નાના બાળકો પોતાના મમ્મી પપ્પાની હૂંફ મેળવવા માટે પ્રયત્ન કરતા હોય છે. મને બહુ દુ:ખ થાય છે કે મોશેના નસીબમાંથી આ હૂંફ ભગવાને બહુ કૂમળી વયમાં છીનવી લીધી.

મોશે અત્યારે પોતાના નાના-નાની સાથે ઇઝરાયેલ જતો રહ્યો છે. ભગવાને એને ખૂબ નાની ઉંમરમાં જીંદગીની કડવી વાસ્તવિકતાનો સામનો કરાવી દીધો છે. મારી ખરા દિલથી શુભેચ્છાઓ છે મોશે માટે. એ જીવનમાં ખૂબ સારી રીતે જીવે અને હ્રદયમાં કડવાહટ અને દુશ્મનાવટનું ઝેર ભર્યા વગર એક ઉમદા જીંદગી જીવે એવી અંતરની શુભેચ્છાઓ.

ઉપરની તસ્વીર મોશેના માતા પિતાની છે. ખબર નહીં આતંકીઓને આ હસતા ખેલતા પરિવારને બરબાદ કરીને શું મળ્યું?

Filed under: મુંબઇ, રોજનીશી | Tagged: આતંકવાદ, નરીમાન હાઉસ, મુંબઇ, મોશે | Leave a comment »