Posted on માર્ચ 16, 2007 by KrunalC
દુઃખમાં રડી લેવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે,
હારેલી જીંદગી જીવવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.
કીનારા પર વહાણ હંકારનારાઓ તમને શું ખબર,
તૂફાન માં કશ્તી ગુમાવવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.
તમામ ઉમર જેને પામવાની તડપ હોય પરંતુ,
તેને મેળવીને ગુમાવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.
બે હાથ વડે ઝીંદગી ઉલેચનારાઓ એટલું પણ જાણો કે,
છેલ્લા શ્વાસે હથેળી ખાલી જોવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.
એક વાટ પકડી ને ચાલનારાઓ મંઝીલ જરુર પામે છે,
કીન્તુ માર્ગ માં ભટકી જવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.
દુનીયા જીતનારા ઘણાં સીકંદરો ભૂલાઈ ગયાં ,
એક-બે ના દીલ જીતી ચાલી જવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે..
source : ઇમેઇલ ફોરવર્ડ
Filed under: ટાઇમપાસ | Leave a comment »
Posted on માર્ચ 3, 2007 by KrunalC
અહીં સિંગાપોરમાં દરેક નાના છોકરાઓ સ્ટ્રોલરમાં (ગુજરાતીમાં “બાબાગાડી”)માં જ ફરતા હોય છે. છોકરું નાનું 2 મહીનાનું હોય કે 2 વરસનું બધાં બાબાગાડીમાં જ ફરતાં હોય છે. એનો એક ફાયદો એ છે કે છોકરા અને મા બાપ બન્નેને આરામ રહે. બહાર જાઓ ત્યારે છોકરાને તેડવાની મહેનત ના કરવી પડે અને નાના છોકરાને પણ જ્યારે સુઇ જવું હોય ત્યારે શાંતિથી સૂઇ જઇ શકે. ઇન્ડીયામાં હજી બાબાગાડી એટલી પ્રચલિત નથી. એનું કારણ કદાચ એ હોય કે રસ્તા પર વાહનો માંડ ચાલતા હોય છે ત્યાં આ બાબાગાડી માટે ક્યાં જગ્યા કરવી.
હવે રુહીને પણ બાબાગાડીમાં સૂવડાવી બહાર લઇ જઇએ છે. બહાર એને ખૂબ જ ગમે છે. શાંતિથી એની ગાડીમાં આરામથી આજુબાજુ નજરો ફેરવી દુનિયા નિહાળે રાખે છે. ગયા રવિવારે તો મેરિલિયન પણ ગયા હતા બધાં જોડે. બધાં ને મઝા આવી. વિભા પણ ડીલીવરી પછી પહેલી વાર બહાર આવી હતી. રુહી પણ નવું નવું જોઇને ખુશ થતી હતી. મમ્મીને પણ ફરવાની મઝા આવી. દરેકના ચહેરા પર આનંદ જોઇને ખૂબ સંતોષ થયો.
Filed under: રુહી | Leave a comment »
Posted on માર્ચ 2, 2007 by KrunalC
જ્યારે મેં 2500 રૂપિયામાં શરૂઆત કરી હતી ત્યારે એમ થતું કે જો 5000 રૂપિયા કમાઇએ તો સારું. રવિવારે પૈસાની ચિંતા વગર હરી ફરી શકાય અને બીજા મઝા થઇ શકે. પછી 5000 કમાતા થયા એટલે થયું કે જો 10000 કમાઇએ તો સારું. મોબાઇલ લઇ શકીએ અને ભવિષ્ય માટે થોડું વિચારી શકીએ. પછી 10000 કમાતા થયા તો થતું કે સાલું 20000 જેવું કમાઇએ તો સારું.. ગાડી લઇ લઇએ અને એક સ્ટેટસ બની જાય. આજે પણ એક તબક્કે પહોંચ્યા બાદ પણ મનની ઇચ્છાઓને હું સંતોષી નથી શક્યો કારણ કે એક ઇચ્છાની પૂર્તિ થતાં પહેલાં જ બીજી ઇચ્છાઓ જાગી જાય છે. જો કે જીવનના વિવિધ તબક્કે થયેલી આ ઇચ્છાઓ મારા માટે પ્રેરકબળ બની અને મને ઉત્તરોત્તર પ્રગતિ કરવામાં મદદ કરી છે.
એમ કહેવાય છે કે ઇચ્છા દુખની મા છે. આ વસ્તુ આમ તો સાચી છે પણ કદાચ અર્ધસત્ય છે. જો માણસમાં ઇચ્છાઓ નહીં જાગે તો માણસ આગળ ક્યારેય નહીં વધી શકે. જો ઇચ્છાઓ નહી જાગે તો જીંદગી આખી એકધારી નીકળી જશે. જેમ વાહનને આગળ વધવા માટે ઇંધણની જરૂર છે એમ માણસને પણ જીંદગીમાં આગળ વધવા માટે ઇચ્છારૂપી ઇંધણની જરૂર છે. આંખોમાં જો સપના હશે તો તમારા પગમાં જીંદગીની સફરમાં આગળ ડગ માંડવાનું જોમ મળશે. માટે જ ઇચ્છાઓ અને આંખોમાં રહેલા સપનાનું ખૂબ મહત્ત્વ છે.
આ જ ઇચ્છાઓ દુખનું કારણ ત્યારે બની જાય છે કે જ્યારે ઇચ્છાઓ પૂરી ના થવાના અફસોસો માણસ રાખે. જરૂરી નથી કે તમે કરેલી દરેક ઇચ્છાઓ પૂરી થાય જ. આંખોમાં સપનાં આંજી તેને પૂરા કરવાના પ્રયત્નો કરવા જરૂરી છે પણ જો તે સપનાં પૂરા ના થાય તો દુખી ના થવાનું હોય. એક શેર યાદ આવી જાય છે કે
बनानेबालेने कमी ना की, अब किसको क्या मिला वो मुकद्दरकी बात है
મતલબ કે માણસને પોતાના ભાગ્યથી વધારે ક્યારેય કશું મળતું નથી. ટૂંકમાં ઇચ્છાઓ રાખો પણ તેને તમારા દુખની મા ના બનવા દો. હતાશાના સમયમાં તમારી જાતને વધૂ સંઘર્ષ કરવા માટે તૈયાર કરો. કદાચ જીવનના સંઘર્ષોમાં જ જીવનની મઝા છે. પરિશ્રમથી તમારા પ્રારબ્ધને જીતવાની કોશિશ કરતા રહો.
Filed under: રોજનીશી | Leave a comment »
Posted on માર્ચ 2, 2007 by KrunalC
આટલા નાના શા મગજને શું કામ આટલું બધું વિચારીને કષ્ટ આપવાનું?
Filed under: રુહી | 1 Comment »
