સૂરસાધના

ગુજરાતી લેખિનીમાં સ્વૈરવિહાર

પારકા/ પોતીકા

નેટ પરથી ઉપરોક્ત વિચાર મળ્યો. અને મન વિચારે ચઢી ગયું.

કડવી લાગે તેવી પણ સાચી વાત છે ને? રોજ સાથે રહેતાં સ્વજનો જે પીડા રોજે રોજના વ્યવહારમાં દેતાં હોય છે, તે દૂરનાં નથી દેતાં. સામાન્ય માણસના જીવનમાં મોટા ભાગના શત્રુઓ કોઈક કાળે તેનાં મિત્રો હતાં. સાવ અજાણ્યું જણ કદી આપણું દુશ્મન નથી હોતું .

જો કે અન્ય તો લટકતી સલામ આપીને જ વિદાય લેતાં હોય છે ને ?! કશી આત્મીયતા જ નહીં . આત્મીયતા કડવી હોય તો પણ, મીઠી લાગતી હોય છે . નહીં વારુ ?!

તમારા વિચારો જણાવશો?