સૂરસાધના

ઘણી વખત આ પાર્કમાં ચાલવા ગયો છું. આવી ઝાડીઓ, આવું સુંદર ઝરણું અને આવું લીલું છમ્મ ઘાસ ……

મારી જેમ ઘણા લોકો અહીં ચાલવા આવે છે ;  પ્રકૃતિનો આનંદ માણે છે; શુદ્ધ હવાની લહેજત લે છે; આરોગ્યમાં અભિવૃદ્ધિ કરે છે. 
પણ પાંચ છ સદી પહેલાં અહીં કેવળ પ્રેરી ઘાસનાં મેદાનો હતાં. કદાચ આવાં ….

અને મન એ જમાનામાં સ્વૈર વિહાર કરવા લલચાયું. અહીં પ્રકૃતિ પૂરબહારમાં ખીલી હતી. હજારો બાઇસનોનાં ટોળે ટોળાં અહીં મુક્ત મને મ્હાલતાં હતાં. બાઈસનના શિકારની આ વાત પણ યાદ આવી ગઈ.

લેવિસ અને ક્લાર્ક જ્યારે આવી કોઈ જગ્યાએથી પ્રસાર થયા હશે; ત્યારે અહીં કોન્ક્રિટની તો શું – સાદી કેડી પણ નહીં હોય. ઝાડીઓ કાપીને તેમણે આગળ ધપવાનો રસ્તો બનાવવો પડ્યો હશે. 

એમણે શોધી કાઢેલા રસ્તા પરથી, જીવનમાં સમૃદ્ધિ પામવા હજારો અમેરિકનોએ પૂર્વમાંથી પશ્ચિમ તરફ હિજરત કરી હશે!
ઓરેગન ટ્રેલ પણ યાદ આવી ગયો.

કેવો એ જમાનો હશે? એ કાળમાં હજારો માઈલ સુધી પ્રેરીનાં મેદાનો હતાં. ક્યાંક ક્યાંક આવી ઝાડીઓ, ઝરણાં અને નદીઓ હતાં. નેટિવ અમેરિકનો પ્રકૃતિ સાથે એકરૂપ થઈ જીવતાં હતાં.

રોમે રોમ ઝણઝણી ઊઠ્યાં.

પણ અમેરિકન વસાહતીઓએ એ પ્ર્કૃતિનો ધ્વંસ કરી સંસ્કૃતિ વિકસાવી. અમારા જેવા ડાયોસ્પોરાએ જીવનની નવી તકો માટે ઝઝૂમ્યા અને આર્થિક રીતે સમૃદ્ધ થયા.

પણ એ જમાનાના જીવનમાં

જે સુખ હતું –

તે અત્યારે છે ખરું? 

હવે તો…..

એ મરી ગયેલા જીવનની કબર પર આવાં સ્મૃતિ ચિહ્નો જ બાકી રહ્યાં ને? 

હવે તો આવા વિડિયો જોઈને જ મન મનાવવું રહ્યું. 

ખેર….

જે છે તે આ છે !