Operasi Weserübung

Operasi Weserübung
Sebahagian daripada Kempen Norway dalam Perang Dunia Kedua
Dari atas mengikut arah jam: tentera Jerman mara berhampiran Bagn di Valdres; Raja Haakon VII dari Norway dan Putera Mahkota Olav berlindung ketika serangan udara Jerman; Kubu Oscarsborg dibom; anggota Gebirgsjäger Jerman berhampiran Narvik; dan artileri Norway dalam pertempuran di sekitar Narvik.
Tarikh 9 April – 10 Jun 1940 Lokasi Denmark dan Norway Keputusan Kemenangan Jerman
Pihak yang terlibat
Jerman	Norway Denmark United Kingdom Perancis Kerajaan buangan Poland
Komandan dan pemimpin
Leonhard Kaupisch Nikolaus von Falkenhorst Hans Ferdinand Geisler Günther Lütjens Eduard Dietl	Haakon VII Johan Nygaardsvold Kristian Laake Otto Ruge Carl Gustav Fleischer Christian X Thorvald Stauning William Wain Prior Adrian Carton de Wiart Bernard Paget Pierse Joseph Mackesy Harold de Riemer Morgan Antoine Béthouart
Kekuatan
9 divisyen 1 batalion artileri 1 briged infantri bermotor Jumlah: sekitar 120,000	Norway: 6 divisyen, sekitar 52,000 Denmark: 2 divisyen, sekitar 14,500 Pihak Bersekutu: sekitar 35,000 Jumlah: sekitar 101,500
Kerugian dan korban
Jerman: 5,296 korban keseluruhan dalam kempen Norway, termasuk 1,317 terbunuh di darat, 1,604 cedera dan 2,375 hilang di laut atau dilaporkan hilang Kriegsmarine: 1 kruiser berat, 2 kruiser ringan dan 10 kapal pembinasa tenggelam, selain kapal selam, kapal pengangkut dan kapal kecil lain	Norway: sekitar 1,700 korban, termasuk kira-kira 860 terbunuh Denmark: 16 askar terbunuh dan 23 cedera United Kingdom: 1,869 korban dalam pertempuran darat; lebih 2,500 kehilangan di laut Perancis dan Poland: kira-kira 530 korban dalam pertempuran darat

Operasi Weserübung (Jerman: Unternehmen Weserübung, secara harfiah "Operasi Latihan Weser") ialah nama kod bagi serangan Jerman Nazi terhadap Denmark dan Norway pada 9 April 1940 semasa Perang Dunia Kedua. Operasi itu membuka fasa utama Kempen Norway dan dibahagikan kepada Weserübung-Süd bagi Denmark dan Weserübung-Nord bagi Norway. Denmark menghentikan tentangan selepas beberapa jam pada 9 April, manakala pertempuran di Norway berterusan selama dua bulan sehingga angkatan bersenjata Norway yang masih bertahan menyerah kalah pada 10 Jun 1940.

Norway mempunyai kepentingan strategik kepada kedua-dua pihak. Pelabuhan bebas ais Narvik merupakan laluan penting bagi pengeksportan bijih besi dari utara Sweden ke Jerman, sementara pantai Norway menawarkan pangkalan yang dapat memperluas operasi laut dan udara Jerman di Laut Utara dan Atlantik Utara. British dan Perancis juga merancang tindakan di Scandinavia, pada mulanya berkaitan bantuan kepada Finland dalam Perang Musim Sejuk dan kemudian melalui Operasi Wilfred, yang bertujuan memasang periuk api di perairan Norway, serta Rancangan R 4, yang memperuntukkan pendaratan tentera di beberapa pelabuhan Norway. Perancangan Jerman, bagaimanapun, telah bermula sejak akhir 1939 dan dipercepat selepas Insiden Altmark pada Februari 1940.

Rancangan Jerman bergantung pada kejutan strategik, pendaratan laut serentak dan penggunaan kuasa udara untuk menawan pelabuhan, lapangan terbang serta pusat pentadbiran sebelum Norway sempat melaksanakan mobilisasi penuh atau menerima bantuan besar Pihak Bersekutu. Walaupun Jerman akhirnya menguasai kedua-dua negara, kempen itu membawa kerugian yang amat berat kepada Kriegsmarine. Di Norway utara, pasukan Norway, British, Perancis dan Poland berjaya menawan semula Narvik pada 28 Mei sebelum keadaan ketenteraan yang semakin buruk bagi Pihak Bersekutu di Perancis memaksa mereka mengosongkan Norway. Penenggelaman kruiser Blücher di Kubu Oscarsborg pula melambatkan penguasaan Oslo dan memberi masa kepada Raja Haakon VII, kerajaan serta sebahagian ahli Storting untuk melarikan diri dari ibu negara dan meneruskan penentangan.

Latar belakang strategik

Kepentingan Norway dan bijih besi Sweden

Peta operasi utama Pihak Bersekutu di Norway antara April dengan Jun 1940.

Ketika perang meletus pada September 1939, Denmark, Norway dan Sweden berusaha mengekalkan neutraliti. Walau bagaimanapun, kedudukan geografi Scandinavia menjadikannya penting dalam persaingan ekonomi dan ketenteraan antara Jerman dengan Pihak Bersekutu. Industri perang Jerman bergantung pada bekalan bijih besi Sweden. Pada musim sejuk, apabila pelabuhan di Teluk Bothnia terjejas oleh ais, sebahagian besar bijih dari lombong Sweden utara dibawa dengan kereta api ke Narvik, sebuah pelabuhan bebas ais di pantai Norway, sebelum dihantar melalui laut.

Panglima Kriegsmarine, Erich Raeder, turut melihat pantai Norway sebagai kawasan yang berpotensi menyediakan pangkalan hadapan bagi kapal permukaan dan kapal selam Jerman. Sebaliknya, sebuah pangkalan British di Norway boleh menyekat laluan perkapalan Jerman, mengancam bekalan bijih besi dan mengehadkan kebebasan operasi tentera laut Jerman. Kepentingan ini menyebabkan kedua-dua pihak semakin memberi perhatian kepada Scandinavia sepanjang musim sejuk 1939–1940.

Rancangan Pihak Bersekutu

Pencerobohan Kesatuan Soviet terhadap Finland pada November 1939 membuka kemungkinan campur tangan British dan Perancis di Scandinavia. Perancang Pihak Bersekutu mempertimbangkan penghantaran pasukan ke Finland melalui Narvik dan Sweden. Selain membantu Finland, kehadiran tentera Pihak Bersekutu di kawasan itu dapat mengganggu penghantaran bijih besi Sweden kepada Jerman. Norway dan Sweden, yang bimbang penglibatan sedemikian akan menarik mereka ke dalam perang, enggan memberikan laluan kepada tentera asing. Tamatnya Perang Musim Sejuk melalui Perjanjian Damai Moscow pada 13 Mac 1940 pula menghapuskan alasan segera untuk ekspedisi ke Finland.

British dan Perancis kemudiannya menumpukan perhatian kepada Operasi Wilfred. Rancangan itu bertujuan memasang periuk api di beberapa bahagian laluan perkapalan Norway supaya kapal yang membawa bijih besi terpaksa memasuki laut terbuka dan lebih mudah dipintas oleh Tentera Laut Diraja British. Operasi itu dirancang untuk diikuti oleh Rancangan R 4 sekiranya Jerman bertindak balas. Rancangan R 4 memperuntukkan pendaratan pasukan British di Narvik, Trondheim, Bergen dan Stavanger. Kabinet Perang British akhirnya memutuskan bahawa pemasangan periuk api akan dilaksanakan pada 8 April.

Operasi Wilfred bermula pada pagi 8 April, ketika armada pencerobohan Jerman sendiri sudah menuju ke Norway. Pertembungan masa antara rancangan kedua-dua pihak bukan hasil penyelarasan: Jerman dan Pihak Bersekutu masing-masing bergerak berdasarkan penilaian mereka sendiri terhadap kepentingan Norway dan niat pihak lawan.

Keputusan Jerman

Pada akhir 1939, Hitler mengarahkan Oberkommando der Wehrmacht (OKW) mengkaji kemungkinan menduduki Norway. Kajian awal yang dikenali sebagai Studie Nord pada mulanya tertumpu kepada Norway sahaja. Pertemuan antara Hitler dengan ahli politik Norway Vidkun Quisling pada Disember 1939 turut meningkatkan perhatian kepimpinan Jerman terhadap keadaan politik Norway, walaupun rancangan penaklukan tidak bergantung pada sokongan Quisling.

Insiden Altmark pada 16 Februari 1940 mempercepat perancangan Jerman. Kapal British HMS Cossack memasuki perairan Norway dan membebaskan tawanan British daripada kapal Jerman Altmark. Bagi Hitler, insiden itu menunjukkan bahawa kerajaan Norway mungkin tidak mampu mempertahankan neutralitinya daripada tindakan British. Pada 21 Februari, Jeneral Nikolaus von Falkenhorst diberi tanggungjawab menyediakan rancangan terperinci bagi serangan terhadap Norway.

Falkenhorst mencadangkan supaya Denmark turut diduduki bagi memastikan penggunaan lapangan terbang dan laluan perhubungan yang diperlukan untuk operasi di Norway. Pada 1 Mac, Hitler mengeluarkan arahan rasmi bagi operasi terhadap kedua-dua negara. Matlamat strategiknya termasuk mencegah penguasaan British ke atas Scandinavia, melindungi laluan bijih besi Sweden dan memperoleh pangkalan yang lebih baik untuk angkatan laut serta udara Jerman. Pada 26 Mac, Hitler menetapkan 9 April sebagai tarikh serangan. Waktu nominal serangan terhadap sasaran di Norway ditetapkan pada 05:15 waktu Norway.

Perancangan operasi

Operasi ini dibahagikan kepada dua komponen utama. Weserübung-Süd meliputi pendudukan Denmark di bawah komando Jeneral Leonhard Kaupisch, manakala Weserübung-Nord meliputi pencerobohan Norway di bawah Falkenhorst. Rancangan keseluruhan amat bergantung pada kejutan. Jerman tidak mempunyai kelebihan tentera laut di perairan Norway dan perlu membawa pasukan pendaratan awal dengan kapal perang yang pantas sebelum Tentera Laut Diraja British sempat bertindak balas secara berkesan.

Weserübung-Süd

Kepentingan utama Denmark dalam rancangan itu ialah kedudukannya sebagai pangkalan dan laluan bekalan ke Norway. Khususnya, lapangan terbang di Aalborg diperlukan untuk membolehkan pesawat Jerman mengangkut pasukan dan bekalan ke Norway serta menyediakan sokongan udara. Perancang Jerman menggabungkan kemaraan darat merentasi sempadan Jutland dengan pendaratan dari laut, tindakan terhadap jambatan dan pusat perhubungan, serta serangan udara.

Walaupun angkatan bersenjata Denmark mempunyai kira-kira 14,500 anggota dalam dua divisyen pada tahap organisasi, kurang daripada 4,000 orang berhadapan secara langsung dengan pasukan serangan Jerman pada pagi 9 April. Jerman menggunakan kira-kira 40,000 anggota dalam operasi terhadap Denmark pada hari tersebut.

Weserübung-Nord

Di Norway, rancangan Jerman jauh lebih rumit kerana jarak yang panjang, pantai yang bergunung-ganang dan keperluan menawan beberapa sasaran yang terpisah secara serentak. Kumpulan tentera laut diarahkan ke Oslo, Kristiansand, Egersund, Stavanger, Bergen, Trondheim dan Narvik. Pasukan payung terjun dan tentera yang diangkut melalui udara pula akan membantu menawan lapangan terbang, terutamanya Fornebu berhampiran Oslo dan Sola berhampiran Stavanger.

Narvik menerima perhatian khas kerana kedudukannya sebagai pelabuhan bijih besi. Sepuluh kapal pembinasa membawa hampir 2,000 anggota Rejimen Gebirgsjäger ke-139 dan pasukan sokongan di bawah Eduard Dietl. Kumpulan Oslo pula diketuai kruiser berat Blücher, disertai Lützow, Emden dan beberapa kapal yang lebih kecil serta membawa kira-kira 1,600 anggota untuk menduduki ibu negara dan kawasan Oslofjord. Baki pasukan dirancang untuk diterbangkan masuk sebaik sahaja Fornebu dikuasai.

Kapal-kapal gelombang pertama tidak mampu membawa semua artileri berat, kenderaan dan bekalan yang diperlukan. Oleh itu, kejayaan rancangan bergantung pada kemampuan Jerman mengekalkan jambatan udara dan laut selepas pendaratan. Kegagalan membawa masuk pengukuhan dengan cepat boleh menyebabkan pasukan yang terpencil di pelabuhan Norway ditewaskan sebelum mereka sempat bergabung.

Serangan 9 April

Denmark

Askar Denmark berhampiran Bredevad, Jutland Selatan, pada pagi pencerobohan Jerman, 9 April 1940.

Serangan terhadap Denmark bermula tidak lama selepas 04:00 pada 9 April apabila tentera Jerman menyeberangi sempadan di Jutland Selatan sementara pasukan lain mendarat di Zealand serta kawasan strategik lain. Pertempuran darat pertama bermula sekitar 04:50 antara pasukan Jerman dengan unit Denmark dari kawasan Sønderjylland. Pada masa yang sama, kira-kira 800 askar Jerman mendarat di Copenhagen dan menawan Kastellet, manakala Aalborg dikuasai melalui operasi udara pada pagi yang sama.

Pertahanan Denmark tertumpu terutamanya di Jutland Selatan, tetapi ketidakseimbangan kekuatan amat besar. Kerajaan pimpinan Perdana Menteri Thorvald Stauning dan Raja Christian X memutuskan untuk menghentikan tentangan selepas beberapa jam kerana keadaan ketenteraan dianggap tidak dapat dipertahankan dan terdapat kebimbangan bahawa pertempuran yang berpanjangan akan membawa kemusnahan lebih besar. Enam belas askar Denmark terbunuh dan 23 cedera dalam pertempuran pada 9 April.

Walaupun tentangan bersenjata dihentikan, kerajaan Denmark tidak mengiktiraf tindakan Jerman sebagai sah. Dalam jawapan diplomatiknya pada hari yang sama, kerajaan Denmark membantah pencabulan neutraliti negara itu. Berbeza dengan banyak wilayah Eropah lain yang kemudian diduduki Jerman, institusi kerajaan dan sistem perlembagaan Denmark pada mulanya terus berfungsi di bawah keadaan pendudukan.

Norway

Pada 8 April, beberapa petunjuk menunjukkan bahawa armada Jerman sedang bergerak ke utara. Kapal pembinasa British HMS Glowworm bertempur dengan kruiser Jerman Admiral Hipper di Laut Utara. Pada hari yang sama, kapal selam Poland ORP Orzeł menenggelamkan kapal pengangkut Jerman Rio de Janeiro di luar pantai selatan Norway. Anggota Jerman yang terselamat menyatakan bahawa mereka menuju ke Bergen, tetapi maklumat itu tidak menghasilkan tindak balas Norway yang mencukupi sebelum serangan utama bermula.

Oslofjord dan Oslo

Askar Jerman di Oslo pada 9 April 1940.

Pertembungan pertama antara pasukan Norway dengan armada pencerobohan berlaku di luar Oslofjord. Kapal ronda Norway Pol III bertembung dengan kapal Jerman sebelum kumpulan yang diketuai Blücher meneruskan perjalanan menuju Oslo. Beberapa kubu pantai melepaskan tembakan ketika armada itu bergerak masuk ke fiord.

Di Selat Drøbak, komander Kubu Oscarsborg, Kolonel Birger Eriksen, mengarahkan tembakan terhadap Blücher. Kapal itu terkena tembakan meriam dan torpedo sebelum tenggelam pada pagi 9 April. Kehilangannya memaksa baki kumpulan Oslo menangguhkan kemaraan laut ke ibu negara. Kelewatan tersebut memberi masa kepada kerajaan Norway, Raja Haakon VII, Putera Mahkota Olav dan sebahagian besar kepimpinan politik untuk meninggalkan Oslo.

Jerman bagaimanapun berjaya menguasai Fornebu selepas pertempuran udara dan darat, membolehkan tentera tambahan diterbangkan masuk. Pasukan Jerman memasuki Oslo pada pagi yang sama. Duta Jerman Curt Bräuer telah mengemukakan tuntutan supaya Norway menerima pendudukan tanpa tentangan, tetapi kerajaan Norway menolaknya dan bergerak ke utara.

Pelabuhan dan sasaran lain

Serangan serentak dilakukan terhadap Bergen, Trondheim, Kristiansand, Egersund, Stavanger dan Narvik. Di Bergen, kubu pantai Norway bertempur dengan kapal Jerman sebelum bandar itu dikuasai. Kruiser ringan Jerman Königsberg, yang mengalami kerosakan dalam operasi tersebut, ditenggelamkan oleh pesawat British pada keesokan harinya.

Di Narvik, kapal pembinasa Jerman memasuki Ofotfjord dan mendaratkan pasukan Dietl. Kapal pertahanan pantai Norway Eidsvold dan Norge ditenggelamkan pada pagi 9 April dan bandar itu jatuh tidak lama kemudian. Tidak seperti kebanyakan bandar di Norway selatan, bagaimanapun, kawasan Narvik kemudian menjadi pusat kempen darat dan laut yang berlarutan sehingga Jun.

Kempen di Norway

Tindak balas politik dan ketenteraan Norway

Kejayaan Kubu Oscarsborg menggagalkan rancangan Jerman untuk menawan kerajaan dan keluarga diraja dengan serta-merta. Di Hamar dan kemudian Elverum, kerajaan dan Storting meneruskan urusan negara. Pada petang 9 April, Vidkun Quisling mengumumkan melalui radio bahawa beliau telah mengambil alih pemerintahan, tetapi tindakannya tidak mendapat pengiktirafan kerajaan Norway.

Pada 10 April, Raja Haakon VII menolak tuntutan Jerman supaya Quisling dilantik sebagai perdana menteri. Kabinet pimpinan Johan Nygaardsvold menyokong pendirian raja. Penolakan itu membantu memastikan kesinambungan kerajaan Norway yang sah dan menjadi asas kepada penerusan perang selepas kerajaan berpindah ke luar negara.

Masalah mobilisasi bagaimanapun menjejaskan tindak balas awal Norway. Arahan yang dikeluarkan pada 9 April hanya menghasilkan mobilisasi separa di beberapa kawasan dan menggunakan sistem panggilan yang lambat. Kristian Laake, panglima tentera darat, berpendapat keadaan hampir tidak dapat dipertahankan dan kemudiannya digantikan oleh Otto Ruge. Ruge menyusun semula pertahanan dengan strategi melambatkan kemaraan Jerman sehingga bantuan Pihak Bersekutu dapat tiba.

Norway selatan dan tengah

Pertempuran teratur di Norway selatan berkembang mulai 12 April apabila tentera Jerman keluar dari jambatan mereka di Oslo dan bandar lain untuk menghubungkan kawasan yang telah ditawan. Pasukan Norway menjalankan pertempuran melambatkan di lembah seperti Gudbrandsdalen, Østerdalen dan Valdres. Di beberapa tempat, unit Norway yang kecil dapat menangguhkan kemaraan pasukan Jerman yang mempunyai kelebihan dari segi artileri, kenderaan dan sokongan udara.

British mendaratkan tentera di kawasan Namsos dan Åndalsnes pada pertengahan April. Tujuannya termasuk membantu tentera Norway dan mengancam kedudukan Jerman di Trondheim. Walau bagaimanapun, pasukan ekspedisi berdepan masalah bekalan, kekurangan pertahanan udara dan tekanan berterusan daripada Luftwaffe. Operasi dari Åndalsnes ditamatkan pada penghujung April, manakala pasukan di Norway tengah turut dipindahkan tidak lama kemudian.

Menjelang awal Mei, tentangan teratur di kebanyakan Norway selatan dan tengah telah tamat. Jerman berjaya menyambungkan kawasan pendudukan utama dan membuka laluan darat antara Oslo dengan Trondheim. Pertempuran di utara, khususnya di sekitar Narvik, bagaimanapun terus berlangsung.

Narvik dan Norway utara

Kapal pembinasa Jerman yang ditenggelamkan sendiri di Rombaksfjord berhampiran Narvik selepas pertempuran laut April 1940.

Keadaan di Norway utara berbeza daripada di selatan. Divisyen ke-6 Norway di bawah Carl Gustav Fleischer lebih bersedia kerana beberapa unitnya telah dikerahkan untuk tugas neutraliti berhampiran sempadan Finland dan Soviet semasa Perang Musim Sejuk. Dalam kempen Narvik secara keseluruhan, antara 8,000 dengan 10,000 askar Norway dan kira-kira 25,800 anggota Pihak Bersekutu beroperasi menentang sehingga sekitar 6,000 askar Jerman, walaupun semua pasukan tersebut tidak berada di medan pada masa yang sama.

Tentera Laut Diraja British menyerang pasukan laut Jerman di Narvik pada 10 dan 13 April. Menjelang penghujung pertempuran kedua, semua kapal pembinasa utama Jerman yang digunakan untuk pendaratan Narvik telah dimusnahkan, ditenggelamkan sendiri atau tidak lagi boleh digunakan. Ini memberikan Pihak Bersekutu penguasaan laut tempatan dan meninggalkan pasukan Dietl dalam keadaan terpencil, bergantung terutama pada bekalan melalui udara serta sebahagian bekalan yang sampai melalui Sweden.

Pasukan Norway memulakan serangan balas pada 24 April, disertai oleh unit British, Perancis dan Poland. Pasukan yang terlibat termasuk unit Perancis di bawah Antoine Béthouart dan Briged Tanah Tinggi Bebas Poland. Pada 28 Mei, pasukan Norway dan Pihak Bersekutu menawan semula Narvik melalui operasi gabungan. Kejayaan itu merupakan pencapaian darat terbesar Pihak Bersekutu dalam kempen tersebut.

Pengunduran Pihak Bersekutu dan penyerahan Norway

Kejayaan di Narvik berlaku ketika keadaan strategik di Eropah Barat berubah secara mendadak. Jerman menyerang Belgium, Belanda, Luxembourg dan Perancis pada 10 Mei. Keperluan mempertahankan Perancis dan Kepulauan British menjadikan operasi di Norway semakin sukar untuk diteruskan. Kerajaan British memutuskan untuk menarik keluar pasukan ekspedisi dari Norway utara walaupun kedudukan ketenteraan di sekitar Narvik sedang bertambah baik.

Pengunduran dilakukan secara rahsia pada awal Jun. Pasukan Pihak Bersekutu terakhir meninggalkan Norway utara pada 8 Jun. Pasukan Norway kemudiannya mula berundur dan didemobilisasi. Gencatan senjata berkuat kuasa pada tengah malam antara 9 dengan 10 Jun dan pasukan Norway di Norway utara menyerah kalah pada 10 Jun.

Raja Haakon VII dan kerajaan Norway meninggalkan negara itu dan menubuhkan pemerintahan dalam buangan di London. Dengan itu, penyerahan pasukan di tanah besar Norway tidak menamatkan penglibatan Norway dalam perang; kerajaan, angkatan tentera yang berjaya melarikan diri dan sebahagian besar armada dagang Norway terus menyokong Pihak Bersekutu.

Peperangan laut dan udara

Operasi Weserübung merupakan pertaruhan besar bagi Kriegsmarine. Kapal perang digunakan sebagai pengangkut pasukan ke pelabuhan yang terletak jauh di sepanjang pantai Norway, walaupun Tentera Laut Diraja British mempunyai kekuatan permukaan keseluruhan yang jauh lebih besar. Kejutan, cuaca buruk dan kekeliruan tentang tujuan armada Jerman membantu banyak kumpulan pendaratan mencapai sasaran mereka, tetapi kerugian kapal Jerman kemudiannya sangat berat.

Blücher, kruiser ringan Königsberg dan Karlsruhe antara kapal utama yang hilang pada peringkat awal. Di Narvik, Jerman kehilangan keseluruhan pasukan kapal pembinasa yang digunakan untuk pendaratan di kawasan itu. Menjelang penghujung Jun, kekuatan kapal permukaan Jerman yang segera tersedia telah merosot kepada satu kruiser berat, dua kruiser ringan dan empat kapal pembinasa yang sesuai untuk operasi. Sejarah rasmi British menyifatkan kerugian tentera laut Jerman sebagai jauh lebih penting secara strategik berbanding kerugian material lain dalam kempen tersebut.

Pada masa yang sama, Luftwaffe memainkan peranan penting dalam kemenangan Jerman, khususnya di Norway selatan dan tengah. Pesawat Jerman memberi sokongan dekat kepada tentera darat, menyerang kapal dan pusat bekalan Pihak Bersekutu serta membawa pengukuhan ke lapangan terbang yang telah ditawan. Kekurangan lapangan terbang yang sesuai dan pesawat pejuang Pihak Bersekutu mengehadkan kemampuan mereka mencabar penguasaan udara Jerman secara berterusan.

Tentera Laut Diraja turut mengalami kehilangan besar. Kapal pengangkut pesawat HMS Glorious dan kapal pembinasa pengiringnya ditenggelamkan oleh kapal perang Jerman ketika pengunduran dari Norway. Walaupun demikian, kesan relatif kehilangan kapal adalah lebih berat kepada armada permukaan Jerman yang jauh lebih kecil.

Korban dan kerugian

Angka korban Operasi Weserübung berbeza mengikut sumber dan takrif yang digunakan. Sesetengah angka meliputi hanya pertempuran darat, manakala yang lain turut memasukkan kehilangan di laut, anggota hilang dan korban sepanjang keseluruhan Kempen Norway. Oleh itu, angka di bawah tidak boleh dijumlahkan secara terus tanpa mengambil kira skop masing-masing.

Angka korban utama Operasi Weserübung dan Kempen Norway

Pihak	Skop	Angka	Catatan
Jerman	Keseluruhan Kempen Norway	5,296	1,317 terbunuh di darat, 1,604 cedera dan 2,375 hilang di laut atau dilaporkan hilang; termasuk kehilangan ketika perjalanan ke Norway.
Norway	Kempen Norway	Sekitar 1,700	Kira-kira 860 terbunuh menurut pengiraan yang digunakan oleh Dildy. Sejarah rasmi British yang lebih awal merekodkan 1,335 korban Norway, tidak termasuk tawanan.
Denmark	Pertempuran 9 April	16 terbunuh; 23 cedera	Angka bagi anggota tentera Denmark yang direkodkan oleh sejarah Denmark Universiti Aarhus/Lex.
United Kingdom	Operasi darat di Norway	1,869	Merangkumi anggota terbunuh, cedera dan hilang.
United Kingdom	Operasi laut	Lebih 2,500	Anggaran kehilangan British di laut sepanjang kempen.
Perancis dan Poland	Operasi darat di Norway	Kira-kira 530	Merangkumi anggota terbunuh, cedera dan hilang.

Kerugian material Jerman amat ketara di laut. Kriegsmarine kehilangan sebuah kruiser berat, dua kruiser ringan dan sepuluh kapal pembinasa, selain beberapa kapal selam, kapal pengangkut dan kapal yang lebih kecil. British juga kehilangan beberapa kapal perang termasuk Glorious, tetapi saiz Tentera Laut Diraja membolehkannya menyerap kerugian tersebut dengan lebih mudah berbanding armada permukaan Jerman.

Kesan dan kepentingan

Pendudukan dan kedudukan strategik Jerman

Kemenangan Jerman membawa kepada pendudukan Denmark dan pendudukan Norway. Bentuk pentadbiran pendudukan di kedua-dua negara berbeza. Institusi kerajaan Denmark pada mulanya terus berfungsi di bawah pendudukan, manakala di Norway pihak Jerman akhirnya menubuhkan pentadbiran di bawah Reichskommissariat Norwegen yang diketuai Josef Terboven.

Penguasaan Norway memberikan Jerman rangkaian pangkalan laut dan udara di sepanjang pantai Atlantik Utara. Kedudukan tersebut menyukarkan pertahanan laluan laut utara British dan kemudian menyediakan pangkalan bagi operasi kapal selam, pesawat dan kapal permukaan terhadap perkapalan Pihak Bersekutu. Walau bagaimanapun, kemudahan bijih besi di Narvik mengalami gangguan yang besar; penghantaran pertama bijih melalui pelabuhan itu selepas kempen tidak disambung semula sehingga Januari 1941.

Kemenangan itu juga datang dengan kos jangka panjang. Jerman terpaksa mengekalkan pasukan yang besar di Norway sepanjang pendudukan kerana bimbang akan pendaratan Pihak Bersekutu. Norway pada masa yang sama terus menyumbang kepada usaha perang Pihak Bersekutu melalui kerajaan dalam buangan, anggota tentera yang berada di luar negara dan armada dagangnya.

Kesan terhadap Kriegsmarine dan Pihak Bersekutu

Kerugian Kriegsmarine merupakan salah satu akibat strategik paling penting daripada operasi tersebut. Menjelang akhir Jun 1940, Jerman hanya mempunyai satu kruiser berat, dua kruiser ringan dan empat kapal pembinasa yang segera sesuai untuk operasi. Kekurangan kapal permukaan ini mengehadkan pilihan Jerman ketika Pertempuran Perancis dan kemudiannya ketika merancang kemungkinan pencerobohan ke atas Britain.

Kempen itu juga mendedahkan kelemahan Pihak Bersekutu dalam risikan, perancangan bersama, sistem pemerintahan, pertahanan udara dan penyediaan logistik untuk operasi gabungan. Sebaliknya, kejayaan awal Jerman menunjukkan nilai kejutan, penyelarasan antara tentera darat, tentera laut dan tentera udara serta kemampuan menggunakan pesawat untuk mengukuhkan pasukan yang terpisah jauh dari pangkalan utama.

Di Britain, cara kerajaan mengendalikan kempen itu menjadi pusat Perbahasan Norway di Dewan Rakyat United Kingdom pada 7 dan 8 Mei 1940. Kritikan terhadap pengurusan perang melemahkan kedudukan Perdana Menteri Neville Chamberlain. Beliau meletakkan jawatan pada 10 Mei dan digantikan oleh Winston Churchill, yang membentuk kerajaan campuran perang.

Secara keseluruhannya, Operasi Weserübung mencapai matlamat segera Jerman dengan menyingkirkan kemungkinan penguasaan Pihak Bersekutu ke atas Norway dan mendapatkan kawalan ke atas Denmark serta pantai Norway. Namun kejayaan itu tidak sempurna: kerajaan Norway terlepas daripada ditawan, tentangan berlangsung selama dua bulan, Narvik sempat ditawan semula dan armada permukaan Jerman mengalami kerugian yang menjejaskan keupayaannya untuk operasi selanjutnya.

Lihat juga

• Kempen Norway
• Pertempuran Narvik
• Operasi Wilfred
• Rancangan R 4
• Insiden Altmark
• Pendudukan Denmark oleh Jerman
• Pendudukan Norway oleh Jerman
• Perang Dunia Kedua di Eropah

Bibliografi

• Derry, T. K. (1952). The Campaign in Norway. History of the Second World War: United Kingdom Military Series (dalam bahasa Inggeris). London: HMSO.
• Dildy, Douglas C. (2007). Denmark and Norway 1940: Hitler's Boldest Operation. Campaign (dalam bahasa Inggeris). Jil. 183. Osprey Publishing. ISBN 978-1-84603-117-5.
• Ziemke, Earl F. (2000) [1960]. "The German Decision to Invade Norway and Denmark". Dalam Greenfield, Kent Roberts (penyunting). Command Decisions. CMH Pub 70-7 (dalam bahasa Inggeris). Washington, D.C.: United States Army Center of Military History.