તું મને કહેતી હતી કે કોઈ સરસ સંવાદ સંભળાવો ને મેં વાત માંડી
એક વાર કોડિયું અને લાઈટર વાતો કરવા બેઠા . કોડીયે કહ્યું ભાઈ નસીબદાર છે તું. એક તો અજવાળાની મિલકત છે ઉપથી લોકો જ્યાં જાય ત્યાં તને સાથે લઈ જાય છે. કોઈના ખિસ્સામાં તો કોઈ ના પાકીટમાં તારું સ્થાન છે તને તો દેશ અને દુનિયા જોવાનું સૌભાગ્ય પ્રાપ્ત છે . તું કામ પણ બહુ જડપથી કરે છે. આટલું સાંભળીને લાઈટર ઉદાસ થઇ ગયું . કોડીયા એ પ્રેમથી પૂછ્યું
આટલું ઉદાસ કાં? અને લાઈટર બોલ્યું : અજવાળું તારી પાસે ય છે ને મારી પાસે ય છે પણ તું દીવાનો પ્રકાશ છે ને તારામાંથી લોકો અગરબતી કરે છે મારો ઉપયોગ લોકો ફુંકવા માટે કરે છે . ખરેખર તો તું પ્રગટે છે જયારે હું સળગું છું,.
તું ભગવાન ના મંદિરમાં રહે છે ને હું લોકોના ખિસ્સામાં .
તારા અજવાળે વાંચીને લોકો જીવનની અનેક સિદ્ધિઓ હાંસલ કરે છે મારા અજવાળે કોઈ એસ એસ સી પણ નથી થતું . તારા દીવાથી છેવટે આરતી થાય છે અને લોકો આશ્કા લે છે .
તને અખંડ રાખવા લોકો ઘી કે તેલ પૂરે છે . મારું તો કામ પતે કે તરત બુજાવી નાખે છે .
પછી મેં તને કહ્યું જો ને સમાજમાં કોડિયા કેટલા ઓછા છે ને લાઈટરો કેટલા બધા નહિ ?
સાંભળીને તું રાજી થઇ ને દીવો કરવા પુજાના રૂમમાં ચાલી ગઈ. ને તારા ગયા પછી મેં ટીપોય નીચે પડેલું લાઈટર ઉઠાવ્યું .
મુકેશ જોશી
Filed under: Uncategorized |
પ્રતિસાદ આપો