ખામોશીમાંથી ઉઠતી અશ્રાવ્ય ટીસ
તપ્ત સંવેદનાઓ પર પાણીનાં બુંદ જેમ
છમ્મ્ !
ઊડી જતું અસ્તિત્વ
મહિના, દિવસો, કલાકો, ક્ષણોની શલાકાઓમાંથી
કપાઈને પૂરો થશે ઈન્તજાર
આવતી કાલ-
આશા ની ક્ષણભંગુરતા ટકશે કેટલી વાર ?
રૂબરૂ સમ્મુખ થઈ
શું મળશે ?
એ જ ઉદાસી, એકલતા !
બી પ્રેક્ટિકલ ! એવું સમજાશે અને પછી
ખુદને જ કહીશ-
કદાચ
છોડ ને યાર…! …..Sparsh Hardik
———————————————————
અશ્રાવ્ય !! ?
ટીસ !! ? ,
કે ક્ષણભંગુર નિરાશા !!
જ્યાં આત્મજાગૃતિમાં જાગે ક્યાંક આશા ;
અસ્તિત્વના ક્ષણિક અંધારામાં
રંગાઈ રહી છે
નવલી ભોર ની લાલીમા ,
તપ્ત નહિ, અતૃપ્તતાની ખામોશીમાં
બુલંદ થઇ છવાઈ રહી છે ;
હા, થશે સન્મુખ
જે, છમ્મ થયા પછી
તે ઉભરતી વરાળમાં
સ્પષ્ટ દેખાશે
અદ્રશ્ય અસ્તિત્વ
જે જોઇ ન શક્યો
હું, આજ લગી ,
ને ખુદને જ કહીશ
સ્પષ્ટ રીતે,
પ્રેક્ટિકલ થઇ
છોડ ને યાર…! .
આ … “નિરાશા”
..જનક
