લેખક: હરનિશ જાનીનો હાસ્યલેખસંગ્રહ ‘સુશીલા’માંથી મને ગમેલ કેટલાક વાક્યો.
લેખકની E-Mail ID: harnish5@yahoo.com
સંગીતનાં જલસામાં ત્રણ પ્રકારનાં લોકો બેઠા હોય છે. એકની આંખો ખુલી છે અને માથુ હાલે છે, એને સંગીતનું ભાન છે. બીજાની આંખો બંધ છે અને માથુ ડોલે છે, તેને સંગીતનું જ્ઞાન છે. ત્રીજાની આંખો બંધ છે. માથુ નથી ડોલતુ, તે ઊંઘે છે અને તે સંગીત આલોચક છે.
મને લાગે છે કે લોકો ભગવાનની પાછળ સ્વર્ગની લાલસા માટે નહીં પણ નરકનાં ડરથી દોડતા હશે.
જયારે આપણે બોલીએ અને મૂર્તિ સાંભળે એને શ્રધ્ધા કહેવાય.અને જયારે મૂર્તિ બોલે અને આપણને સંભળાય એને ગાંડપણ કહેવાય.
ઉંમરથી ડોસા નથી બનાતું. વર્તનથી બનાય છે.
દેશનું દુર્ભાગ્ય છે કે જેઓ રાજ કેમ ચલાવવું એ જાણે છે.તે વાળ કાપવાના ધંધામાં વ્યસ્ત છે.
હું ઘણીવાર મંદિરમાં ભજન કે કથા વખતે મારી આજુબાજુવાળાઓને જોઉં છું અને પછી વિચારૂ છું કે ‘સ્વર્ગમાં પણ મારે આ લોકો સાથે જ બેસવાનું છે?’
કોઇક ડાહ્યા માણસે કહ્યું છે કે જ્યારે તમે લાંબા પ્રવાસે જાવ તો બેગમાં એક બાજુ સાથે લઇ જવાનાં કપડાં મૂકવાનાં અને બીજી બાજુ સાથે લઇ જવાનાં પૈસા મૂકવાનાં. હવે જેટલા કપડાં છે તેને અડધા કરો અને જેટલા પૈસા છે તેને ડબલ કરો. હવે ટ્રીપની તૈયારી કરો.
ખરેખર તો ટીકાકારોને કોઇપણ ક્ષેત્રનાં જ્ઞાનની જરૂર નથી.
જાહેરાત વિનાનો ધંધો એટલે અંધારામાં કોઇ છોકરીને આંખ મારવા બરાબર. તમે શું કરો છો તે તમને ખબર છે, પરંતુ બીજા કોઇને તેની ખબર નથી.
જગતમાં એવી કઇ વસ્તું છે જેને વેચનારે જોઇ નથી? ખરીદનારને પણ એ વસ્તું માટે કોઇ આઇડિયા નથી; છતાં સ્ત્રી અને પુરૂષ, બંને ખરીદવા પડાપડી કરે છે. જવાબ છે: સ્વર્ગ.
કોફી ટેબલ ઉપર પ્લેબોય મેગેઝિન જુઓ તો માનવું કે ઘરમાં બાળક નથી અથવા તો પુરૂષ સિંગલ છે અને પરણેલો હશે તો થોડા વખતમાં સિંગલ થઇ જશે.
