આપણું ઉમરેઠ ( Since 2009 )

..દશમાં ધોરણની પરિક્ષામાં મોટાભાગના પેપર સરસ ગયા હતા. (મારા માટે પાસ થવાય તેટલુ લખુ એટલે પેપર સારું ગયું કહેવાય) પણ ગણિતમાં થોડું લફડું લાગતું હતું આમતો હું જે આવડે તે જ લખતો બાકી આજુ બાજુ ડાફોડિયા મારવામાં કોઈ રસ ન હતો પછી છો ને નાપાસ થવાય..! આવી હોશિયારી પ્રિલિમ પરિક્ષામાં મારી હતી પરિનામતો તમને ખબર છે , પાંચમાં ફેલ. મને યાદ છે ગણિતમાં હું ખુબ જ ડફોળ હતો મારા ટ્યુસનના સાહેબ બી.એસ.પટેલ મારે કેવી રીતે પાસ થવું તેના ઉપર ભાર આપતા હતા. ગણિતમાં થીયરી મને તેમને મારી મારી કંઠસ્થ કરાવી હતી. પ્રમય , રાયડર અને વ્યાખ્યા કળકળાટ કરી નાખી હતી એકાદ બે પ્રકરણ પણ આવડતા હતા એટલે દાખલા પણ થોડા આવડ્યા પણ છતા પણ પાસ થવાની આશા ન હતી. ગણિતમાં પહેલા પ્રશ્નમાં દશ ખાલી જગ્યા પુછાતી હતી જેમાં ત્રણ ઓપ્શન પણ આપવામાં આવતા હતા પહેલાતો મેં તે ભગવાનનો ભરોસો રાખી કાંઈ પણ વિચાર્યા વિના પહેલી ખાલી જગ્યામાં પહેલુ ઓપશન બીજીમાં બીજુ અને ત્રીજીમાં ત્રીજુ ઓપ્શન જવાબમાં લખી દીધું. તેવીજરીતે ચોથી ખાલી જગ્યામાં પહેલુ ઓપશન લખ્યું ને જેતે પ્રમાણે બધી ખાલી જગ્યા ભરી પછી બધા પ્રમય ઠોકી બેસાડ્યા ને રાઈડર ને વ્યાખ્યા પણ આટલુ કરતા લગભગ દોઢ કલાક થઈ ગયો પછીના દોઢ કલાક મારા માટે ફાજલ હતા દાખલા આવડતા ન હતા અને જે પ્રકરણના દાખલા આવડતા હતા તેનો દાખલો પણ અઘરો હતો ને નતો આવડતો.. નાપાસ થવાના ચાન્સ વધી ગયા હતા . ગણિતના પેપર માંજ ૧૦ ફેલ પછી શું…? ના વિચારો આવવા લાગ્યા..! અને આ તો દશમાં ધોરણની બોર્ડની પરિક્ષા હતી એટલે માર્કશીટ પણ થોડી કૂવામાં ફેંકાય..? અને હું તો કોઈ પણ હિસાબે કૂવામાં ન પડું..!

..મારા માટે દોઢ કલાક પછીનો બધો સમય નવરાશનો હતો. પરિક્ષા ખંડમાં પીન ડ્રોપ સાયલન્સ હતું , સમય જલ્દી પસાત થતો હતો હવે, પરિક્ષા પૂર્ણ થવામાં લગભગ  માંડ ૧૫-૨૦ મિનિટ બાકી હતી. ને મારી આગળ ની બેન્ચ પર મારા એક મિત્રની બહેનનો નંબર હતો. તે ખુબ હોશિયાર હતી પરિક્ષા પૂર્ણ થવાની તૈયારી હતી એટલે ક્લાસમાં થોડી ચહે પહેલ શરુ થઈ ગઈ અને અમને વાત કરવાનો (ઈશારાથી) મોકો મળ્યો તેને મને કહ્યું લખાઈ ગયું બધુ..? મે હાં કહ્યું , પછી તેને મને કહ્યું ખાલી જગ્યા..? મેં કહ્યું લખી છે. પછી તેને જવાબ ટેલી કર્યા મારા બે જ જવાબ સાચા હતા બાકી ની આઠ ખાલી જગ્યા તેને કહ્યું તે મુજબ મેં સુધારી લીધી.

બસ પછી તો નાપાસ થવાનો ભય દૂર થઈ ગયો, અને બિન્દાસ ઘરે જઈને કહી દીધુ પેપર સરસ ગયું છે.

દિવસો પસાર થતા હતા પરિનામનો દિવસ જોત જોતામાં આવી ગયો પણ આ દિવસે સ્વાભાવિક રીતે ટેન્શનનો માહોલ હતો. મિત્રો જોડે સ્કૂલની આજુબાજુના ત્રણ ચાર મંદિરોમાં જઈ આવ્યા (દર્શન પણ કર્યા હતા.) આમ તો દરોજ મંદિર જતા હતા પણ મંદિરના બોકડે બેસી નાસ્તો કરતા હતા.

..છેવટે ઈન્તઝારનો સમય પૂર્ણ થયો ને માર્કશીટ હાથમાં આવતાની સાથે ટકાના કોલમમાં નજર મારી તો ૫૩.૨૯ % દેખાયું ને હાશ થઈ…પછી ગણિતના માર્ક ઉપર નજર પડી ૩૫ માર્ક હતા, ને તરત મોં માંથી જીભડી બહાર આવી ગઈ બાજુમાં ઉભેલા મારા એક મિત્રએ પુછ્યું કેમ શું થયું ..? મેં કહ્યું ગણિતમાં ૩૫ માર્ક આવ્યાં.

જો પેલી આઠ ખાલી જગ્યા મારા મિત્રની બહેને મને ના સુધારાવી હોત તો આજે પરિસ્થિતી કાંઈ અલગ હોત…!

બે દિવસ પહેલા એક મિત્રનો મોબાઈલ પર ફોન આવ્યો..હું કામમાં વ્યસ્ત હોવાને કારણે ફોન રીસીવ ન કરી શક્યો . હકીકતમાં તે મારી રાહ જોતો હતો અને નક્કી કરેલા સમય મુજબ હું તેને ત્યાં પહોંચ્યો ન હતો એટલે મે ઓફિસના લેનલાઈન ફોન ઉપરથી તેના મોબાઈલ પર ફોન કરી કહ્યું ” બસ રસ્તા માંજ છું , દશ મિનિટમાં આવું છું” પછી હું થોડીવારમાં તેને મળ્યો ને તેને મને કહ્યું ” મારા મોબાઈલમાં કોલર આઈ.ડી છે.”

જોયું ને મને તો જુઠ્ઠું બોલતા પણ નથી આવડતું…!

પ્રીલીમ પરિક્ષા પૂર્ણ થયા બાદ પાંચમાં નાપાસ થવાનો ભાંડો ફુટી ગયો પ્રીલીમ પરિક્ષા પછી બોર્ડની પરિક્ષાની તૈયારીઓ કરવાની શરું કરી સંસ્કૃત સીવાય તમામ વિષયોના ટ્યુશન ઘરે થી રાખી દીધા હતા સવાર થી સાંજ બસ ૩૦ થી ૪૦ દિવસ સુધી ભણવા સિવાય કાંઈ કામ ન હતું મારા કરતા મમ્મીનું ટેન્શન જોવા જેવું હતું હું બોર્ડમાં પાસ થઈશ કે નાપાસ હવે યક્ષ પ્રશ્ન બની ગયો હતો. 
પરિક્ષા શરુ થઈ ગઈ , પહેલું પેપર ગુજરાતીનું હતુ સ્વભાવિક રીતે સારું ગયું શરુઆત સાર હતી એટલે અંત પણ સારો હશે તેવો વિશ્વાસ બંધાઈ ગયો હતો. સાથે સાથે બોર્ડની પરિક્ષાનો હાઊ પણ દૂર થઈ ગયો હતો, ટૂંકમાં કહું તો તે સમયે “ઓલ ઈઝ વેલ” નો અનુભવ થઈ ગયો હતો. ગુજરાતીના પેપર પછી ઘરે આવ્યો ત્યારે ખુબ ખુશ હતો પણ ખુશી લાંબો સમય ન ચાલી લગભગ શનીવારનો દિવસ હતો, ઘરે આવી બોર્ડની રિશીપ્ટ ઠેકાને મુકવા કાઢવા ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યો પણ રિશીપ્ટનું નામોનીશાન ન હતું .
 …રીશીપ્ટ ખોવાઈ ગઈ હતી, મારા મનમાં અનેક વિચાર આવવા લાગ્યા હવે શું થશે..? ઘરે કહીશ તો માર પડશે નક્કી..! પહેલા તો સાયકલ લઈ પરિક્ષા કેન્દ્ર ઉપર આંટો માર્યો પણ નસિબ આડે પાંદડું પરિક્ષા કેન્દ્ર ઉપર તાળાં લટકતા હતા. પછી ફરી ઘરે આવ્યો ને ઘરે હકિકત જણાવી પરંતુ જે ને માર્કશીટ જાણીજોઈ કૂવામાં નાખી હોય તેની વાત સાચી માને કોણ…? પહેલાતો મને બધા કહેવા લાગ્યા તેજ જાતે ફાડીતો નથી નાખી ને…? આ સમયે ખરેખર રીશીપ્ટ ખોવાઈ ગઈ હતી. રીશીપ્ટ સોધવા સીવાય અન્ય કોઈ રસ્તો દેખાતો ન હતો.
બીજા દિવસે એટકે કે રવીવારે અમારી પાળોશમાં રહેતા અન્ય સ્કૂલના શિક્ષક સાથે આ અંગે વાત કરી તેમને કહ્યું કે જો રીશીપ્ટ ન મળે તો ડુપ્લીકેટ રીશીપ્ટ સ્કૂલ માંથી મેળવવી પડે. ડુપ્લીકેટ રીશીપ્ટ મેળવવા સ્કૂલમાં તો જવું જ પડે તે દિવસ રવીવાર હતો એટલે સ્વાભાવિક રીતે સ્કૂલ બંધ જ હોય. પહેલા હું અને મારા પાડોશી મારી સ્કૂલના પ્રિન્સીપાલની ઘરે ગયા ને ત્યાં તેમને બધી વાતો જણાવી તેમને મારો ફોટો લઈને સ્કૂલમાં જવા કહ્યું ત્યાંથીજ પ્રીન્સીપાલે સ્કૂલના કારકૂનને ફોન કરી સ્કૂલ ખોલવા જણાવ્યું. તે દિવસે નસિબ સારું હતું કે પ્રિન્સીપાલ અને કારકૂન બંન્ને ઘરે હાજર હતા અને સ્કૂલ ખૉલી રીશીપ્ટ બનાવી આપવાની તૈયારી બતાવી.
હું સ્કૂલે પહોંચી ગયો થોડીવારમાં પ્રિન્સીપાલ અને કારકૂન સ્કૂટર લઈ સ્કૂલમાં આવ્યાં અને સ્કૂલના લેટરપેડ ઉપર મારો ફોટો લગાવી જરુરી લખાણ લખી સહી સિક્કા કરી આપ્યા. છેલ્લે મેં તેમને અને મારી સાથે આવેલ અમારા પાડોશીનો આભાર માણ્યો ત્યારે સ્કૂલના પ્રીન્સીપાલે કહ્યું ” તારા જેવો નમૂનો ક્યારેય નથી જોયો, રીશીપ્ટ ખોવાઈ જવાનો આ આપણી સ્કૂલનો પ્રથમ બનાવ છે”  …ખેર આટલું શાંભળી અમે ઘરે જવા રવાના થયા સોમવારે વિજ્ઞાનનું પેપર હતું તેની તૈયારીમાં લાગી ગયો.
 બીજા દિવસે વિજ્ઞાનનું પેપર આપવા શાળામાં ગયો  પેપર હાથમાં આવ્યું ને તુરંત ખબર પડી ગઈ કે બાજી મારા હાથમાં છે પેપરના પ્રશ્નો વાચ્યા ને ખ્યાલ આવી ગયો કે વિજ્ઞાન માંતો પાસ થઈ જવાશે પેપર જોઈ એક હદે શાંતિ થઈ ગઈ હતી. પછી ઊત્તરવહીમાં જવાબો લખવાના શરુ કર્યા, થોડીજ મિનિટોમાં મારી બેન્ચ પાસે સેન્ટ ઝેવિયર્સ સ્કૂલના ફાધર (પ્રિન્સિપાલ) આવ્યા ને મારી રીશીપ્ટની માગણી કરી. મારી પાસે ડુપ્લીકેટ રીશીપ્ટ હતી તે મે તેમને બતાવી. તેમને કહ્યું “ક્યાં છે ઓરીજીનલ માર્કશીટ” મે કહ્યુ “સાહેબ ખોબાઈ ગઈ છે” આટલી વાત થઈ ત્યાં સુધી હું ઉભો થયો ન હતો બેન્ચ પર બેસીને તેમના સવાલના જવાબ આપતો હતો. ફાધરે મને કહ્યું “કઈ સ્કૂલ માંથી આવે છે” મે કહ્યું “જ્યુબિલિ” તેટલુ બોલતાની સાથે હું ઉભો થયો ને ફાધર મારી સામે હસ્યા ને તેમને તેમના ખિસ્સામાંથી મારી ઓરીજીનલ માર્કશીટ પાછી આપી. ખરેખર માર્કશીટ શનીવાર મારા ક્લાસમાં પડી ગઈ હતી જે પટાવાળએ ફાધર (પ્રિન્સિપાલ)ને આપી હતી.

આજે સવારે કોમ્યુટર ચાલુ કરતાની સાથે ધડાધડ એરર પર એરર આવા લાગી , એકદમ યાદ આવ્યું કે એક અજાણ્યા ઈસમની પેનડ્રાઈવનો ઉપયો કર્યો હતો તેનું આ પરિનામ હશે. કોણ જાણે કયા ચોઘડીયામાં પેન ડ્રાઈવ નો ઉપયોગ કર્યો હશે…? કોમ્યુટરના ર્ડોક્ટરને બોલાવ્યા તેમને કોમ્યુટર ફોરમેટ કરી ક્વીકહીલ નાખવાનું કહ્યું છે સાંજે ફરી કોમ્યુટર રાબેતા મુજબ થશે.

બ્લોગ જગતમાં આવ્યો ત્યારે ખબર ન હતી કે હું ૧૦૦ પોસ્ટ લખી સકીશ કોણ જાણે ક્યાંથી મારી મરજીથી મારા વિચારો અહિયા લખાઈ ગયા. આમ તો બધા માટે ૧૦૦ પોસ્ટ રમત વાત હશે પણ મારા માટે તો ઢોંસ મારવા જેવી વાત છે.

કેટલાક લોકો વર્ષના વચલા દિવસે પણ સામે જોઈને ડોકુ પણ નથી ધુનાવતા પણ કામ પડે એટલે ખભે હાથ મુકી દેતા હોય છે.

દીપપ્રાગટ્ય

ઉમરેઠ દશા ખડાયતા જ્ઞાતિ દ્વારા http://khadayatadue.com/ વેબ સાઈટનો લોકાર્પણ સમારોહ ગતરોજ દશા ખડાયતાની વાડી ખાતે યોજાયો હતો.આ સમયે મોટી સંખ્યામાં જ્ઞાતિજનો ઉપસ્થિત રહ્યા હતાં અને જ્ઞાતિની વેબ સાઈટનું પ્રોજેક્ટર દ્વારા પ્રત્યક્ષ નિદર્શન કરવામાં આવ્યું હતું. વધુમાં આ સમયે યોજાયેલ સમારોહમાં પ્રમુખ પદે શ્રી રસિકભાઈ ચીમનલાલ ચોકસી, અતિથિ વિશેષ પદે ડો.મધુસુધનભાઈ ભગત, તેમજ સમસ્ત ખડાયતા જ્ઞાતિના અગ્રણી નવીનચંદ્ર સુતરીયા, રશ્મિભાઈ શ્રોફ, અરવીંદભાઈ સુતરીયા ખાસ ઉપસ્થિત રહ્યા હતાં.સમારોહનો આરંભ કુ. ભૂમિ ચોકસીએ પ્રાર્થના દ્વારા કર્યો હતો, ત્યાર બાદ મંચસ્થ મહાનુભાવોનું જ્ઞાતિની મહિલાઓ દ્વારા ભેટ પુસ્તક આપી સ્વાગત કરવામાં આવ્યું હતું. જ્ઞાતિના પીઢ અને અગ્રણી શ્રી રસિકભાઈ ચોકસી અને અન્ય મહેમાનોએ દીપ પ્રાગટ્ય કર્યું હતું. જ્યારે શ્રી રસિકભાઈ ચોકસીએ આ સમયે કોમ્પ્યુટર પર ક્લીક કરી જ્ઞાતિની વેબ સાઈટ વિધિવત્ ખુલ્લી મૂકી હતી.આ સમયે જ્ઞાતિજનો સમક્ષ વેબ સાઈટનું પ્રોજેક્ટર દ્વારા પ્રત્યક્ષ નિદર્શન કરવામાં આવ્યું હતું.

સમારોહના પ્રમુખનું સન્માન

અમારા ગામના સળગતા ૧૧ પ્રશ્નો અંગે “મે” મહિનામાં અમારા વિસ્તારના યુવા સંસદ સભ્યશ્રીને લેખિત રજુઆત કરી હતી. ત્રણ મહિના પછી તેમનો પત્ર મળ્યો, ને તેઓએ જણાવ્યુ કે. “તમારા ગામના પડતર પ્રશ્નો અંગે લાગતા વળગતા અધિકારીને જાણ કરી છે” ખેર..દેર સે આયે દુરસ્ત આયે આ પહેલા પણ અમારા ગામના વિવિધ પ્રશ્નો તંત્ર સમક્ષ ઉચ્ચાર્યા હતા કોઈના પેટનું પાણી હાલ્યું ન હતું આ નવા સંસદ સભ્યએ તો જવાબ પણ આપ્યો,(કામ પુરા કરશે કે નહિ રામ જાણે..!) પણ આપણે સકારાત્મક વિચારવાળા એટલે જવાબ આવ્યો તેનાથી સંતુષ્ટ થઈ ગયા, જોઈયે હવે કામ પુરા થાય છે કે નહિ. બાકી તો…કામ નહિ થાય તો આવતી ચૂટણીમાં તેમને પણ જોઈ લઈશું.

કેટલાક લોકો એવા પ્રશ્નો કરે છે, જવાબ આપવો અઘરો પડી જાય …કાલે હું અને મારો એક મિત્ર અમારી પોળના ઓટલે બેઠા હતા, ત્યાં એક અન્ય મહાશય આવ્યાને અમારા ખબર અંતર પુછવા માડ્યાં ને પછી અમને કહ્યું ” કેમ તમે બે એકલા ” બેઠા છો…?

લો કરો વાત અમે આવો અઘરો પ્રશ્ન પુછ્યો એટલે મે પણ અઘરો જવાબ આપી દીધો
 

ભૈ અમે “બે” છે તો પછી એકલા કેવી રીતે કહેવાય…?

વરસાદની મોસમ ફરી આવી ગઈ છે….
રસ્તા ભીના થઈ ગયા છે….
ઠેર ઠેર ખાબોચીયા ભરાઈ ગયા છે….
ત્યારે રસ્તા ઉપર ચાલુ વરસાદે ધુમ સ્ટાઈલથી બાઈક ચલાવતા લોકો ને ખાબોચીયામાં ભરાયેલ પાણી રાહદારીઓ ઉપર ઉછાળવાની મઝા આવે છે,રાહદારીઓ આવા લોકોને મન માં ને મનમાં ગાળો ભાળી દેતા હોય છે કોઈ,માથાભારે હોય તો મોટે થી પણ ગાળો ભાળી દેતા અચકાતા નથી..પણ બાઈક કે સ્કૂટર ચાલક પોતાની મસ્તીમાં મસ્ત રહતા આવા રસ્તે ચાલનારાની કોમેન્ટની ક્યારેય પર્વા નથી કરતા,હા પરંતુ આવા બાઈક કે સ્કૂટર ચાલકોને તેમના જેવા પણ ભટકાઈ જાય છે,ત્યારે તેમનું અક્કલ ઠેકાને આવી જાય છે.બે-ત્રણ દિવસથી અમારા (આપણા) ઉમરેઠમાં વરસાદની મોસમ ખીલી ઉઠી છે,ત્યારે મને એક જબરો સીન જોવા મળ્યો…

એક વયોવૃધ્ધ કાકા મોટી કાળી છત્રી લઈને બજાર માથી જતા હતા,ત્યા અચાનક એક છોકરો બાઈક લઈને આવ્યો ને જોયા વિના (આમ તો જાણી જોઈને કહિયે તો વાંધો નઈ) એક ખાબોચીયામાં પાણી હતુ ત્યા બાઈક લઈ ગયો ને પાણીના છાંટા કાકા પર ઉડાવ્યા કાકા પણ બીચારા શું કરે ,આંખો મોટી કરી છોકરાને મનમાં ને મનમાં ભાળી દીધી હશે બે-ત્રણ ગાળો,પછી થયુ એવૂં કે થોડે દુર એક પાનનાં ગલ્લા ઉપર તે બાઈક ચાલક ઉભો રહ્યો ને ત્યાથી એક ગાડી(લઘભગ મારુતી-૮૦૦)પસાર થઈ તે પણ ખાબોચીયા જોયા જાણ્યા વિના જાણે રેસ લગાવી હો તેમ ગાડી ચલાવતો હતો,સાથે ગાડીમા મોટેથી અંગ્રેજી સોગ પણ વાગતુ હતુ જેવી ગાડી ખાબોચીયામાં પડી તેવા છાંટા પેલા બાઈક ચાલક ઉપર પેલો બાઈક ચાલક ગીન્નાયો,
પણ જો બાઈકવાળા ચાલતા લોકોની પરવા ન કરે તેમ બાઈક ચાલકની ગાડીવાળા પરવા કરે..?ગાડીવાળાએ તો પોતાની મસ્તીમાં ગાડી હંકારી પેલા બાઈક ચાલકના અદભુત શબ્દો ગાડીના બંધ કાચ અને મોટા અવાજથી વાગતા શોગમાં અથડાઈ પાછા ફર્યા ને બાઈક ચાલકે પોતાના ખિસ્સા માથી પોતાનો રૂમાલ કાઢી બાકીની સ્વછતા કરવાની વિધી શરુ કરી ત્યારે જ બરાબર પાછળ થી પેલા કાકા આવ્યા ને મંદ મંદ હસતા..હસતા પોતાના રસ્તે આગળ આવ્યા પેલા બાઈક ચાલકને પણ પોતાની ભુલનો અહેસાસ થઈ ગયો હતો,(કદાચ)..તેના મોઢે પણ હલકું સ્મીત હતું,આ જોઈ મારા થી પણ ના રહેવાયુ આપળે પણ થોડુ સ્મીત ખર્ચી નાખ્યુ..તમે પણ ચીગુસાઈ કર્શો મા..થોડો ખર્ચો કરી નાખો…!

જોયુને જોત જોતામાં ૫૦મી પોસ્ટ પણ ઠોકી બેસાડી…!

1. મનાઈ કેવી ને વાત કેવી…!
2. ઓર્કુટની ગુજરાતી મેગેઝિન,છાપા અને કોલમ કોમ્યુનીટીના સભ્યોએ ઈ-મેગેઝીન “ધ રીડર્સ”તૈયાર કર્યુ..
3. દશ વ્યક્તિને Forward કરો..ની..તો…અપશુકન થશે…!
4. No fire brigade for us…!
5. પુત્રી દેવ ભવઃ
6. ક્યાક વાચીને ગમી ગયેલા વાક્યો..
7. લ્યો..કરો વાત હવે,૧૦૮ ને પણ નડે અકસ્માત…!
8. હકક ની વાતો કરનારા ફરજ કેમ ચુકે છે..?
9. મારા ઈન્ટરનેટ ના અનુભવો…
10. અનામત પ્રથા અગે પુનઃ વિચાર કરવો જરુરી..
11. એક મહાન પત્રકાર-લેખક ને કરેલી “ટિપ્પણી નો અનુભવો”
12. એક મહાન લેખક-પત્રકાર ને કરેલી “ટિપ્પણી ના અનુભવો-૨”
13. બાળ કલાકાર અને બાળ મજુર વચ્ચે ભેદભાવ શા માટે..?
14. સચ કા સામના
15. ..આખરે મગનકાકાએ બી.ડી પીવાન છોડી દીધુ.
16. સુર્ય ગ્રહણ -(અધ)શ્રધ્ધા અને વિજ્ઞાન
17. બ્રેકીગ ન્યુઝ -બદલાતી જતી પરીભાષા
18. વર્ડપ્રેસમા “ચેતન” નુ “મે” થઈ ગયુ…
19. અબ્દુલ કલામની જગ્યાએ કોઈ નેતા કે અધીકારીનો છોકરો હોત તો..
20. પેલા તુટેલા રમકડા સારા હતા…
21. પોલીટિક્સ,પોલીસ,અને પ્રેસ વચ્ચે પીસાતી પબ્લીક…!
22. PAGE 3
23. જો જે કોઈને ને કહીશ ના..
24. શ્રાવણમાસ- “શ્રધ્ધા” અને “સેલ”
25. મંદીમા ગ્રાહકોને જકડી રાખવા વજન ઓછુ કરવાનો નુશ્ખો…!
26. આખરે વર્ડપ્રેસ નવારુપ રંગ ધારણ કરી રહ્યુ છે.
27. “ઉઝા” જોડણી વળી પાછું શુ છે…?
28. ખુશ હૈ જમાના આજ પહેલી તારીખ હૈ…
29. હુ મુસ્લીમ છુ એટલે મને એન.ઓ.સી ન મળી-ઇમરાન હાસમી
30. હેપ્પી ફ્રેન્ડશીપ ડે-હુ મિત્રોના મામલે માલદાર છું..
31. હેપ્પી ફ્રેન્ડશીપ-ડે ટુ “શીવસેના”
32. ધનવાન શેઠ,નવાબ અને સહજાદા નો અહંમ..!
33. ભગવાન મારી પર દયા કેમ નથી કરતા…?
34. આખરે અંધશ્રધ્ધાનો વિજય…!
35. રાંધન ગેસના સિલેન્ડરની ડિલીવરી
36. કસાબ ને પણ કાંઈ નહી થાય…!
37. સ્વાઈન ફ્લુ
38. મધ્યમ વર્ગની વાટ લાગી જવાની…!
39. દશ સહેલા સવાલ ના જવાબ કે પછી એક અઘરા સવાલનો જવાબ…?
40. (*)ફુંદરડી વાળા વાક્યો…!
41. વૃક્ષારોપણ સાથે વૃક્ષોનુ જતન જરુરી…
42. કાગડા બધે કાળા નથી હોતા….
    
43. ૧૫મી ઓગષ્ટની હાર્દિક શુભેચ્છા-જય હિન્દ
44. “ચીન”ના અટકચાળા..
45. શ્રાવણ માસ પુર્ણ થયા પછી…
46. રાષ્ટ્રીય ધ્વજનું અપમાન
47. પાકિસ્તાનના અટકચાળા
48. ભારત-અમેરીકા સંયુક્ત યુદ્ધ અભ્યાસ
49. સર્જન ,પુજન અને વિસર્જન – જય ગણેશ
50. લ્યો..આ રહી ૫૦મી પોસ્ટ