“સોનિયા, શું વાત છે? બધું બરાબર તો છે ને. આજે ફરી તારા લાડલાએ કોઈ તોફાન કર્યું છે, જેની ફરિયાદ લઈને પડોશીઓ આવ્યા છે, કે પછી ઘરમાં કોઈ મહેમાન આવ્યા છે?”
સોનિયાએ તરત જ રાહુલને ચૂપ રહેવાનો ઈશારો કર્યો અને ધીમેથી બોલી, “દીદીના સાસરિયાઓ આવ્યા છે. સવારે તમારા ઓફિસ જતા જ દીદી નારાજ થઈને પોતાનો સામાન લઈને અહીં આવી ગયા હતા. મેં તેમને ઘણું સમજાવ્યા, પણ તેમણે મારી એક ન માની, અને માને પણ કેવી રીતે, મમ્મીજી તેમના પક્ષમાં જે ઊભા હતા.”
રાહુલ બોલ્યો, “એટલે કે વાત બહુ વધી ગઈ હતી, તો જ દીદીના સાસરિયાઓ અહીં સુધી આવી ગયા. તેં મને કેમ ન જણાવ્યું, મારા કહેવાથી તે માની જાત.”
સોનિયા બોલી, “મેં પપ્પાજીને કહ્યું હતું, પણ પપ્પાજીએ કહ્યું કે જ્યારે છોકરી મા-બાપનું નથી સાંભળી રહી તો ભાઈનું શું સાંભળશે, તેથી મેં તમને પરેશાન કરવાનું યોગ્ય ન સમજ્યું. હવે તમે આવી ગયા છો તો કરી લો કોશિશ.”
સોનિયા રાહુલની બેગ લઈને જતી રહી. રાહુલે બધાને નમસ્કાર કર્યા. સોનિયાની નણંદ (રાહુલની બહેન) કવિતા રાહુલની સામે રડમસ ચહેરો બનાવીને બોલી, “જોઈ લે રાહુલ, તારી બહેનની શું દશા થઈ ગઈ છે. આટલા દિવસોથી તો હું સહન કરતી રહી, છતાંય અહીં આવી ગઈ. હવે મારું અહીં આવવું પણ તેમને મંજૂર નથી, જે મને પરેશાન કરવા ચાલી આવ્યા.”
રાહુલ બોલ્યો, “દીદી, તમે તમારા પરિવારવાળાઓ માટે કેવા શબ્દોનો પ્રયોગ કરી રહ્યા છો. વાત ભલે ગમે તે હોય, આ જીજાજીના માતા-પિતા છે, તેમનું તો માન રાખો, અને એવી કોઈ વાત નથી હોતી જેને ઉકેલી ન શકાય. ખરું ને અંકલજી?”
કવિતાએ કંઈક કહેવા માંગ્યું, તો રાહુલે ઈશારાથી તેને ચૂપ કરી અને બોલ્યો, “સોનિયા, દીદીને અંદર લઈ જા.” કવિતાની જવાની ઈચ્છા તો નહોતી, પણ તેને અંદર જવું પડ્યું.
સોનિયાનાં સાસુ શારદાજી (રાહુલની માતા) બોલ્યા, “રાહુલ, તારે તારી બહેનના પક્ષમાં ઊભા રહેવું જોઈએ, ન કે તેના સાસરિયાઓના પક્ષમાં. મારી દીકરીને તકલીફ થઈ હશે, ત્યારે જ તો તે પોતાના પિયર આવી છે.”
રાહુલ મલકાઈને બોલ્યો, “માં, દીદીનું તેના પિયરમાં હંમેશા સ્વાગત છે, ગુસ્સામાં પોતાનું ઘર છોડીને નહિ પરંતુ ખુશીઓ મનાવવા માટે. મને પહેલા આખી વાત સમજવા દો.”
કવિતાનાં સાસુ બોલ્યા, “બેટા રાહુલ, વાત એટલી પણ મોટી નથી કે વહુ પોતાનું ઘર છોડીને અહીં ચાલી આવે. છતાંય જો મારાથી કોઈ ભૂલ થઈ હોય, તો હું વહુની માફી માંગી લઈશ. જે રીતે એક માં પોતાની દીકરીને સમજાવે છે, બસ મેં પણ વહુને એ જ સમજાવવા માંગ્યું હતું કે ઘરની જવાબદારીઓ આપણે બધાએ સાથે મળીને ઉપાડવી પડે છે. કદાચ મારી કહેવાની રીત થોડી કડક હશે, જેથી કવિતાને ખરાબ લાગી ગયું. પણ મારો ઈરાદો તેને દુઃખી કરવાનો જરાય નહોતો.”
રાહુલ આખી વાત સમજી ગયો. તે સમજી ગયો કે આ માત્ર બે પેઢીઓ વચ્ચેના વિચારોનો નાનો એવો ટકરાવ છે, કોઈ મોટો ઝઘડો નહીં. તેણે સોનિયાને અવાજ આપીને કવિતાને બહાર બોલાવી.
કવિતા બહાર આવી ત્યારે તેના સાસુએ સામેથી આગળ વધીને કવિતાના માથા પર વહાલથી હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, “બેટા, જો તને મારી કોઈ વાતનું દુઃખ લાગ્યું હોય તો મને માફ કરી દે. ઘર તારા વિના સાવ સૂનું લાગે છે, તું તો મારી દીકરી સમાન છે. ચાલ હવે આપણા ઘરે.”
પોતાનાં સાસુની આંખોમાં સાચો પ્રેમ અને પોતાને પાછી લઈ જવાની તાલાવેલી જોઈને કવિતાનો બધો ગુસ્સો પીગળી ગયો. તેને પોતાની ઉતાવળ અને જીદ્દી સ્વભાવ પર પસ્તાવો થયો. તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેણે તરત જ સાસુને ગળે લગાવી દીધા અને રડતાં રડતાં બોલી, “ના મમ્મીજી, તમે વડીલ છો, તમે માફી ન માંગો. ભૂલ મારી છે કે હું તમારી શિખામણને ખોટી રીતે સમજી ગઈ. મારે નાની અમથી વાતનો આટલો મોટો મુદ્દો નહોતો બનાવવો જોઈતો. મને માફ કરી દો.”
આ જોઈને કવિતાના સસરા અને તેનો પતિ, જે અત્યાર સુધી ચિંતામાં હતા, તેમના ચહેરા પર મોટી રાહત અને સ્મિત આવી ગયું. શારદાજી (કવિતાની મમ્મી) ને પણ સમજાયું કે રાહુલે કેટલી શાંતિ અને સમજદારીથી વાતને બગડતા અટકાવી લીધી. તેમણે પણ પોતાના જમાઈ અને વેવાણને હાથ જોડીને કહ્યું, “તમારી મોટાઈ છે કે તમે દીકરીને લેવા સામે ચાલીને અહીં આવ્યા. અમને માફ કરજો.”
વાતાવરણમાં છવાયેલો તણાવ અચાનક ખુશીમાં ફેરવાઈ ગયો. રાહુલે હસીને કહ્યું, “લો માં, મેં કહ્યું હતું ને કે દીદીના સાસરિયાં એટલા પણ ખરાબ નથી! હવે જ્યારે બધું બરાબર થઈ જ ગયું છે, તો આજે સાંજે બધા જમીને જ જજો.”
સોનિયાએ ખુશ થઈને કહ્યું, “અરે જમવાનું તો બનશે જ, પણ અત્યારે હું બધા માટે ગરમાગરમ ચા અને નાસ્તો લઈ આવું છું!”
બધા હસી પડ્યા. અને આ રીતે રાહુલની ધીરજ અને સમજદારીથી એક તૂટતો પરિવાર ફરીથી પ્રેમ અને હૂંફના તાંતણે બંધાઈ ગયો. કવિતાએ ખુશી ખુશી પોતાના સાસરિયાઓ સાથે વિદાય લીધી.