પ્રેમ અવગણના ચાલુ …..

[૬ ] આ  જગત  પ્રેમમય  હોત તો  …

આપણી  બૌદ્ધિક સિધ્ધીઓ આજે   જેટલી  ચરમ અવસ્થાએ છે એટલી  આ પહેલા ક્યારેય ન હતી .સાથે એ પણ સાચું છે  કે પ્રેમની ભાવના ,અનુકમ્પા ,કરુણા અને સુશ્રુષાની  ભાવના આજે નિમ્ન કક્ષાએ  છે એટલી  નિમ્ન કક્ષાએ  ક્યારેય ન  હતી . બૌધિક  સિદ્ધીઓ  ,યાંત્રિક  ઉપકરણો  અને  ભૌતિક  સંપદાઓ  પ્રાપ્ત  કરવાની  પ્રક્રિયામાં , સભ્યતાની ઉંચાઈઓ  સર કરવાની  પ્રક્રિયામાં આજે માણસ જાત વિશેષત :અહંકારી મનની આસપાસ કેન્દ્રિત થયેલી છે .

પ્રેમને બદલે  સમાજે  અહંકાર વિકસાવવા માટે વધુ ધ્યાન  આપ્યું છે .

ઓશો  કહે છે –

આ  જગતમાં  પ્રેમનો પ્રભાવ પ્રસર્યો  હોત તો

પૃથ્વી બીજા જ પ્રકારની હોત …

અહીં  હિંદુ  ન  હોત ,મુસલમાન  ન હોત ,

અહીં  ગોરાઓ  અને  કાળાઓનો  ભેદ ન હોત

અહીં  સ્ત્રી -પુરુષ  વચ્ચે  આટલી અસમાનતા  જ હોત

અહીં  બ્રાહ્મણ  અને શુદ્ર  ન હોત જો  દુનિયામાં  પ્રેમ હોત તો

આ જગતમાં જડતા અને  મૂઢતા ન હોત

આ જગત  પ્રેમમય  હોત  તો ,

મનુષ્ય , મનુષ્ય  હોત ……

પ્રેમથી ભર્યું  જગત  હોત ….તો

મનુષ્ય  હોત ,ઈશ્વર  હોત અને  પ્રેમ  હોત …

ઓશો કહે છે –

” મારું તો માનવું છે કે  મનુષ્યનાં જીવનમાં જયા સુધી  પ્રેમનું  પુષ્પ ખીલતું નથી  ત્યાં સુધી  તેના વ્યક્તિત્વમાં એ રોનક ,એ નમક ઉત્પન્ન નથી થતા ..

તેનું જીવન ફિક્કું -ફિક્કું  બની જાય છે . હું માનું છુ  કે ફિક્કા વ્યક્તિત્વ  કરતા સમસ્યાથી ભરેલા તેજસ્વી  વ્યક્તિત્વનું વધારે મૂલ્ય છે .એક બગીચામાં એક  નાનકડું ‘ઘાસ -ફૂલ ‘ દીવાલની આડમાં ,ઇટોની  ઓથમાં  દબાઈને જીવતું  હતું .તે ઘણું જ સુરક્ષિત અને સલામત હતું .સૂર્યનો તાપ એને ત્રાસ આપી શકતો ન હતો ,પવન કેરા તોફાનો તેને સતાવી શકતા  ન હતા ….વરસાદ તેને  નમાવી ,જમીન ભેગો કરી શકે તેમ ન હતો  કારણ કે તે પ્રથમથી જ જમીનમાં  પથરાઈ પડ્યું હતું …

આ’ ઘાસ -ફૂલ ‘ ની બાજુમાં એક ગુલાબનો છોડ હતો .

ક્રમશઃ