વિસ્તાર તો વળગણ તરફ વિસ્તારજે
સંબધને, સમજણ તરફ વિસ્તારજે !
શું પાંગરે, અતિરેકના આશ્લેષમાં ?
વૈશાખને શ્રાવણ તરફ વિસ્તારજે
ખાલીચડેલી જીભ, લોચા વાળશે
શબ્દાર્થ, ઉચ્ચારણ તરફ વિસ્તારજે
મારે કશું ક્યાં જોઇએ છે, સામટું
આસ્તેકથી કણ, મણ તરફ વિસ્તારજે
ભીંતો ય રાખે છે રજેરજની ખબર
અફવા,સુખદ પ્રકરણ તરફ વિસ્તારજે
ઉંડાણ રસ્તાનું ચરણને છેતરે
એવી પળે,આંગણ તરફ વિસ્તારજે
લે,આજ આપું છું તને આ જાત પણ
કાં ખેસ,કાં ખાપણ તરફ વિસ્તારજે !
ડો.મહેશ રાવલ
નવેસર/ ૮૩
વરસાદ આખી રાત ગોરંભાય છે
શબ્દો અહીં, ત્યાં વાત ગોરંભાય છે
આકાશના પર્યાય જેવી આંખમાં
સંદર્ભ લઈ, જઝબાત ગોરંભાય છે
મુઠ્ઠી બની ગઈ બંધ પાપણ આખરે
અંદર હજુ કલ્પાંત ગોરંભાય છે
બાઝી ગયા છે પોપડા શેવાળના
સંબંધ ભીની જાત ગોરંભાય છે
ઉત્સુક થયું જળ,પૂર્વવત્ જળ થઈ જવા
સંદિગ્ધતા પર, ઘાત ગોરંભાય છે
રસ્તો જ રસ્તામાં પ્રવેશે-નીકળે
પગના ફણે ઓકાત ગોરંભાય છે
અજમાવ તો, અજમાવજે દુષ્કાળમાં
ત્યારે જ તો મિરાત ગોરંભાય છે !
ડો.મહેશ રાવલ
ધારાવગરના કોઇ ધોરણ માન્ય નહીં રાખું હવે
અવસર વગરના કોઇ તોરણ માન્ય નહીં રાખું હવે
ઈચ્છા જ કારણ નીકળે છે આખરે, ઉત્પાતનું
આશય વગરના કોઇ ભારણ, માન્ય નહીં રાખું હવે
ખુલ્લી હથેળી જેમ જીવ્યો છું ઉઘાડેછોગ, હું
આંટી ચડેલા કોઇ વિવરણ, માન્ય નહીં રાખું હવે
નક્કી કરેલી હદ સુધી જો હોય તો ક્યાં પ્રશ્ન છે ?
પણ એ પછી, દરિયો અને રણ માન્ય નહીં રાખું હવે
મારાવગર ક્યાં શક્ય છે પ્હોંચી જવું મારા સુધી ?
અંગતપણામાં ખોડખાપણ માન્ય નહીં રાખું હવે
હું માન્યતા આપી શકું કેવળ, સમયના ચક્રને
મોસમવગરના કોઇ શ્રાવણ, માન્ય નહીં રાખું હવે
ઇશ્વરગણાતું સત્ય છે મારા પરિઘના કેન્દ્રમાં
નાસ્તિકપણાના કોઇ પ્રકરણ માન્ય નહીં રાખું હવે
અપવાદના કિસ્સા તરીકે શબ ઉઘાડું રાખજો
ઓળખવગરના કોઇ ખાપણ માન્ય નહીં રાખું હવે !
કાં ઝેર જેવી હો અસર, ‘ને કાં પછી મારણ અચૂક
મિશ્રણ ગણાતા કોઇ દ્રાવણ માન્ય નહીં રાખું હવે !
ડો.મહેશ રાવલ
નવેસર/૮૧
