
મેં વાંચ્યું, મેં જોયું, અને મેં સાંભળ્યું પણ,
મંદિરો માં ભગવાન ને માથે સોનાના મુગટો મુકાય છે,જરિયન વાઘા,લાખો રૂપિયાના શણગાર ચડાવાય,કઈ કેટલાય કિલોના પ્રસાદ અને હજારો માણસોના રસોડા ચાલે,પુજારીઓ પોતે સોનાના ઘરેણાઓ પહેરી ને મ્હાલતા હોય,તેલ અને દૂધની ધારાઓ ગટરમાં જતી હોય,આ બધું નવું નથી,આ બધું આજનું પણ નથી.
પણ જો આજે પણ પરિસ્થિતિ બદલાતી નથી તો પછી અફસોસ કેવો?!કદાચ આજે સ્થિતિ વધારે ખરાબ થઇ હોય એમ જણાય.મને યાદ છે, વર્ષો પહેલાં અમે અને અમારું મોસાળ કુટુંબ કોઈ એક મોટાં અને પ્રસિદ્ધ મંદિરની યાત્રાએ ગયા હતા.મારું મોસાળ ચુસ્ત ગાંધીવાદી અને સિધ્ધાંત વાદી,જીવન મુલ્યોને જાણનાર,સમજનાર અને તેને વળગી રહેનાર,
હવે અમે ઘરેથી વહેલી સવારે નહિ ધોઈને દર્શન કર્યા પછી જ કાઈ ખાવું પીવું એવા વ્રતને લઈને અમારી કારમાં થી યાત્રાના સ્થળે ઉતર્યા.થોડા સ્વસ્થ થઇ મંદિર ભણી ચાલવા લાગ્યા,તો તરત જ પુજારી એ રોક્યા અને કહે કે પાછળ નદીમાં નાહીને આવો…અને બસ થઇ રહ્યું!!!એટલી વાતથી વિવાદ એવો ચગ્યો કે મારા મામા કહે કે હું નાહીને જ આવ્યો છું,હું નદીએ ન્હાવા નહિ જાઉં,અને મારે હું ન્હાયો છું એની સાબિતિ તમને આપવાની જરૂર જણાતી નથી.મારો ભગવાન જાણે છે કે હું શું છું?તમે મને દર્શન નહિ કરવા દ્યો તો અમે ચાલ્યા જશું.પણ, દંભ હું નહિ કરી શકું. પછી તો ઘણી ચર્ચા અને સમજાવટ થી પૂજારીજી માન્યા અને અમે દર્શન કાર્ય પૂર્ણ કર્યું.પણ ત્યારથી મારા મનમાં એવા સવાલ તો મુકતા જ ગયા કે,
કયા ભગવાનને ખુશ કરવા માટે આટલો બધો બાહ્યઆડમ્બર થતો હશે?
બરાબર છે કે તપ સિવાય પ્રાપ્તિ નથી કે સંઘર્ષ વિના સિદ્ધિ નથી એ બધું જ કબુલ..
કદાચ લોકોની શ્રદ્ધા મોટી હશે,પણ આ સવાલ મારા મનમાં થાય છે, કોઈની શ્રદ્ધા ઉપર તર્ક નથી કે નથી એમને ઉતારી પાડવાની કોઈ વૃત્તિ.પરંતુ,સીધે પગે જેનાથી ઉભા ન રહેવાતું હોય એવા લોકો કલાકો દર્શન ની લાઈનોમાં ઉભતા હોય,માનતાના બાળકોને લઈને ભર તડકામાં ભૂખી તરસી માવરો ઉભી હોય,અને આ બધું એક કે બે ક્ષણોમાં તો પૂરું…હજી પૂરી મૂર્તિ ય ન જોઈ હોય,પૂરું માથું ય ન ટેકવ્યું હોય ત્યાં તો ચાલો ચાલો…નીકળો નીકળો…અને પાછા વાર?!! આ ભગવાન નો આ વાર અને તેમનો તે વાર…એ વારે તો જે માણસ ઉમટે?!
આ આપણે શું કરી નાખ્યું છે?!
અને આપણે કેવાં થઇ ગયા છીએ?!
શું તકલીફો ભોગવવાથી જ ઈશ્વર મળે છે?!
શું ભગવાન મંદિરમાં જ છે?
આપણા મન અને આત્મા નો ભગવાન ક્યાંય ગાયબ થઇ ગયો કે એને શોધવા મંદિર મંદિર ભટકવું પડે છે?!
ઈશ્વર શું પોતાના ભક્તો દુઃખી થાય તેમાં રાજી છે?
ભગવાન તો ભાવના નો ભૂખ્યો છે ને એ બધા વાક્યો ક્યાં ગયા?!
કોઈ એમ કહેશે કે,” આ તો શું કે એ બહાને ફરી લેવાય ને દર્શને ય થઇ જાય “..એવું કહેનારાની ભક્તિ ક્યાં ગઈ?!
હે ભગવાન!!!!
ટૅગ્સ: મારાં વિચારોનું વૃંદાવન