Código Baudot
| Código Baudot | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| Wikidata C:Commons | |||||||||
O código Baudot (pronunciación francesa: bodo) é unha codificación de caracteres antiga para telegrafía inventada por Émile Baudot na década de 1870.[1] Foi o predecesor do Alfabeto Telegráfico Internacional n.º 2 (ITA2), o código de teleimpresora máis común en uso antes do ASCII. Cada carácter do alfabeto está representado por unha serie de cinco bits, enviados a través dunha canle de comunicación como un cable telegráfico ou un sinal de radio mediante comunicación serie asíncrona. A medida da taxa de símbolos coñécese como baud e deriva do mesmo nome.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Código Baudot (ITA1)
[editar | editar a fonte]Na táboa seguinte, as columnas I, II, III, IV e V mostran o código; as columnas Letra (Let.) e Cifra (Cif.) mostran as letras e os números das versións Continental e do Reino Unido; e as claves de ordenación presentan a táboa na orde: alfabética, Gray e do Reino Unido.
| Europa | claves de ordenación | GB | claves de ordenación | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| I | II | III | IV | V | Continental | Gray | Let. | Cif. | I | II | III | IV | V | GB | ||
| - | - | - | ||||||||||||||
| A | 1 | ● | A | 1 | ● | |||||||||||
| É | & | ● | ● | / | 1/ | ● | ● | |||||||||
| E | 2 | ● | E | 2 | ● | |||||||||||
| I | ● | ● | I | 3/ | ● | ● | ||||||||||
| O | 5 | ● | ● | ● | O | 5 | ● | ● | ● | |||||||
| U | 4 | ● | ● | U | 4 | ● | ● | |||||||||
| Y | 3 | ● | Y | 3 | ● | |||||||||||
| B | 8 | ● | ● | B | 8 | ● | ● | |||||||||
| C | 9 | ● | ● | ● | C | 9 | ● | ● | ● | |||||||
| D | 0 | ● | ● | ● | ● | D | 0 | ● | ● | ● | ● | |||||
| F | ● | ● | ● | F | 5/ | ● | ● | ● | ||||||||
| G | 7 | ● | ● | G | 7 | ● | ● | |||||||||
| H | ● | ● | ● | H | ¹ | ● | ● | ● | ||||||||
| J | 6 | ● | ● | J | 6 | ● | ● | |||||||||
| Cifra | En branco | ● | Cif. | Br. | ● | |||||||||||
| Borrado | Borrado | ● | ● | * | * | ● | ● | |||||||||
| K | ( | ● | ● | ● | K | ( | ● | ● | ● | |||||||
| L | = | ● | ● | ● | ● | L | = | ● | ● | ● | ● | |||||
| M | ) | ● | ● | ● | M | ) | ● | ● | ● | |||||||
| N | N° | ● | ● | ● | ● | N | £ | ● | ● | ● | ● | |||||
| P | % | ● | ● | ● | ● | ● | P | + | ● | ● | ● | ● | ● | |||
| Q | / | ● | ● | ● | ● | Q | / | ● | ● | ● | ● | |||||
| R | – | ● | ● | ● | R | – | ● | ● | ● | |||||||
| S | ; | ● | ● | S | 7/ | ● | ● | |||||||||
| T | ! | ● | ● | ● | T | ² | ● | ● | ● | |||||||
| V | ' | ● | ● | ● | ● | V | ¹ | ● | ● | ● | ● | |||||
| W | ? | ● | ● | ● | W | ? | ● | ● | ● | |||||||
| X | , | ● | ● | X | 9/ | ● | ● | |||||||||
| Z | : | ● | ● | ● | Z | : | ● | ● | ● | |||||||
| . | ● | ● | – | . | ● | ● | ||||||||||
| En branco' | Letra | ● | Bl. | Let. | ● | |||||||||||
ITA2
[editar | editar a fonte]En 1932, o CCITT introduciu o código do Alfabeto Telegráfico Internacional n.º 2 (ITA2) como estándar internacional,[3] baseado no código de Western Union con algúns cambios menores. Os Estados Unidos estandarizaron unha versión de ITA2 chamada American Teletypewriter code («código de teletipo estadounidense», US TTY), que foi a base para os códigos de teletipo de 5 bits ata a aparición do ASCII de 7 bits en 1963.[4]
Algúns puntos de código (marcados en azul na táboa) reserváronse para uso específico a nivel nacional.[5]
| Patróns de impulsos (1=marca, 0=espazo) |
Cambio de letra | Cambio de cifra | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| LSB á dereita; elementos de código: 543·21 |
LSB á esquerda; elementos de código: 12·345 |
Número de marcas perforadas | Estándar ITA2 |
Variante rusa do MTK-2 |
Variante rusa do MTK-2 |
Estándar ITA2 |
Variante US TTY |
| 000·00 | 00·000 | 0 | Nulo | Cambiar a letras rusas (RS) | Nulo | ||
| 010·00 | 00·010 | 1 | Retorno de carro | ||||
| 000·10 | 01·000 | 1 | Avance de liña | ||||
| 001·00 | 00·100 | 1 | Espazo | ||||
| 101·11 | 11·101 | 4 | Q | Я | 1 | ||
| 100·11 | 11·001 | 3 | W | В | 2 | ||
| 000·01 | 10·000 | 1 | E | Е | 3 | ||
| 010·10 | 01·010 | 2 | R | Р | 4, Ч | 4 | |
| 100·00 | 00·001 | 1 | T | Т | 5 | ||
| 101·01 | 10·101 | 3 | Y | Ы | 6 | ||
| 001·11 | 11·100 | 3 | U | У | 7 | ||
| 001·10 | 01·100 | 2 | I | И | 8 | ||
| 110·00 | 00·011 | 2 | O | О | 9 | ||
| 101·10 | 01·101 | 3 | P | П | 0 | ||
| 000·11 | 11·000 | 2 | A | А | – | ||
| 001·01 | 10·100 | 2 | S | С | ' | Campá | |
| 010·01 | 10·010 | 2 | D | Д | WRU? | $ | |
| 011·01 | 10·110 | 3 | F | Ф | Э | ! | |
| 110·10 | 01·011 | 3 | G | Г | Ш | & | |
| 101·00 | 00·101 | 2 | H | Х | Щ | £ | # |
| 010·11 | 11·010 | 3 | J | Й | Ю, Campá | Campá | ' |
| 011·11 | 11·110 | 4 | K | К | ( | ||
| 100·10 | 01·001 | 2 | L | Л | ) | ||
| 100·01 | 10·001 | 2 | Z | З | + | " | |
| 111·01 | 10·111 | 4 | X | Ь | / | ||
| 011·10 | 01·110 | 3 | C | Ц | : | ||
| 111·10 | 01·111 | 4 | V | Ж | = | ; | |
| 110·01 | 10·011 | 3 | B | Б | ? | ||
| 011·00 | 00·110 | 2 | N | Н | , | ||
| 111·00 | 00·111 | 3 | M | М | . | ||
| 110·11 | 11·011 | 4 | Cambio a cifras (FS) | Reservado para extensión de cifras | |||
| 111·11 | 11·111 | 5 | Reservado para extensión de maiúsculas | Cambio a letras (LS) / Borrado / Eliminado | |||
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Anthony Ralston; Edwin D. Reilly, eds. (1993). "Baudot Code". Encyclopedia of Computer Science (Terceira ed.). Nova York: IEEE Press/Van Nostrand Reinhold. ISBN 0-442-27679-6.
- ↑ en orde RBK
- ↑ "Telegraph Regulations and Final Protocol (Madrid, 1932)" (PDF) (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 2023-08-21. Consultado o 2024-05-10.
- ↑ Smith, Gil (2001). "Teletype Communication Codes" (PDF) (en inglés). Baudot.net. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 2008-08-20. Consultado o 2008-07-11.
- ↑ Steinbuch, Karl W.; Weber, Wolfgang, eds. (1974) [1967]. Taschenbuch der Informatik - Band III - Anwendungen und spezielle Systeme der Nachrichtenverarbeitung. Taschenbuch der Nachrichtenverarbeitung (en alemán) 3 (3 ed.) (Berlín, Alemaña: Springer Verlag). pp. 328–329. ISBN 3-540-06242-4. LCCN 73-80607.
- ↑ dataIP Limited. "The "Baudot" Code" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 2017-12-23. Consultado o 2017-07-16.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- "Jean-Maurice-Émile Baudot" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13 de setembro de 2009.
 |
Este artigo sobre unha tecnoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre. Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír. |
