پرش به محتوا

دوران نوسنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دیوارنگاری غار دوشه، کوهدشت لرستان، حدود هزارهٔ هشتم پ.م.

دوران نوسنگی یا عصر حجر متأخر یا نخستین انقلاب کشاورزی دوره‌ای از عصر سنگ است که با انقلاب نوسنگی آغاز و به دو دوره تقسیم می‌شود:

  1. نوسنگی پیش‌ازسفال (که خود به نوسنگی پیش از سفال آ و نوسنگی پیش از سفال ب تقسیم می‌شود)
  2. نوسنگی با سفال

انقلاب نوسنگی نامی که بر اتخاذ «یک‌جانشینی» و «اهلی کردن» (کشاورزی و دامداری) از سوی جوامعی که پیش از آن شکارچی گردآورنده بودند گذارده می‌شود.[۱] در این دوران، در برخی نواحی جنوب غرب آسیا (خاورمیانه)، انسان از مرحلهٔ جمع‌آوری و شکار به مرحلهٔ کشت و اهلی کردن برخی حیوانات مثل بز و گوسفند و همچنین سگ، انتقال یافت. باستان‌شناسان آغاز این دوره را در حدود ۱۱٬۰۰۰ سال پیش در سرزمین شام دانسته‌اند. دوران نوسنگی با آغاز دوران مس‌سنگی (آخرین دورهٔ عصر حجر) در حدود ۴٬۵۰۰ پ.م. (۶٬۵۰۰ سال پیش) به پایان رسید.[۲]

مفهوم کلاسیک «انقلاب نوسنگی» توسط وی. گوردون چایلد مطرح شد که این برداشت مبتنی بر تغییرات ناگهانی و بنیادین است. این دیدگاه در پژوهش‌های امروزی تا حد زیادی کنار گذاشته شده است. در رویکردهای جدید، نوسنگی‌شدن به‌عنوان فرآیندی تدریجی، چندمرحله‌ای و وابسته به شرایط محلی در نظر گرفته می‌شود. بر این اساس، به‌جای ارائهٔ یک الگوی جهانی واحد، بر تحلیل‌های منطقه‌ای و تعاملات پیچیدهٔ محیطی و اجتماعی تأکید می‌شود.[۳]

مفهوم «نوسنگی‌شدن» دیگر صرفاً به تغییر در شیوهٔ تأمین غذا محدود نمی‌شود، بلکه به‌عنوان یک تحول اجتماعی و فرهنگی گسترده تعریف می‌گردد. این روند شامل شکل‌گیری سکونتگاه‌های پایدار، مدیریت منابع، و ایجاد نوعی پیوند هویتی با سرزمین است. به نقل از اندرو شریت، ظهور دورهٔ نوسنگی «هرگز صرفاً به معنای اختراع کشاورزی نبوده است»، بلکه بیانگر دگرگونی‌های عمیق در ساختارهای اجتماعی و جهان‌بینی انسان‌ها است.[۴]

سبب وقوع و اهمیت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در مورد سببِ وقوعِ انقلاب نوسنگی بین محققان اتفاق نظری وجود ندارد،[۱] ولی بیشتر آرای مربوط به آن را می‌توان در دو مدل کلیِ دافعه (اینکه شکارچی-گردآورنده‌ها به واسطه تغییرات آب‌وهوایی یا فشارِ جمعیت مجبور به یکجانشینی شده‌اند) یا جاذبه (یکجانشینی به دلیل منافعِ اقتصادی کشاورزی و میل به کاهش ریسک و افزایش ثروت صورت گرفته‌است) رده‌بندی کرد.[۵] برخی محققان نیز بر این باورند که مهمترین عامل انقلاب نوسنگی تغییر در فرهنگ مادی به ویژه فناوری برش سنگ است.[۶] وجود شواهدی مبنی بر شکل‌گیری روستاها پیش از انقلاب نوسنگی به ویژه در خاور نزدیک، این نظریه را که یکجانشینی پیش از دوران نوسنگی به وجود آمده میسر ساخته‌است. به گفتهٔ فلانری، کشاورزی و یکجانشینی احتمالاً مستقل از هم به وجود آمده‌اند و امکان دارد با هم ارتباط چندانی نداشته باشند.[۷]

معمولاً تفاوت مهم دوران میان‌سنگی و دوران نوسنگی در وجود «محیط مصنوع معمارانه»[یادداشت] دانسته می‌شود.[۸] تغییر سرپناه آدمی از محیط طبیعی به محیط مصنوع خود موجب پدید آمدن روشی بکر از زندگی شد.[۸] به گفته هلمز، یکجانشینی بخشی از تغییر نگرشی بزرگتر به شناخت افراد از دیگران (از جمله حیوانات، خویشان، و غریبه‌ها) بوده‌است.[۹] یکجانشینی، که بین ده تا بیست هزار سال پیش شروع شد، امری نسبتاً جدید در تاریخ بیش از یک میلیون سالهٔ زندگی بشری است.[۱۰]

کشاورزی نیز در این میان نقش داشته‌است، چرا که در زندگی کشاورزی زمان—که برای کاشت‌وبرداشت امری ضروری است—و به تبع آن تاریخ نقشی مهم‌تر در زندگی بازی می‌کنند.[۹] در جوامع کشاورزی مردگان به موضوعی برای معناسازی‌های نمادین تبدیل می‌شوند و به آن‌ها نقش نیاکانی داده می‌شود که می‌توان برای به خاطرسپاری آنها سازه‌های یادمانی ساخت.[۹] به گفته واتکیز محیط زندگی درین دوران به «انبار نمادها» تبدیل می‌شود. محوطه‌های آیینی اطلاعاتی در مورد رفتارهای مطلوب در خود داشتند—امری که در دوران بعدی بر عهده نوشتن بود—و مکان‌های مقدس از اماکن مربوط به زندگی روزمره تفکیک شدند.[۱۱][۸] برخی انقلاب نوسنگی را انقلاب تولید غذا نیز خوانده‌اند.[۱۰]

از اختراع‌های این عصر می‌توان به چرخ و قایق اشاره کرد. همچنین یکجانشینی و پیدایش نخستین روستاها در این دوره رخ داد. انسان‌ها در این روستاها از راه کشاورزی، باغداری، بوستان کاری و دامپروری زندگی می‌کردند و به ریسندگی و بافندگی و سفالگری نیز می‌پرداختند. برخی جانوران اهلی شدند، مانند اسب. یکجانشینی نیازمند توسعهٔ بناسازی بود و کشاورزی نیازمند آبیاری و آب‌رسانی بود. با افزایش تولید مواد کشاورزی، رفاه انسان بیشتر شد. همچنین جمعیت رشد پیدا کرد. تراکم جمعیت به‌تدریج موجب تنش‌ها، برخوردها و پراکندگی‌ها و مهاجرت‌هایی شد که مسیر تاریخ بشر را یکسره تغییر داد. همچنین، در جمجمه‌های به‌دست‌آمده از عصر نوسنگی، آثاری از برداشته شدن تکه‌هایی از کاسهٔ سر و احتمالاً جراحی مغز دیده شده‌است.[۱۲]

قدیمی‌ترین آثار این دوره در ایران مربوط به مکان باستانی تپهٔ گنج‌دره و آسیاب در نزدیکی کرمانشاه، و علی‌کش در ایلام است. بنای استون‌هنج در جنوب شرقی انگلستان متعلق به همین دوره است.[۱۲] ظرف شراب متعلق به حدود ۴٬۵۰۰ سال پیش از میلاد در تپه حاجی فیروز نقده به عنوان نخستین وسیلهٔ شراب‌سازی موجود در دوران نوسنگی کشف گردید.[۱۳]

تقسیم‌بندی‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دورهٔ نوسنگی را نخستین بار کتلین کنیان که حفاری باستان‌شناسی شهر اریحا را بر عهده داشت با توجه به ساخت سفال تقسیم‌بندی کرد:

در بعضی محوطه‌ها دوران نوسنگی با سفال را به دو دورهٔ نوسنگی با سفال آ (PNA) و نوسنگی با سفال ب (PNB) تقسیم می‌کنند.[۱۵]

نوسنگی‌شدن ایران

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فلات ایران و به‌ویژه کوه‌های زاگرس، نه صرفاً حاشیه‌ای از تحولات هلال حاصلخیز، بلکه یکی از مراکز مستقل نوسنگی‌شدن بوده‌اند. شواهد باستان‌شناختی و مطالعات ژنتیکی نشان می‌دهند که اهلی‌سازی برخی گونه‌های جانوری مانند بز و گوسفند، و نیز گیاهانی مانند جو، در این مناطق به‌صورت مستقل و توسط جمعیت‌های بومی صورت گرفته است. این فرایندها سپس به دیگر بخش‌های جنوب غرب آسیا گسترش یافته‌اند.[۱۶]

وقفهٔ طولانی در پژوهش‌های میدانی باستان‌شناسی در ایران، به‌ویژه در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۵، به درک بهتر از دوران نوسنگی در ایران ضربه زده است. این دوره هم‌زمان با پیشرفت‌های چشمگیر در روش‌های علمی مانند تاریخ‌گذاری کربن-۱۴ و تحلیل‌های ژئوشیمیایی در سطح جهانی بوده است. ازسرگیری کاوش‌ها در دهه‌های اخیر، فرصت تازه‌ای برای بهره‌گیری از این فناوری‌ها و بازسازی دقیق‌تر گاه‌نگاری دورهٔ نوسنگی در ایران فراهم کرده است.[۱۷]

برخلاف دیدگاه‌های قدیمی که ایران را پیش از نوسنگی منطقه‌ای کم‌جمعیت یا فاقد اهمیت می‌دانستند، شواهد نشان می‌دهد که این سرزمین دارای پیشینهٔ طولانی سکونت انسانی در دوره‌های پارینه‌سنگی بوده است. در مناطقی مانند زاگرس و فلات مرکزی، تداوم سنت‌های فرهنگی، از جمله فناوری ابزارهای سنگی و الگوهای شکار (مانند شکار بز وحشی)، نشان‌دهندهٔ پیوستگی میان دوره‌های پارینه‌سنگی و نوسنگی است.[۱۸]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 (Atakuman 2014)
  2. ↑ Bellwood, Peter (November 30, 2004). First Farmers: The Origins of Agricultural Societies. Wiley-Blackwell. p. 384. ISBN 0-631-20566-7.
  3. ↑ Matthews & Fazeli Nashli, 2013.
  4. ↑ Sherratt, Andrew. "The Neolithic Transition." In: The Cambridge Encyclopedia of Archaeology. Cambridge University Press.
  5. ↑ (Stark 2015)
  6. ↑ (Watkins 1990)
  7. ↑ Banning, Ted (2003-12-27). "ANT 417S Archaeology of Settlements and Households, Lecture 2". Computing in the Humanities and Social Sciences. Retrieved 2017-07-13.
  8. 1 2 3 (Love 2013)
  9. 1 2 3 (Helms 1988)
  10. 1 2 Banning, Ted (2003-12-27). "ANT 417S Archaeology of Settlements and Households, Lecture 1". Computing in the Humanities and Social Sciences. Retrieved 2017-07-13.
  11. ↑ (Kostof 1995، ۲۶)
  12. 1 2 آذرنگ، عبدالحسین (۱۳۹۰). تاریخ تمدن. تهران: کتابدار.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:مکان ناشر (رده)
  13. ↑ CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 iranicaonline.org
  14. ↑ O. Bar-Yosef, The PPNA in the Levant – an overview. Paléorient 15/1, 1989
  15. ↑ Killebrew, Ann E.; Steiner, Margreet; Goring-Morris, A. Nigel; Belfer-Cohen, Anna (2013-11-01). The Southern Levant (Cisjordan) During the Neolithic Period (in English). doi:10.1093/oxfordhb/9780199212972.013.011.
  16. ↑ کتاب «نوسنگی‌شدن ایران» (The Neolithisation of Iran)، به ویراستاری راجر متیوز و حسن فاضلی نشلی: Zeder, Melinda A. "The Origins of Agriculture in the Near East." Current Anthropology, 52(S4), 2011.
  17. ↑ Matthews & Fazeli Nashli, 2013.
  18. ↑ Hole, Frank. "The Neolithic of the Near East." In: Journal of World Prehistory, 1996.