સીધું યા પરભારું હોવું જોઈએ,
દર્દનું સરનામું હોવું જોઈએ.
લોકને બસ હોય નિસ્બત એટલી,
તારું અથવા મારું હોવું જોઈએ.
માવજત માટે હશે રસ્તા ઘણા,
પણ દુવાનું ય બારું હોવું જોઈએ.
મોતની અલબત સફર છે એકલી,
જીવવું સહિયારું હોવું જોઈએ.
રૂપ, કૌશલ ને ગુણો ઓછા પડે,
‘કીર્તિ’, ગજવે નાણું હોવું જોઈએ.
…..કીર્તિકાન્ત પુરોહિત
સૌજન્ય : aasvad.wordpress.com
શબ્દનાં સુપ્ત પડ ઢંઢોળ તું
અનાહત નાદ રવને ખૉળ તું
વતનના છાપરાને પ્યાર કર
કદી નેવે થશે તરબોળ તું
સવાલો એટલા પણ પૂછ ના
થશે નાહક સભામાં ટૉળ તું
અસલમાં મંજિલે છે તું ને તું
વહી જા, છોડ ખાંખાખૉળ તું
પ્રણવના બીજમંત્રે સ્થિર થઇ
સમયના છંદ-લયને તૉળ તું
તને નહિ, લોક પૂજે સૂર્યને
અદેખો અંધ વડવાગોળ તું
હયાતી છે નશો અસ્તિત્વનો
અમલ એનો ગરલમાં ઘોળ તું
કરમને કર્મથી પલટી શકે
વળાવી “કીર્તિ”નો વંટોળ તું.
કીર્તિકાન્ત પુરોહિત
સૌજન્ય : ઝાઝી.કોમ
http://my.zazi.com/index.php?option=com_content&view=article&id=444:2010-05-21-02-55-17&catid=79:2010-04-17-23-55-20&Itemid=292
