ભરત ત્રિવેદીઃ કાવ્યો, ગઝલો, નિબંધ

ફોટામાંના દાદાજી –

દાદાજી જે ખાટલા પર સૂતા હતા

તેના પર હવે બાપુજી સુવે છે.

દાદાજીની જેમ તે કદી

હુક્કો ગડગડાવતા નથી

કે નથી તેમની મુંછો

દાદાજીના જેવી

ધોળી ને બ્રશ જેવી ભરાવદાર !

દાદાજીની જેમ મુછો કેમ નહીં રાખતા હોય ?

રોજ સવારે

દાઢીપર બ્રશ ફેરવી ફેરવીને

ગોટે ગોટા ફીણ બનાવતા જોતાં,

એક હાથે નાક પકડીને

ઉગવા આવેલી મુંછોને

સસ્તા ગોદરેજ રેઝરથી નિર્મૂળ કરવા મથતા

બાપુજીને જોઈને

ફોટામાંના દાદાજી શું વિચારતા હશે ?

Read Full Post »

એક ગરાજ સેલ –

આજ સવારથી
મારા ઘરની સામે જ એક ગરાજ સેલ ચાલે છે

લોકો વાહનો લઈને આવે છે
અને સાઈ રોડ તેની લાઈનથી ભરચક છે.

બારી પાસે ઉભેલો હું લોકોને
રમકડાં, ઉતરેલાં કપડાં, હેટ -ટોપી , કોટ- બંડી, જૂતાં
ને વાસણો ને જાત જાતનો ભંગાર લઈને

દરેકને એક પોતાની આગવી
ટ્રોફી ખરીદવી છે -સસ્તા દામે
આમ ખૂલ્લે આમ પોત પોતાના
ખિસ્સાની સાઈઝનીને મન ગમતી

પણ બધા બધે વહેલા થોડા જ પહોંચી શકે છે ?
જેના હાથમાં જે આવે તે લઈને
ગરાજ સેલમાંથી નીકળી જવાનું સૌથી આગળ,

ને દેખાડતા જવાની
પોત પોતાની ટ્રોફી કેટલી સસ્તી મળી
તેનો જ મહીમા છે અહી તો

સોદાગરની ચાલ ચાલતા
એ બધાને જોતાં રહેવામાં
મારો તો આખો દિવસ ખર્ચાઈ ગયો !

Read Full Post »

દ્વન્દયુધ્ધ-

દિવાના આછા અજવાળામાં

તેનો પડછાયો જોતાં જ હું કૂદી પડું છું

– મારી સમુરાઈ સ્વોડ વિંઝતો

તેની સામે બાથડું છું

એક પલકારામાં જ તે ગાયબ થઈ જાય છે કાયરની જેમ, પણ

હું સજાગ રહીને તેના વળતાં હુમલાને પહોંચી વળવાસાવધાન થઈ ઊભો છું ઓરડાની બરાબર વચ્ચોવચ

ડાબો હાથ હવામાં અધ્ધર અને જમીન પર એક ઘૂંટણ ટેકવીને કોઈ પણ દિશામાં ત્રાટકવા સજ્જ થઈને

કમરામાં હવે માત્ર એક જ આદમીબચશે તે વાત નક્કી છે, છતાં દરેક વેળા અમારું દ્વદયુધ્ધ અહીં જ અટકી પડે છે.

હું જ્યારેય કવિતા કરતો હોઉત્યારે તેની ઉપસ્થિતિની મને જાણ હોય છે હું કલમને ખંજર માનીને તેના પેટમાં હૂલાવી દઉં છું, ને

તે ખડખડાટ હસતો રહી પજવતો જ રહે છે- હર હમ્મ્મેશ !

એક વાત નિશ્ચિત છે કે તેની ઉપસ્થિતિ મને કવિતા કરતો રાખે છે

એક હોય તો સમજાય પણ રોજ નવા નવા પ્રતિદ્વન્દવી સાથે કેમ આમ જ લડતા જવાનું ?

Read Full Post »