સરનામું પ્રેમનું…

કેવાં તમે છો કે તમે સૌને ગમી ગયાં,
જગને ઝુકાવનાર પણ તમને નમી ગયાં.

આછી શરમથી આપનાં નયનો નમી ગયાં,
મારી નજરમાં ઈન્દ્રધનુ છમછમી ગયાં.

આકાશ રૂપે આપનો પાલવ મળી ગયો.
આંસુ અમારા તારલા થઈ ટમટમી ગયાં.

આભાર તુજ જુદાઈનો કે એને આશરે,
જીવનના સૌ અભાવના દુ:ખો શમી ગયાં.

સૌ આપના સમા જ છે શમણાં ય આપના,
તે પણ અમારી જિન્દગી સાથે રમી ગયાં.

એ મારી નમ્રતા કે તમારો અહમ હતો,
હું ચૂપ રહું એ જોઈ તમે સમસમી ગયાં.

‘બેતાબ’ અંધકારનો પર્યાય છું, મગર
સૂરજ તમે હતાં છતાંય આથમી ગયાં.

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

દર્દ એવું આપજે કે જે કવિતામાં ભળે,
હું છુપાઈ જાઉં એમાં, તું જગતભરને મળે.

ભીંત સામે વ્યર્થ કાં માથું પછાડો છો તમે ?
ક્યાં કદી ભીંતોના પથ્થરમાંથી પાણી નીકળે.

તું કરે મારા વગરની જિંદગીની કલ્પના,
ને મને તારા વગરની કલ્પના પણ ના મળે.

એટલે આંસુ ગણી એને લૂછી શકતો નથી,
એ તમારાં સ્વપ્ન જે આંખોમાં આવી ઝળહળે.

માનવું કે એ નથી અજવાળું કિન્તુ આગ છે,
કો શમા ‘બેતાબ’ જ્યારે બેઉ છેડેથી બળે.

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

પ્યાર ઝળહળ છે : ઠગારી ઝંખના મારી હતી,
આગ આખર નીકળી જે જ્યોત મેં ધારી હતી.

એક અંગત વાત જીવનભર ન તમને કહી શક્યો,
જે મને નડતી રહી તે હાજરી મારી હતી.

શું કરે આ એકલી આંખો બિચારી તું કહે,
માત્ર આંસુઓ જ નો’તા યાદ પણ તારી હતી.

મારું મન જાણે હતું પનઘટ પ્રણયના દર્દનો,
યાદ તારી જાણે ભીંજાયેલ પનિહારી હતી.

એ મિલનની ચંદ ઘડીઓ જે સુખી લાગી હતી,
આજ જાણ્યું તે જ અમને દર્દ દેનારી હતી.

લોક સાચા પ્રેમ રૂપે જેને બિરદાવે છે, તે,
ના તને છોડી શક્યાની મારી લાચારી હતી.

ઓ  મરણ ! તું આવ, પણ મારું થઈને આવ ના,
જિંદગી પણ ના રહી જે એક દિ’ મારી હતી.

પ્રાણ લેવા વ્યર્થ કાં ‘બેતાબ’ તું આવો થયો,
પ્રાણ ધરવા પ્રેમમાં મારી જ તૈયારી હતી.

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

કેટલા મગરૂર છે બે-ચાર લીલા શ્વાસ પર,
ક્યાં ખબર છે પાનખરનું રાજ છે મધુમાસ પર.

કેટલું કથળી ગયેલું છે કથાનક એમનું,
ટિપ્પણી કરતા રહ્યા જે વિશ્વના ઈતિહાસ પર.

એક કેવળ રણ ન એને સાચવી શકતે કદી,
કેટલાં મૃગજળ ટક્યાં છે એક મારી પ્યાસ પર.

એમને તો મારી હસ્તીની ખબર પણ ના પડી,
હું સતત શ્વસતો રહ્યો છું જેમના અહેસાસ પર.

આપ શું જાણો પ્રતીક્ષા કઈ બલાનું નામ છે ?
કોઈ દિ’ તડપ્યા છો મારા આગમનની આશ પર ?

કોઈ દિ’ ‘બેતાબ’ એ સળગી જશે મુજ આહથી,
ખૂબ આવે છે દયા મુજને કબરના ઘાસ પર.

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

તું ગઝલની ક્ષણ રૂપે મળતી રહે,
દર્દના કારણ રૂપે મળતી રહે.

શ્વાસમાં ખૂશ્બૂ ભરીને નીકળું,
ને મને તું રણ રૂપે મળતી રહે.

સૌ સંબંધોએ તરછોડ્યો મને,
લાગણી સગપણ રૂપે મળતી રહે.

હું અનાયસે ઉગેલો સૂર્ય છું,
તું મને પ્રાંગણ રૂપે મળતી રહે.

ભીડ પણ ‘બેતાબ’ આ તનહાઈમાં,
એક પ્યારા જણ રૂપે મળતી રહે.

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

ભીડમાં ચહેરો તમારો શોધતો,
પથ્થરોમાં જાણે પારો શોધતો.

જે જગાએ તું મને મૂકી ગયો,
તે જગામાં સ્પર્શ તારો શોધતો.

તું જુએ તો હું ય ગુલમ્હોરી ઊઠું,
માત્ર હું તારો ઈશારો શોધતો.

હું ડૂબી જવા ચહું તુજમાં અને,
તું સદા મારો કિનારો શોધતો.

તું બધા શબ્દોની પેલે પાર, ને,
હું ગઝલમાં અર્થ તારો શોધતો.

મેં મને ‘બેતાબ’ ખોયો એ રીતે,
કે મને હું એકધારો શોધતો.

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

ઘૂંટ પી જઈશ મને પ્રેમ કર.
હું બચી જઈશ મને પ્રેમ કર

બધા વેદ ગ્રંથ પુરાણ સૌ,
હું કળી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

એક શબ્દમાં એક શ્લોકને,
હું રચી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

હું ખીલી ગયો તને જોઇને,
હું ખરી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

છું તૂટી જવાની અણી ઉપર,
હું ટકી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

હુંય સૂર્ય છું, હુંય ચંદ્ર છું,
હું ઊગી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

હું નથી જ સુંદર તે છતાં,
હું ગમી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

અડીખમ ઊભો હું પહાડ શો.
હું ઝુકી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

હું અમસ્તો બેઠો નથી અહી,
હું ઉઠી જઈશ, મને પ્રેમ કર.

ગુમ હું થયો છું ન જાણે ક્યાં!
હું મળી જઈશ મને પ્રેમ કર.

રણના હ્રદયમાં ઝાંકવાનું મન થયું હતું,
મૃગજળ તમામ ચાખવાનું મન થયું હતું.

લક્ષ્મણને શી ખબર કે રેખા દોરવાથી શું ?
મૃગને જ્યાં હૈયે ચાંપવાનું મન થયું હતું.

આ તારા સ્મરણ-પુષ્પના સૌગંદ છે મને,
આ મ્હેંકને મહેંકાવવાનું મન થયું હતું.

આકાશને ય કાશ એની થઈ જતે ખબર,
સૂરજને રાત રાખવાનું મન થયું હતું.

એ ઠીક કે ‘બેતાબ’ રાશ આવ્યો અંધકાર,
નહિંતર સૂરજને બાળવાનું મન થયું હતું.

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

પ્રશ્ન એવો પૂછજે જેનો જવાબ આપી શકું,
નાની સરખી નોંધથી માંડી કિતાબ આપી શકું.

કંટકો વચ્ચે સજાવી છે મેં મારી જાતને,
એટલા માટે કે હું તમને ગુલાબ આપી શકું.

ક્યાં ખબર છે બંધ કે ઊઘડતી સિલ્લક કેટલી ?
પૂરેપૂરો શી રીતે મારો હિસાબ આપી શકું ?

કેટલા વેરાન ચ્હેરા છે ફૂલોના બાગમાં –
કેવી રીતે કોઈના કરમાં હું છાબ આપી શકું ?

એક એવો ચ્હેરો જે ‘બેતાબ’ ગમતો ના મને,
કાશ ! દુનિયાની કુરૂપતાને નકાબ આપી શકું !

– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

ફૂલ ઝરંતો હાથ લઈને, ઝાકળ જેવી જાત લઈને,
સૂરજની એક વાત લઈને મારે તમને મળવું છે !
સાંજ ઢળ્યા-ની ‘હાશ’ લઈને, ઝલમલતો અજવાસ લઈને,
કોરાં સપના સાત લઈને મારે તમને મળવું છે.

તમે કદાચિત ભૂલી ગયા છો, કદી આપણે કાગળ ઉપર,
ચિતર્યું’તું જળ ખળખળ વહેતું, ને તરતી મૂકી’તી હોડી;
સ્થિર ઊભેલી તે હોડીને તરતી કરવા, સરસર સરવા,
ઝરમર ઝરમર સાદ લઈને મારે તમને મળવું છે.

ખોજ તમારી કરતાં કરતાં થાક્યો છું હું, પાક્યો છું હું,
પગમાંથી પગલું થઈ જઈને વિખરાયો કે વ્યાપ્યો છું હું;
જ્યાં અટવાયો જ્યાં રઘવાયો, તે સઘળા મારગ ને
મારગનો એ સઘળો થાક લઈને મારે તમને મળવું છે.

ક્યારેક તો ‘હું’ને છોડી દો, ભીતરની ભીંતો તોડી દો,
બંધ કમાડ જરા ખોલી દો, એકવાર તો ‘હા’ બોલી દો;
‘હા’ બોલો તો હાથમાં થોડા ચાંદલીયા ને તારલીયાની
ઝગમગતી સોગાત લઈને મારે તમને મળવું છે.

– રિષભ મહેતા