પ્યાર ઝળહળ છે : ઠગારી ઝંખના મારી હતી,
આગ આખર નીકળી જે જ્યોત મેં ધારી હતી.
એક અંગત વાત જીવનભર ન તમને કહી શક્યો,
જે મને નડતી રહી તે હાજરી મારી હતી.
શું કરે આ એકલી આંખો બિચારી તું કહે,
માત્ર આંસુઓ જ નો’તા યાદ પણ તારી હતી.
મારું મન જાણે હતું પનઘટ પ્રણયના દર્દનો,
યાદ તારી જાણે ભીંજાયેલ પનિહારી હતી.
એ મિલનની ચંદ ઘડીઓ જે સુખી લાગી હતી,
આજ જાણ્યું તે જ અમને દર્દ દેનારી હતી.
લોક સાચા પ્રેમ રૂપે જેને બિરદાવે છે, તે,
ના તને છોડી શક્યાની મારી લાચારી હતી.
ઓ મરણ ! તું આવ, પણ મારું થઈને આવ ના,
જિંદગી પણ ના રહી જે એક દિ’ મારી હતી.
પ્રાણ લેવા વ્યર્થ કાં ‘બેતાબ’ તું આવો થયો,
પ્રાણ ધરવા પ્રેમમાં મારી જ તૈયારી હતી.
– રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’
લોક સાચા પ્રેમ રૂપે જેને બિરદાવે છે, તે,
ના તને છોડી શક્યાની મારી લાચારી હતી.
reflects truly for so many so called married couples for 30, 40 years but ther is smell of stagnancy.
Reminds me of
“Paas paase toye Ketla Jojan”
and anpther one
“Janmojanamni aapni sagai mange che samjani”