ข้ามไปเนื้อหา

วิกฤตการณ์คลองสุเอซ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
วิกฤตการณ์สุเอซ
ส่วนหนึ่งของ สงครามเย็นและ ความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล

อาวุธยุโธปกรณ์ของอียิปต์ได้รับความเสียหาย
วันที่29 ตุลาคม ค.ศ. 1956 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956
(ไซนายภายใต้การยึดครองของอิสราเอลจนกระทั่งเดือนมีนาคม ค.ศ. 1957)
สถานที่
ฉนวนกาซา และ อียิปต์ (พิ้นที่โซน ไซนาย และ คลองสุเอซ)
ผล

อียิปต์ได้รับชัยชนะทางการเมือง
พันธมิตรได้รับชัยชนะทางทหาร[1]

  • อังกฤษ​-ฝรั่งเศส​ได้ถอนกำลัง​ หลังได้รับแรงกดดัน​จากนานาชาติ​ (ธันวาคม​ ค.ศ. 1956)
  • อิสราเอล​ยึดครองคาบสมุทร​ไซนาย​ (จนกระทั่งเดือนมีนาคม​ ค.ศ.​ 1957)
  • UNEF ได้ถูกจัดตั้งขึ้นในคาบสมุทรไซนาย [2]
  • ช่องแคบติราน ได้ถูกเปิดอีกครั้งเพื่อการเดินเรือของอิสราเอล
  • แอนโทนี อีเดน ได้ลาออกจากการเป็นนายกรัฐมนตรีอักกฤษ, สิ้นสุดของบทบาทของอังกฤษในฐานะ มหาอำนาจ[3][4][5]
  • การดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสของ Guy Mollet ได้รับความเสียหายอย่างหนัก
คู่สงคราม
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
กำลัง
  • ประเทศอิสราเอล 175,000
  • สหราชอาณาจักร 45,000
  • ประเทศฝรั่งเศส 34,000
 300,000[6]
ความสูญเสีย
Israel:
  • 231 killed[7]
  • 899 wounded
  • 4 captured[8]
United Kingdom:
  • 16 killed
  • 96 wounded
France:
  • 10 killed
  • 33 wounded

วิกฤตการณ์สุเอซ (อังกฤษ: The Suez Crisis) หรือสงครามอิสราเอล-อาหรับครั้งที่สอง[14][15][16] ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า การบุกครองไตรภาคี ในโลกอาหรับ และปฏิบัติการคาเดช หรือ สงครามไซนายในอิสราเอล[17] เป็นการบุกครองอียิปต์ในปลายปี ค.ศ. 1956 โดยอิสราเอล, ตามมาด้วยสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส จุดมุ่งหมายคือการควบคุมทางด้านตะวันตกของคลองสุเอซ และเพื่อถอดถอนประธานาธิบดีแห่งอียิปต์ ญะมาล อับดุนนาศิร ที่ได้ถือสิทธิ์ว่าคลองนั้นให้กลายเป็นของรัฐ[18] ภายหลังการสู้รบเริ่มต้นขึ้น ภาวะแรงกดดันทางการเมืองจากสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต และสหประชาชาติจนนำไปสู่การถอนกำลังโดยประเทศทั้งสามผู้รุกราน นับว่าเป็นความอับอายขายหน้าอย่างมากสำหรับสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส และเป็นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของนาศิร[19][20][21]

เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม อิสราเอลได้บุกรุกคาบสมุทรไซนายของอียิปต์ อังกฤษและฝรั่งเศสได้ออกคำสั่งในการร่วมกันเพื่อยุติการยิง ซึ่งได้ถูกเมินเฉย เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน อังกฤษและฝรั่งเศสได้ส่งทหารโดดร่มลงพื้นตามคลองสุเอซ กองทัพอียิปต์ต้องประสบความปราชัย แต่พวกเขาได้ปิดกั้นคลองขวางการขนส่งทางเรือเอาไว้ทั้งหมด ต่อได้กลายเป็นที่แน่ชัดว่าการบุกครองของอิสราเอลและการโจมตีที่ตามมาทีหลังของอังกฤษและฝรั่งเศสได้ถูกวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าโดยทั้งสามประเทศ

ฝ่ายพันธมิตรทั้งสามประเทศต่างได้บรรลุเป้าหมายทางทหารจำนวนมากแต่คลองกลับใช้การไม่ได้ แรงกดดันทางการเมืองอย่างหนักจากสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียตได้นำไปสู่การถอนกำลัง ประธานาธิบดีสหรัฐ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ได้ตักเตือนอย่างยิ่งว่าอังกฤษไม่ควรจะเข้าไปบุกรุก; เขาได้ข่มขู่ว่าจะสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อระบบการเงินของอังกฤษโดยการขายพันธบัตรเงินปอนด์สเตอร์ลิงของรัฐบาลสหรัฐ นักประวัติศาตร์ได้สรุปวิกฤตการณ์ครั้งนี้ว่า"ได้บ่งบอกถึงการสิ้นสุดบทบาทของบริเตนใหญ่ในฐานะหนึ่งในมหาอำนาจที่สำคัญของโลก"[22][23] คลองสุเอซได้ถูกปิดตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1956 จนกระทั่งเดือนมีนาคม ค.ศ. 1957 อิสราเอลได้บรรลุเป้าหมายบางประการ เช่น ได้ให้อิสระในการเดินเรือผ่านช่องแคบติราน ซึ่งอียิปต์ได้ปิดกั้นการเดินเรือบนคาบสมุทรไซนายตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950[24]

ด้วยผลลัพธ์ของความขัดแย้งครั้งนี้ สหประชาชาติได้ก่อตั้งกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ (UNEF) เพื่อเป็นตำรวจบนชายแดนระหว่างอียิปต์-อิสราเอล นายกรัฐมนตรีอังกฤษ แอนโทนี อีเดนได้ประกาศลาออก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายนอกของแคนาดา เลสเตอร์ เพียร์สัน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพและสหภาพโซเวียตได้มีความฮึกเหิม​ในการบุกครองฮังการี[25][26]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Mart, Michelle. Eye on Israel: How America Came to View the Jewish State as an Ally. น. 159. ISBN 0791466876.
  2. ↑ Kunz, Diane B. The Economic Diplomacy of the Suez Crisis. น. 187. ISBN 0-8078-1967-0.
  3. ↑ Brown, Derek (14 มีนาคม 2001). "1956: Suez and the end of empire". The Guardian. London.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Reynolds, Paul (24 กรกฎาคม 2006). "Suez: End of empire". BBC News.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ History's worst decisions and the people who made them, pp. 167–172
  6. ↑ Casualties in Arab–Israeli Wars, Jewish Virtual Library
  7. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "jsource"
  8. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Dupuy 1343"
  9. 1 2 Varble, Derek The Suez Crisis 1956, Osprey: London 2003, p. 90
  10. ↑ "Britain France Israel Egypt War 1956". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-06-23. สืบค้นเมื่อ 2015-03-04.
  11. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Schiff 1974, p. 70"
  12. ↑ A History of the Israeli Army: 1870 - 1974 - Zeev Schiff - كتب Google
  13. ↑ Israel – The Suez War of 1956: U.S. newsreel footage. เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ 0:30–0:40.
  14. ↑ Ross, Stewart (2004). Causes and Consequences of the Arab–Israeli Conflict. Evans Brothers. น. 76–. ISBN 978-0-237-52585-9.
  15. ↑ Isacoff, Jonathan B. (2006). Writing the Arab–Israeli Conflict: Pragmatism and Historical Inquiry. Lexington Books. น. 79–. ISBN 978-0-7391-1273-1.
  16. ↑ Caplan, Neil (1983). Futile Diplomacy: Operation Alpha and the Failure of Anglo-American Coercive Diplomacy in the Arab–Israeli Conflict, 1954–1956. Psychology Press. น. 15–. ISBN 978-0-7146-4757-9.
  17. ↑ Also named: Suez Canal Crisis, Suez War, Suez–Sinai war, Suez Campaign, Sinai Campaign, Operation Musketeer"Port Said Remembers 'Tripartite Aggression' of 1956'". Daily News Egypt. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 25 สิงหาคม 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) (อาหรับ: أزمة السويس /‎ العدوان الثلاثي Azmat al-Suways / al-ʻUdwān al-Thulāthī, "Suez Crisis"/ "the Tripartite Aggression"; ฝรั่งเศส: Crise du canal de Suez; ฮีบรู: מבצע קדש Mivtza' Kadesh "Operation Kadesh", or מלחמת סיני Milẖemet Sinai, "Sinai War")
  18. ↑ Mayer, Michael S. (2010). The Eisenhower Years. Infobase Publishing. น. 44. ISBN 9780816053872.
  19. ↑ Abernathy, David (2000). The Dynamics of Global Dominance: European Overseas Empires, 1415–1980. Yale University Press. น. CXXXIX. สืบค้นเมื่อ 1 กันยายน 2015.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ Roger Owen "Suez Crisis" The Oxford Companion to the Politics of the World, Second edition. Joel Krieger, ed. Oxford University Press Inc. 2001.
  21. ↑ "An affair to remember". The Economist. 27 มิถุนายน 2006. สืบค้นเมื่อ 3 กันยายน 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ Sylvia Ellis (2009). Historical Dictionary of Anglo-American Relations. Scarecrow Press. น. 212. ISBN 9780810862975.
  23. ↑ Peden, G. C. (ธันวาคม 2012), "Suez and Britain's Decline as a World Power", The Historical Journal, 55 (4): 1073–1096, doi:10.1017/S0018246X12000246{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Major Jean-Marc Pierre (15 สิงหาคม 2014). 1956 Suez Crisis And The United Nations. Tannenberg Publishing. ISBN 978-1-78289-608-1. Still in 1950 Egypt blocked the Straits of Tiran barring Israel from the waterway ( Longgood 1958, xii-xiii).{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Mastny, Vojtech (มีนาคม 2002). "NATO in the Beholder's Eye: Soviet Perceptions and Policies, 1949–56" (PDF). Cold War International History Project. Woodrow Wilson International Center for Scholars. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2013-11-02. สืบค้นเมื่อ เมษายน 30, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ Christopher, Adam (2010). The 1956 Hungarian Revolution: Hungarian and Canadian Perspectives. University of Ottawa Press. น. 37. ISBN 9780776607054.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=วิกฤตการณ์คลองสุเอซ&oldid=11913568"