ราชอาณาจักรจอร์เจีย
ราชอาณาจักรจอร์เจีย საქართველოს სამეფო Sakartvelos samepo | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1008–1490 | |||||||||||||||||||||
_Sphere_of_influence.png) อาณาจักรจอร์เจียราวปี ป. 1220, ในช่วงที่ขยายอาณาเขตมากที่สุด ซ้อนทับกับพรมแดนสมัยใหม่ | |||||||||||||||||||||
 การแบ่งเขตปกครองของราชอาณาจักรจอร์เจียในศตวรรษที่ 13 | |||||||||||||||||||||
| เมืองหลวง | |||||||||||||||||||||
| ภาษาทั่วไป | ภาษาจอร์เจียยุคกลาง (ภาษาที่ใช้ในการปกครอง การรู้หนังสือ และเหรียญกษาปณ์)[6][7] Zan[8] กรีก[8] อาร์มีเนีย[9] อาหรับ (ภาษากลาง/เหรียญกษาปณ์/สำนักงานราชการ)[10][11] เปอร์เซีย (เหรียญกษาปณ์)[12] | ||||||||||||||||||||
| ศาสนา | รัฐและคนส่วนใหญ่ อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ (โบสถ์ออร์โธดอกซ์จอร์เจีย)[13] Minority | ||||||||||||||||||||
| การปกครอง | ราชาธิปไตยฟิวดัล | ||||||||||||||||||||
| ราชา | |||||||||||||||||||||
• 1008–1014 (พระองค์แรก) | Bagrat III | ||||||||||||||||||||
• 1446–1465 (พระองค์สุดท้าย) (โดยพฤตินัย) | George VIII | ||||||||||||||||||||
• 1478–1490 (พระองค์สุดท้าย) (โดยนิตินัย) | Constantine II | ||||||||||||||||||||
| สภานิติบัญญัติ | Council of State | ||||||||||||||||||||
| ยุคประวัติศาสตร์ | ยุคกลางสูง ถึง ยุคกลางตอนปลาย | ||||||||||||||||||||
| ป. 1008 | |||||||||||||||||||||
| 1122–1226 | |||||||||||||||||||||
| 1245–1247 | |||||||||||||||||||||
• แยกเป็นตะวันออกและตะวันตก | 1247–1329 | ||||||||||||||||||||
• รวมประเทศใหม่ | 1329 | ||||||||||||||||||||
1463 1490[a] | |||||||||||||||||||||
| สกุลเงิน | มีการผลิตเหรียญกษาปณ์ต่าง ๆ ของจักรวรรดิไบแซนไทน์และจักรวรรดิซาเซเนียนจนถึงศตวรรษที่ 12 | ||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
1the full title of the Georgian monarchs after 1124 was "King of Kings, Autocrat of all the East and the West, Sword of the Messiah, King of Abkhazia, King of Iberia, King of Kakheti and Hereti, King of Armenia, Possessor of Shirvan." | |||||||||||||||||||||
ราชอาณาจักรจอร์เจีย ( จอร์เจีย: საქართველოს სამეფო, อักษรโรมัน: sakartvelos samepo) หรือที่รู้จักกันในชื่อ จักรวรรดิจอร์เจีย[b][17] เป็นรัฐราชาธิปไตยยูเรเชียยุคกลางที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. ป. 1008 จอร์เจียถึงยุคทองทั้งด้านการเมืองและเศรษฐกิจในรัชสมัยของพระเจ้าดาวิดที่ 4 และพระราชินีนาถทามาร์มหาราช ตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 ถึง 13 จอร์เจียกลายเป็นหนึ่งในประเทศที่โดดเด่นของตะวันออกคริสเตียน และเป็นจักรวรรดิทั่วคอเคซัส[18] มีเครือข่ายรัฐบรรณาการแผ่ขยายจากยุโรปตะวันออกไปจนถึงอานาโตเลีย และพรมแดนทางเหนือของอิหร่าน ในช่วงที่มีอิทธิพลสูงสุด จอร์เจียยังคงรักษาศูนย์กลางทางศาสนาที่สำคัญหลายแห่งในต่างประเทศ เช่น อารามบัชโคโวในบัลแกเรีย อารามแห่งไม้กางเขนในเยรูซาเลม และ อารามอีวิรอนในกรีซ นับเป็นต้นกำเนิดทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญของจอร์เจียในปัจจุบัน
ราชอาณาจักรจอร์เจียถือกำเนิดขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 11 จากการรวมตัวของอาณาจักรจอร์เจียต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ราชอาณาจักรของชาวไอบีเรีย และราชอาณาจักรอับคาเซีย ราชอาณาจักรนี้ดำรงอยู่เกือบห้าศตวรรษ ก่อนจะล่มสลายลงจาก การรุกรานของมองโกลในศตวรรษที่ 13 แต่ก็สามารถฟื้นฟูอำนาจอธิปไตยได้อีกครั้งในช่วงทศวรรษ 1340 ทศวรรษต่อมา กาฬมรณะรวมถึง การรุกราน มากมายภายใต้การนำของ เตมือร์ ซึ่งทำลายล้างเศรษฐกิจ ประชากร และศูนย์กลางเมืองของประเทศ สถานการณ์ทางภูมิรัฐศาสตร์ของราชอาณาจักรยิ่งเลวร้ายลงหลังจากการพิชิตจักรวรรดิไบแซนไทน์ และ จักรวรรดิเทรบิซอนด์โดยพวกเติร์กออตโตมัน ผลจากกระบวนการเหล่านี้ ทำให้ในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 จอร์เจียกลายเป็นดินแดนที่แตกแยก เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ยังนำไปสู่ การล่มสลายของราชอาณาจักรสู่ภาวะอนาธิปไตยใน ค.ศ. 1466
ดูเพิ่ม
[แก้]หมายเหตุ
[แก้]- ↑ "In 1490, Constantine II summoned a special royal council that recognized the fragmentation of the Kingdom of Georgia into separate kingdoms and principalities."
- ↑ จอร์เจีย: საქართველოს იმპერია, อักษรโรมัน: sakartvelos imp'eria
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Heraldica – რუკები". heraldry.ge. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-01. สืบค้นเมื่อ 2019-12-05.
- "Zwölf Königswappen, aus: Grünenberg, Konrad: Grünenberg, Konrad:Das Wappenbuch Conrads von Grünenberg, Ritters und Bürgers zu Constanz – BSB Cgm 145 ( um 1480) – Digitalisiertes Buch aus dem urheberrechtsfreien Bestand der Bayerischen Staatsbibliothek München [Deutschland] 2007–2021 Bildähnlichkeitssuche". bildsuche.digitale-sammlungen.de. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-09. สืบค้นเมื่อ 2019-09-11.
- Oldest Georgian Arms เก็บถาวร 2019-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Zachary Kiknadze, pp.6–7, State Council of Heraldry, 2014
- ↑ "Zwölf Königswappen, aus: Grünenberg, Konrad: Grünenberg, Konrad:Das Wappenbuch Conrads von Grünenberg, Ritters und Bürgers zu Constanz – BSB Cgm 145 ( um 1480) – Digitalisiertes Buch aus dem urheberrechtsfreien Bestand der Bayerischen Staatsbibliothek München [Deutschland] 2007–2021 Bildähnlichkeitssuche". bildsuche.digitale-sammlungen.de. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-09. สืบค้นเมื่อ 2019-09-11.
- ↑ Oldest Georgian Arms เก็บถาวร 2019-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Zachary Kiknadze, pp.6–7, State Council of Heraldry, 2014
- ↑ Coene, Frederik (2010). The Caucasus: An Introduction. Routledge Contemporary Russia and Eastern Europe Series. London; New York: Routledge. น. 201. ISBN 978-0-415-48660-6.
- ↑ Georgian Soviet Encyclopedia (ภาษาจอร์เจีย). เล่มที่ 8. 1984. น. 516.
- 1 2 Speake, Graham (2021-01-31). Encyclopedia of Greece and the Hellenic Tradition (ภาษาอังกฤษ). Routledge. ISBN 978-1-135-94213-7.
...Laz and Greeks appear to have survived in harmony both in Trebizond and in the multi-ethnic kingdom of the Bagrationis...
- ↑ Rapp, Stephen H.; Crego, Paul (2018-10-24). Languages and Cultures of Eastern Christianity: Georgian (ภาษาอังกฤษ). Routledge. ISBN 978-1-351-92326-2.
...Armenians partially belonged to the kingdom of Georgia...
- ↑ Rayfield 2013, p. 111.
- ↑ Vacca 2017, p. 148.
- ↑ Mikaberidze 2007, p. 242.
- ↑ Salia 1980, p. 168.
- ↑ Eastmond, Antony (2003). ""Local" Saints, Art, and Regional Identity in the Orthodox World after the Fourth Crusade". Speculum. 78 (3): 735–736. doi:10.1017/S0038713400131525. ISSN 0038-7134. JSTOR 20060787.
The mixed confessional identities of the population of Ani and its surrounding region led to rising tensions. There are numerous references to disputes arising between the two communities on matters including taxation and liturgical/worship practice. The division was matched by a split within the Zakarid family itself. Zakare and Ivane were brought up to adhere to Armenian, Miaphysite Orthodoxy, but in the first years of the thirteenth century Ivane converted to Georgian, Chalcedonian Orthodoxy. According to the Georgian sources many Armenians joined him in converting. Ivane also forcibly converted some Armenian Miaphysite churches to Chalcedonianism, notably the monastery of Akhtala, where he built his mausoleum church. Ivane's conversion is, unsurprisingly, celebrated in Georgian texts and condemned in Armenian chronicles, which ascribed it to political or religious causes (or to Ivane's infatuation with Queen Tamar).
- ↑ Religions in Georgia (ภาษาจอร์เจีย). Tbilisi: Public Defender's Office of Georgia. 2008. น. 223–227. ISBN 978-9941-0-0902-0.
- ↑ Sanikidze, George (2018). "Muslim Communities of Georgia: Old Problems and New Challenges". Islamophobia Studies Journal. 4 (2): 248. doi:10.13169/islastudj.4.2.0247.
- ↑ Chufrin, Gennadiĭ Illarionovich (2001). The Security of the Caspian Sea Region. Stockholm, Sweden: Oxford University Press. น. 282. ISBN 0-19-925020-0. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-05. สืบค้นเมื่อ 2019-08-29.
- ↑ Rapp Jr., Stephen H. (2020). "Georgia, Georgians, until 1300". ใน Fleet, Kate (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2021-02-04. สืบค้นเมื่อ 2021-01-30.
(...) he courageously fought off countless enemies as he reinforced Georgian unity and assembled a pan-Caucasian empire, hence his sobriquet Aġmašenebeli (the builder) (...) The height of the pan-Caucasian rule of the Georgian Bagratids and of the transregional Georgian monastic network is habitually described as Georgia's Golden Age. (...) Internal and external tensions mounted, and the pan-Caucasian empire of the Georgian Bagratids shrank under T'amar's children Giorgi IV Laša (r. 1213–23 C.E.) and Rusudan (r. 1223–45 C.E.).
| |||||||||||
