ภาคเอกชน

ภาคเอกชน (อังกฤษ: Private sector) เป็นส่วนหนึ่งของระบบเศรษฐกิจ ที่เป็นของกลุ่มเอกชน โดยปกติแล้วมักหมายถึงการจัดตั้งองค์กรเพื่อแสวงหาผลกำไรหรือไม่แสวงหาผลกำไร มากกว่าที่จะเป็นของรัฐบาล

การจ้างงาน

ภาคเอกชนเป็นผู้จ้างกำลังแรงงานส่วนใหญ่ในบางประเทศ ในภาคเอกชน กิจกรรมต่าง ๆ มักถูกชี้นำด้วยแรงจูงใจในการหารายได้ กล่าวคือ ดำเนินการตามมาตรฐานทุนนิยม

การศึกษาวิจัยในปี ค.ศ. 2013 โดยบรรษัทเงินทุนระหว่างประเทศ (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มธนาคารโลก) พบว่า สัดส่วนของงานในประเทศกำลังพัฒนา 90% อยู่ในภาคเอกชน

การกระจายความเสี่ยง

ในประเทศที่มีระบบวิสาหกิจเสรี เช่น สหรัฐอเมริกา ภาคเอกชนมีขอบเขตกว้างขวางกว่า และรัฐมีข้อจำกัดต่อบริษัทน้อยกว่า ในประเทศที่มีอำนาจรัฐมากกว่า เช่น ประเทศจีน ภาครัฐเป็นส่วนใหญ่ของเศรษฐกิจ

ระเบียบข้อบังคับ

รัฐต่าง ๆ ออกระเบียบเพื่อกำกับดูแลภาคเอกชนให้ดำเนินธุรกิจภายใต้กฎหมาย ธุรกิจที่ดำเนินการภายในประเทศต้องปฏิบัติตามกฎหมายของประเทศนั้น ๆ ในบางกรณี ซึ่งมักเกี่ยวพันกับบริษัทข้ามชาติ ที่สามารถเฟ้นหาผู้จัดสนองสินค้าและที่ตั้งสำนักงานใหญ่ตามการรับรู้เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่ควบคุมได้ กฎระเบียบของรัฐในท้องถิ่นส่งผลให้เกิดการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมกันภายในบริษัทหนึ่ง ตัวอย่างเช่น คนงานในประเทศหนึ่งอาจได้รับประโยชน์จากสหภาพแรงงานที่เข้มแข็ง ในขณะที่คนงานในอีกประเทศหนึ่งมีกฎหมายที่อ่อนแอมากในการสนับสนุนสหภาพแรงงาน แม้ว่าพวกเขาจะทำงานให้กับนายจ้างคนเดียวกันก็ตาม ในบางกรณี อุตสาหกรรมและธุรกิจแต่ละแห่งเลือกที่จะกำกับดูแลตนเอง โดยใช้มาตรฐานที่สูงกว่าในการจัดการกับคนงาน ลูกค้า หรือสิ่งแวดล้อม มากกว่ามาตรฐานขั้นต่ำที่กฎหมายบัญญัติไว้

อย่างไรก็ตาม ภาคเอกชนอาจส่งผลกระทบในทางลบได้ ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 บรรษัทราชทัณฑ์แห่งอเมริกาได้ริเริ่มแนวคิดการบริหารเรือนจำเพื่อแสวงหาผลกำไร โดยในปัจจุบัน เรือนจำที่ดำเนินการโดยบริษัทเอกชนกักขังนักโทษในอเมริกาไว้ถึง 8% เนื่องจากเป็นภาคเอกชน ภารกิจหลักจึงไม่ใช่การฟื้นฟูสมรรถภาพ แต่คือการแสวงหาผลกำไร ส่งผลให้เกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนหลายครั้งทั่วสหรัฐอเมริกา