શે’ર સાથે ‘સતસંગ’-૧૧

‘’આ વખતે તો વેશમાંથી નીકળી ગયો છું હું ,
શબ્દના પ્રદેશમાંથી નીકળી ગયો છું હું’’

-રાજેન્દ્ર શુક્લ

પૂજ્ય કવિ રાજેન્ર્દ્ર શુક્લની કવિતા કે તેના શે’ર અંગે કશું કહેવું મારા જેવા માટે ઓવર સ્માર્ટ થવા જેવી વાત છે ..તેથી ક્ષમા યાચના ચાહું છું …..

કવિતા માત્ર શબ્દ સૃષ્ટિનું સર્જન જ નથી, કવિતા ભાવ વિશ્વની સાધના પણ છે .કવિ કલમ વડે, ભાવ વિશ્વને અનેક રીતે અર્ધ્ય
અર્પણ કરે છે; ત્યારે કાવ્ય કર્મના કર્તા તરીકે તેની એક જગત છબી પણ રચાય છે ..અને કવિ પોતાને પ્રાપ્ત ઓળખ મુજબ એ ભૂમિકામાં ઢળે પણ છે …

કલમના કસબી તરીકેનો વેશ કવિ સુપેરે ભજવી જાણતો હોય છે
અને મનની પ્રસન્નતા મેળવતો હોય છે, પરતું ક્યારેક આ કવિતા- કવિ કર્મને હ્ર્દય પરિવર્તનની કક્ષાએ મૂકી દે છે ..ભીતરી વૈરાગ્યની ભૂમિકાએ પહોંચાડી દે છે; ત્યારે આ ભવની ભવાઈ ભજવતા માંહ્યલા પરથી સંસારી મોહના વાઘા સહજ ઉતરી જતા અનુભવાય છે ….
સર્જન યાત્રા ,અંતર યાત્રા ભણી વળી જાય ત્યારે કવિ જાણે ‘’બુદ્ધત્વ અનુભૂતિ’’ માંથી પસાર થાય છે ..

હવે, ‘શબ્દ પ્રદેશ’થી ભિન્ન , ભીતરી વૈરાગ્યનાં દેશના જોગી બનવાનું સદભાગ્ય કવિને જાણે મળી જાય છે ..આ એવો પ્રદેશ છે
જ્યાં વ્યક્તિની બધી જ ઓળખ ઓગળી જાય છે ..અને જે પહેચાન બને છે તે શબ્દનાં વર્ણનથી પર હોય છે.. બસ એટલી ખબર છે કે, એક અનજાન મુસાફર ..અનંત સમિપે ઊભો છે ..જે શબ્દના પ્રદેશમાંથી નીકળી ગયો છે …..

પ્રો.આઈ.જે.સૈયદ