“વર્ષા”

વહાલભરી વર્ષાની વૃષ્ટિ, 
સૃષ્ટી તણી તે જીવાદોરી,
અંતરીક્ષ તણું તે તો અમૃત,
પીવું તે તો અંજલિભરી 
અમોલા અનાજનાં જે દાણા ,
વર્ષા તણા તે તો નજરાણા ,
અરે! અંબુદ તણીઓ અરવા, 
તું વરસે માનવીની તૃષા ઠારવા.
વહાલે જો તું નવ વરસે,
વીટી હો ભલેને સાગરે ધરા, 
જાતી ક્ષુધાગ્નીએ ભરખાય. 
અરે! સાગર ખુદ દુર્ગંધે ભરાય,
અંતરિક્ષે મેઘો જો ના છાય.
રીઝેતો અંતરીક્ષ તણી ઝરા,
કોપેતો થાય વિનાશધારા.
વર્ષા થકીજ નવજીવનની આશા,
વર્ષાતો સ્નેહની ધારા,
વર્ષા થકીજ જગમા દયા ને માયા.

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની”