Van Gogh Buffalo: The Immersive Experience
Let me make few things clear before you read further. I am not an expert of any sort. I have never heard about Vincent Van Gogh before this and don’t intend to provide an expert review of any kind as I am very naïve in my own understanding of things. This is just and simple effort of what I understood after 60 minutes of digitalized art exhibition of his work. To be honest, this is my first experience of any painter exhibition and personally, I am probably the worst painter you can come across, so this is merely a walkthrough of trying to understand my own experience. I can and probably am completely wrong about the understanding of what he is trying to portray or trying to send a message across, but this is what I understood and felt at that moment.
As I entered the darkroom where there are huge digital frames of his painting with information about him (especially provided for someone like me who never knew who he was but went there because my wife wanted to). His paintings to me were very simple. Something caught my attention after the first 10-15 minutes while reading about him as we walk through from one frame to the other: his belief and few things taken from his letters written to his brother Theo. That moment on I was immersed in the experience and opened myself to feel what he is trying to convey or not convey through his work. After the whole experience what I understood was the purity of simplicity.
Simplicity is untouched by any bias, judgment, or prejudice. Life is beautiful as is and so does the existence of everything and everyone around you. Nature is beautiful if you pay attention without any judgment or desire of correction for perfection. It doesn’t need anything extra to be extraordinary because being itself is the truest expression of its existence. What is ordinary by societal definition is an immense experience of being as is without any correction or corrupted by anyone’s imagination.
In one of the letters, it said “I want to be with there with you to see if we both can look at it as same”. This is the utmost truth of the world that no two eyes see the same. The perception and belief system of understanding and processing is merely a unique and personal experience.
As my knowledge about painting is null, I am not in a place to argue its artistic value or impression or beauty or level or inspiration but what I felt was that he was trying to convey extraordinary value in surrounding simplicity and being yourself in the purest form you possibly can. You don’t need layers of anyone’s eye or any approval for your being. Simply existing and understanding your own true expression of life in the world is excellent beauty and meaningful success. Trying to fit in the norms layered by the likeliness of others or praised by others is the most fundamental mistake we all make, and, in the process, we forget who we are. The need for acceptance by everyone is so dire and engraved in our psyche, we forget that expressing one’s self should be the ultimate freedom above all types of freedom.
Everything is beautiful as is, untouched in the purest form is the unity of strong and vulnerable.
“… find things beautiful as much as you can, most people find too little beautiful” – To Theo Van Gogh, London, January 1874
Being Human
Being Human
To be human is easier than we think, experience, and perceive. To be human in this ever-exploring universe that we sometimes understand or sometimes do not is a grand journey.
Breathe in life with the sunrise and wind down with the sunset.
Find music in the sound of water or understand the power of stillness.
Feel the rhythm of air and explore the longing from within.
Experience of existence beyond the understanding.
Ray of that first light or magical pink sky in the evening or beautiful moon light is simply enjoyable as it is. Feel the chirping of birds in the morning and enjoy the journey of their returns in the evening in the open sky.
Simply being is beautiful rather than dissecting with logic and proof.
Understand the beauty that is within and feel the connection with the nature around you.
Taking care of yourself is important than we all do it in a real sense. Being human becomes easier if you:
Embrace rather than question or conflict
Understand rather than oppose
Welcome rather than avoid
Inner you are emotional, caring, happy, sad, frustrated, and HOPEFUL. Embrace yourself, embrace all of it because “I” functions collectively on all there is. Love and care for people around you.
Near or Far away.
Caring is always joyful
Sharing is always satisfying
Loving is always essential.
Maybe life does not go the way you like it or maybe it does or maybe a mix of both. Embrace as it is and that does not mean do not thrive at all.
Thrive for betterment rather than fulfillment
Thrive for compassion rather than comparison
Thrive for today rather than tomorrow
Thrive for right now rather than later
Thrive for within rather than outside
Do not set the norms because it creates boundaries. Instead, feel the passion, feel the joy and sorrow or sadness, feel that vulnerability, feel all there is, and truly explore the longing. Realizing that being part of this ever-exploring nature within is a very integral part of the expanding universe. Trying to understand your purpose or who you are or achieving goals and being successful is an important part of life but to be human and being human is the true longing. Maybe that is the soul – the true nature of being human. Being human is far more superior than anything else in the lifetime. Explore the nature within you; express it and embrace it.
Maybe at the end or Maybe at the beginning being human is the beautiful creation of nature.
Nurture it.
“ડગલું”
ક્યારેક લખ્યું હતું એ મહત્વનું કે ક્યારેય પાછું એ વાંચ્યું નથી એ કે પછી ક્યારેય સમજ્યો નથી એ, અને સાચું કહું ને તો કદાચ સમજ્યો નહિ કરતા સમજાયું જ નહિ હોય એ વધારે યોગ્ય છે, નહિ? શું કેહવું છે તમારું? ચાલો એ જવા દો પણ આજે અચાનક શું થયું, એવો વિચાર આવતો હશે, નહિ?
કરવું તો હતું ઘણું બધું પણ થયું તો હાજી કંઈજ નથી. અને અસમંજસ તો એ છે કે આને સફર નો કયો એ મુકામ કહું જ્યાં વિરામ પણ નવી શરૂઆતની ઝંખના માં મૂંઝાયો છે કે પછી અને અંત જ કહી દઉં તો? એક પૂર્ણવિરામની સરસ વાખ્યા બની જાઉં તો?. એમ હતું કે હમણાં લખીશ , હમણાં બેસીસ , હમણાં કોઈક વિચાર આવશે . અરે અત્યરે તો કઈ આમ સમય બગાડાય , આ થોડું કઈ મહત્વનું છે , અત્યરે લખવું જ નથી. હમણાં પછી લખાય છે ને, જિંદગી ક્યાં પતી જવાની છે અને બોસ વિચારો પણ આવવા જોઈએ ને?
વિચારો ને શબ્દો ની ગોઠવણી માટે અધ્યયન નો અભાવ તો પેહ્લે થી જ છે , તો પછી ખબર એ ના પડી કે રાહ શેની જોઈ , વિરામ શેનો લીધો? આ સમયધારા કલાકો , દિવસો ને મહિનાઓની રમત રમી અમૂલ્ય વર્ષો વિતાવી ગઈ .
બીક તો એ લાગે છે કે આ ડગલું માંડું કે નહિ? પછી એમ થાય છે કે ફરક શું પડે છે? તો પછી માંડું તો કેવી રીતે? ને પાછું એમ થયું કે કઈ ફરક પડે કે ના પડે મહત્વ એનું નથી. મહત્વ તો એનું છે કે ક્યારેક ભવિષ્ય માં એક ઊંડો શ્વાસ સંતોષ નો હશે કે અફસોસ નો. અને પાછું આટલા વર્ષો માં કઈ બઉ સિતારા નથી તોડી પડ્યા તો આ એક ડગલાં માં કેટલો ફરક પડશે? બઉ બઉ તો બીજું ડગલું પાછળ લઇ લઈશ એટલે જેસે થેની અવસ્થામાં પાછા. એમાંય પાછી લાગણી એવી આવીકે જો લખાણનું આ એક ડગલું માંડવાનુંજ છે તો અંદરનુજ બહાર નીકળે એવું કેમ નહિ? વિચારો ના જોડકા જોડી ને વાક્યો બનાવની માજા એ ખરી માજા નથી. અને જો લાખવાનીજ મજા નથી તો વિચારોની મજા પણ નથી. આ ડગલું ભવિષ્યમાં આગળ જશે કે પાછળ એ ખબર નથી પણ એક વાત આજે ચોક્કસ છે કે જ્યારે લખું છું ને ત્યારે અંદરથી લાગણી સરસ ઉભરે છે ને એક સંતોષનો ઊંડો શ્વાસ નીકળે છે કે “હાંશ” કંઇક લખ્યું તો ખરું.
આગળની બીજી કોઈ ખબર નથી પડતી પણ એક વાત નો નિશ્ચય આજે કરવો છે કે આ ડાગલાની સફર મારા હર્દયથીજ ચાલુ થાય અને એનો એક એક શબ્દ એ મારી લાગણી સાથે જ ઉતરે. આજથી બધાને ગમે એવું કરતા મને ગમે એવું લખવું છે. લખવું છે કારણકે નહિ પણ બસ લખવું છે એટલેજ લખવું છે. ભાષાને સમજ્યો નથી ને નથી સમજ્યો ક્યારેક વ્યાકરણ પણ લાગણીને ખુબજ ઊંડાણથી સમજ્યો છું. એટલેજ આજે વિચારો વગરનું,ભાષા વગરનું ને વ્યાકરણ વગરનું લખવું છે જેમાં ખાલી લાગણીજ છે. એક મોટા અલ્પવિરામ પછી આજે પૂર્ણવિરામ નહિ પણ એક ઉદગાર બનાવ માટેનું મારુ આ એક “ડગલું”.
પરિચય:
અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા ( ” આંશિક ” )
જન્મ સ્થળ – વઢવાણ
મૂળ વતન – ધંધૂકા
ઉછેર – અમદાવાદ
હાલ – ન્યૂયોર્ક
અભ્યાસ – માસ્ટર્સ ઇન ફાર્માકોલોજી
ઇ-મેઇલ – herbu_hotmail@yahoo.com
” ગુજરાતી સાહિત્ય પ્રેમીઓ અને રસીકોનું દિલથી હાર્દિક સ્વાગત કરું છું. “
નાનપણથી જ વાંચવા અને લખવાનો શોખ હતો પરંતુ ક્યારેય કંઇક માતૃભાષામાં લખાણ કરી શકેલ નહીં.
મારી આ એક નાની શરૂઆત છે. ખાસ મને વાર્તા લખવાનું ગમે છે પરંતુ કાગળ પર અંદરની ભાવના શબ્દોને કલમ વડે રમતા મૂકવાની હિમંત ક્યારેય થયેલ નહીં. પણ છેલ્લે એમ થયું કે લાવને પેનની શાહીથી આ આંટીઘૂંટી ભર્યા જીવનમાં એક નાનકડી શરૂઆત કરીએ અને મે મારી પ્રથમ ૪ પંક્તિઓ લખી.
આજે ૨ વર્ષથી ન્યૂયોર્કમાં રહ્યા બાદ અદંરની સાહિત્ય પ્રત્યેની લાગણીઓ બહાર આવવા મથે છે જે હું તામારી સમક્ષ રજૂં કરું છું
ગુજરાતી સાહિત્ય પ્રેમીઓ અને રસીકો માટે મે મારી વેબ સાઇટ ચાલુ કરી છે તો મને તમારા સાથની જરૂર છે કે આપણે સાથે મળીને આપણી ભાષાને સમૃધ્ધ અને જીવંત રાખીએ.
