زبان‌های ژرمنی غربی
زبان‌های ژرمنی غربی بزرگ‌ترین شاخه از خانوادهٔ زبان‌های ژرمنی به‌شمار می‌روند؛ خانواده‌ای که خود یکی از شاخه‌های زبان‌های هندواروپایی است. دو شاخهٔ دیگر این خانواده، زبان‌های ژرمنی شمالی و زبان‌های ژرمنی شرقی هستند که شاخهٔ اخیر امروزه منقرض شده است.
زبان‌شناسان به‌طور سنتی زبان‌های ژرمنی غربی را بر پایهٔ ویژگی‌های تاریخی و زبانی به سه گروه اصلی تقسیم می‌کنند:
- ژرمنی دریای شمال: این گروه زبان‌هایی مانند انگلیسی، اسکاتس، زبان‌های آلمانی سفلی و زبان‌های فریزی را دربر می‌گیرد. این زبان‌ها از نظر خاستگاه تاریخی و برخی ویژگی‌های زبانی با یکدیگر پیوند دارند.
- ژرمنی وزر–راین: زبان هلندی و شماری از زبان‌های نزدیک به آن در این گروه جای می‌گیرند. زبان‌های این شاخه عمدتاً در بخش‌هایی از اروپای غربی رواج دارند.
- ژرمنی البه: زبان آلمانی و گونه‌ها و زبان‌های خویشاوند آن به این گروه تعلق دارند. این شاخه در مناطق مرکزی اروپا گسترش یافته است.
این تقسیم‌بندی بر پایهٔ خاستگاه تاریخی و ویژگی‌های مشترک زبان‌ها شکل گرفته و لزوماً با مرزهای سیاسی و جغرافیایی امروزی مطابقت ندارد.[۱][۲][۳]
زبان انگلیسی با اختلاف، پرگویشورترین زبان در میان زبان‌های ژرمنی غربی است و شمار گویشوران آن در سراسر جهان از یک میلیارد نفر فراتر می‌رود. در اروپا نیز سه زبان پرکاربرد این شاخه عبارت‌اند از انگلیسی، آلمانی و هلندی. در کنار این زبان‌ها، زبان فریزی با حدود ۴۵۰ هزار گویشور، یکی دیگر از زبان‌های مستقل این خانواده به‌شمار می‌رود. گسترهٔ زبان‌های ژرمنی غربی به این موارد محدود نمی‌شود و زبان‌هایی مانند زبان آفریکانس، زبان ییدیش، زبان ساکسونی سفلی، زبان لوکزامبورگی، زبان هونسریک و زبان اسکاتس را نیز شامل می‌شود. افزون بر این، شماری از زبان‌های آمیخته، گونه‌های زبانی محلی و زبان‌های پیجین نیز بر پایهٔ زبان‌های هلندی، انگلیسی یا آلمانی پدید آمده‌اند.[۴][۵][۶][۷][۸][۹]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ Harbert، Wayne (۲۰۰۷). The Germanic Languages. Cambridge University Press. doi:10.1017/CBO9780511755071. شابک ۹۷۸۰۵۲۱۰۱۵۱۱۰.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Durrell، M. (۲۰۰۶). «Germanic Languages». Encyclopedia of Language & Linguistics (ویراست ۲). Elsevier.
{{cite encyclopedia}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Ringe، Don؛ Taylor، Ann (۲۰۱۴). «The development and diversification of West Germanic». The Development of Old English. Oxford University Press. صص. ۴۱–۱۰۴. doi:10.1093/acprof:oso/9780199207848.003.0003.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Page، B. Richard؛ Putnam، Michael T. (۲۰۲۰). «Germanic Languages». The Cambridge Handbook of Germanic Linguistics. Cambridge University Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ The Syllable in Frisian. Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences.
- ↑ Durrell، M. (۲۰۰۶). «Germanic Languages». Encyclopedia of Language & Linguistics (ویراست ۲). Elsevier.
{{cite encyclopedia}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Bakker، Peter (۲۰۲۴). «Pidgins and Creoles With Germanic Lexifier Languages». Oxford Research Encyclopedia of Linguistics. doi:10.1093/acrefore/9780199384655.013.1043.
{{cite encyclopedia}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «What is Scots?». Dictionaries of the Scots Language. دریافت‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑
Germanic Phylogeny – Oxford University Press The Germanic Languages – Cambridge University Press
