-
1 socius
sŏcĭus, a, um, adj. [root sec- of sequor], sharing, joining in, partaking, united, associated, kindred, allied, fellow (mostly poet. and in post-Aug. prose; cf. subst. infra):II.hic (Augustus) socium cum Jove nomen habet,
Ov. F. 1, 608:aurea possedit socio Capitolia templo Mater,
i. e. in common with Jupiter, id. ib. 6, 73:regnum,
id. M. 5, 378:classis,
id. ib. 13, 352:sepulcrum,
id. H. 11, 123:lectus,
id. A. A. 2, 377:ignes,
id. M. 9, 795:anni,
id. H. 2, 33:linguae,
id. Tr. 5, 10, 35:dei,
id. F. 2, 618:spes,
id. M. 13, 375:sociis quid noctibus uxor anxia,
Stat. S. 3, 5, 1:platanus clara in Lyciā gelidi fontis sociā amoenitate,
Plin. 12, 1, 5, § 9:potestas,
Amm. 26, 2, 8.—Esp., leagued, allied, confederate:A.cura sociae retinendae urbis,
Liv. 27, 1; so,urbs,
id. 31, 24:civitates,
id. 41, 6 fin.; Quint. 3, 8, 12; cf.:civitas nobis,
Tac. A. 13, 57:agmina,
Verg. A. 2, 371: manus, i. e. of the allies (in the Bellum Sociale), Ov. Am. 3, 15, 10:classis,
id. M. 13, 352:arma,
Sil. 7, 635.—Hence, substtsŏcĭus, i, m. ( gen. plur. socium, Liv. 43, 6, 12; 44, 21, 10; v. II. B. infra;1.also in the poets,
Verg. A. 5, 174; Prop. 3, 7, 41; Neue, Formenl. 1, 112 sq.).In gen., fellow, sharer, partner, comrade, companion, associate (very freq. and class.;2.syn.: consors, particeps): belli particeps et socius et adjutor,
Cic. Att. 9, 10, 5; cf.:consiliorum omnium particeps et socius paene regni,
id. Rep. 2, 20, 35; cf.:regni sociis,
Luc. 1, 92:hereditatis,
Plin. Pan. 38:tuorum consiliorum (with particeps),
Plaut. Mil. 4, 2, 22:fortunarum omnium (with particeps),
Cic. Font. 17, 37 (21, 47):me quidem certe tuarum actionum, sententiarum, rerum denique omnium socium comitemque habebis,
id. Fam. 1, 9, 22:praeter Laelium neminem habeo culpae socium,
id. Att. 11, 14, 1:Agusius, omnium laborum, periculorum meorum socius,
id. Fam. 13, 71:socius et consors gloriosi laboris,
id. Brut. 1, 2; Sall. J. 29, 2:Romuli socius in Sabino proelio,
Cic. Rep. 2, 8, 14; for which, with dat.:alicui socius,
Plaut. Rud. 1, 2, 72:hunc cape consiliis socium,
Verg. A. 5, 712:hos castris adhibe socios,
id. 8, 56:socium esse in negotiis,
Ter. Heaut. 3, 1, 9:quia sine sociis nemo quicquam tale conatur,
Cic. Lael. 12, 42:socium ad malam rem quaerere,
Plaut. As. 2, 2, 22:cum sociis operum,
Hor. Ep. 2, 1, 142:ante alios Infert se socium Aeneas,
Verg. A. 4, 142:amissā sociorum parte,
Ov. M. 14, 242.— Poet.:generis socii,
i. e. relatives, Ov. M. 3, 259; cf.sanguinis,
id. Tr. 4, 5, 29:tori,
i. e. a spouse, consort, id. M. 14, 678.—In partic.a.In mercant. lang., a copartner, partner in business:(β).socii putandi sunt, quos inter res communicata est, etc.,
Cic. Verr. 2, 3, 20, § 50; id. Rosc. Am. 40, 116; id. Quint. 3, 12:nefarium est socium fallere qui se in negotio conjunxit,
id. Rosc. Com. 6, 16.—So, socii, of the company of farmers of the public revenue, Cic. Fam. 13, 9, 3; Plin. 33, 7, 40, § 120; cf. societas, II. A. 2. —Hence,Jurid. t. t.:b.pro socio (agere, damnari, etc.),
for defrauding a partner, Cic. Fl. 18, 43; id. Quint. 3, 13; cf. Dig. 17, [p. 1716] tit. 2: Pro socio.—In publicists' lang., an ally, confederate (cf. foederatus); plur., Plaut. Men. 1, 2, 25:B.servate vestros socios,
id. Cist. 1, 3, 51:Boios receptos ad se socios sibi asciscunt,
Caes. B. G. 1, 5 fin.; 1, 11 fin.; 1, 14; 1, 15;1, 36: Cyprius rex, cujus majores huic populo socii atque amici semper fuerunt,
Cic. Dom. 20, 52; Liv. 29, 17; 44, 1 et saep. al.;opp. hostes,
Sall. C. 51, 38; id. J. 92, 2.— Sing.:socius et amicus populi Romani,
Sall. J. 24, 3.—In the connection, socii et Latini, or, more freq., socii et nomen Latinum, the term socii denotes the Italian people dwelling out of Latium who were under the protection of and allied with Rome, the Italian allies, Cic. Lael. 3, 12; id. Rep. 6, 12, 12; id. Sest. 13, 30; id. Rep. 1, 19, 31; 3, 29, 41; Sall. J. 39, 2; 42, 1:socii nomenque Latinum,
id. ib. 43, 4 Kritz N. cr.; Liv. 29, 27;for which, also: socii ac nominis Latini,
id. 41, 8;and without ellipsis: per homines nominis Latini et socios Italicos impedimenta parabant,
Sall. J. 40, 2; cf.also: quos (milites) uti ex Latio et a sociis cogeret,
id. ib. 95, 1. —The socii Latini nominis, on the other hand, are simply the Latin allies, the Latins, Liv. 40, 36; 32, 8; 41, 12:socii ab nomine Latino,
id. 22, 38.—In this sense the gen. plur. is usually socium, Liv. 21, 17, 2; 22, 27, 11 et saep.:socii navales,
id. 21, 50; v. navalis.—sŏcĭa, ae, f.:eos, qui nos socias sumpserunt sibi,
Plaut. Stich. 1, 2, 45:(eloquentia) pacis est comes otiique socia,
Cic. Brut. 12, 45:vitae socia virtus, mortis comes gloria,
id. Font. 17, 39 (21, 49); cf.: est socia mortis homini vita ingloria, Publ. Syr. App. 213 Rib.:nox socia,
Cic. Phil. 2, 18, 45:quam plurimas uxores habent.... nulla pro sociā obtinet,
Sall. J. 80, 7:addit se sociam,
Verg. E. 6, 20:socias sorores Impietatis habet,
Ov. M. 4, 3:hic socias tu quoque junge moras,
id. A. A. 1, 492:sociae doloris casusque tui,
App. M. 5, p. 166, 18.— Poet.: socia generisque torique, related by blood and marriage, relative and wife (Juno), Ov. M. 1, 620; so,tori,
id. ib. 8, 521;10, 268: ulmus cum sociā vite,
id. ib. 14, 662. -
2 socius
socius ī, m ( gen plur. sociūm, L., V.), a fellow, sharer, partner, comrade, companion, associate: belli particeps et socius: regni: neminem habeo culpae socium: gloriosi laboris: Hunc cape consiliis socium, V.: socium esse in negotiis, T.: Cum sociis operum, H.: amissā sociorum parte, O.: generis socii, i. e. relatives, O.: tori, i. e. consort, O.—In business, an associate, copartner, partner: socii putandi sunt, quos inter res communicata est: utilitas sociorum per te defensa, of the members of the company: furti et pro socio damnatus, for defrauding a partner.—In public life, an ally, confederate, friend: Boios socios sibi asciscunt, Cs.: socii atque amici populi R.: omnes, socii atque hostes, S.—In phrases with Latini or nomen Latinum, to denote the whole body of Italian confederates of Rome: socii et Latini, i. e. the Italian allies in and beyond Latium: ab sociis et nomine Latino auxilia accersere, S.: socii ac nominis Latini, L.: socii Latini nominis, the Latin allies, L.* * *associate, companion; ally -
3 socius
socius adj. [SEC-], sharing, joining in, partaking, united, associated, kindred, allied, fellow, common: socium cum Iove nomen habere, O.: Aurea possedit socio Capitolia templo Mater, i. e. in common with Jupiter, O.: sepulcrum, O.: spes, O.— Leagued, allied, confederate: cura sociae retinendae urbis, L.: agmina, V.: manūs, i. e. of the allies, O.* * *associate, companion; ally -
4 Socius
Religion: Soc. ("companion") -
5 socius
I.partner, comrade, associate, ally, fellow.II.sharing, associated, allied.III.-im, companion -
6 Artium Societatis Socius
Latin: ASSУниверсальный русско-английский словарь > Artium Societatis Socius
-
7 Philetairus socius
ENG sociable weaverNLD republikeinweverGER SiedelweberFRA tisserin social -
8 amecus
1.ămīcus (old form ămēcus, Paul. ex Fest. p. 15 Müll.), a, um, adj. [amo], friendly, kind, amicable, favorable, inclined to, liking; constr. with dat., Zumpt, Gram. §B.410: animo esse amico erga aliquem,
Ter. Hec. 3, 3, 29; Cic. Fam. 1, 7, 3:tribuni sunt nobis amici,
id. Q. Fr. 1, 2 fin.:homo amicus nobis jam inde a puero,
Ter. Ad. 3, 3, 86:Pompeium tibi valde amicum esse cognovi,
Cic. Fam. 1, 8, 5; id. Att. 9, 5:amicus non magis tyranno quam tyrannidi,
Nep. Dion, 3, 2; id. Att. 9:male numen amicum,
Verg. A. 2, 735; Ov. F. 3, 834:(Fortuna) amica varietati constantiam respuit,
Cic. N. D. 2, 16:amica luto sus,
fond of, Hor. Ep. 1, 2, 26.— Comp.:mihi nemo est amicior Attico,
Cic. Att. 16, 16:amicior Cilicum aerariis quam nostro,
id. ib. 7, 1, 6; id. Fam. 3, 2, 1.— Sup.:Deiotarum, fidelissimum regem atque amicissimum rei publicae nostrae,
Cic. Att. 15, 2, 2:cum summi viri, tum amicissimi,
id. Am. 2, 8:amicissimi viri,
Suet. Caes. 1:successor conjunctissimus et amicissimus,
Cic. Fam. 3, 3:hoc libro ad amicum amicissimus de amicitiā scripsi,
id. Am. 1, 5; 23, 88 (but the comp. and sup. may sometimes be rendered as belonging to 2. amicus, a greater friend, the greatest friend, as in Cic. Att. 16, 16, and Am. 1, 5; so in Gr. basileus etc.).—Of things, kindly, pleasing (mostly poet.;* C.so Cic. rarely): nihil homini amico est opportuno amicius,
Plaut. Ep. 3, 3, 44:secundum te nihil est mihi amicius solitudine,
Cic. Att. 12, 15:portus intramus amicos,
Verg. A. 5, 57: fessos opibus solatur amicis, id. [p. 106] ib. 5, 416:vento amico ferri,
Ov. Tr. 1, 5, 17:per amica silentia lunae,
Verg. A. 2, 255:amici imbres,
id. G. 4, 115:sidus amicum,
Hor. Epod. 10, 9:sol amicum tempus agens,
bringing the welcome hour, id. C. 3, 6, 43:tempus fraudibus amicum,
Stat. S. 5, 2, 39:brevitas postulatur, qui mihimet ipsi amicissima est,
Cic. Quinct. 34.—Amicum est mihi (after the Gr. philon esti moi; in pure Lat., mihi cordi est, etc.); with inf., it pleases me, it accords with my feelings:a.nec dis amicum est nec mihi te prius Obire,
Hor. C. 2, 17, 2.—Hence, adv., in a friendly manner, kindly, amicably.Old form ămīcĭter, Pac. ap. Non. 510, 26; Plaut. Pers. 2, 3, 3.—b.Class. form ămīcē:facis amice,
Cic. Am. 2, 9:haec accipienda amice,
id. ib. 24, 88; id. Fin. 1, 10; id. Off. 1, 26. —* Comp., Front. ad M. Caes. 1, 6.— Sup., Cic. Div. in Caecil. 9; Caes. B. C. 2, 17.2.ămīcus, i, m. [from amo, as philos from phileô, and from ] ( gen. plur. amicūm, Ter. Heaut. prol. 24).A.A friend; constr. with gen. or poss. adj.; v. Zumpt, Gram. §B.410: est is (amicus) tamquam alter idem,
Cic. Am. 21, 80 (cf. id. ib. 25, 92; id. Off. 1, 17):amicum qui intuetur, tamquam exemplar intuetur sui,
id. Am. 7, 23:Non tam utilitas parta per amicum, quam amici amor ipse delectat,
id. ib. 14, 51: Amicus certus in re incertā cernitur, Enn. ap. Cic. ib. 17, 64:boni improbis, improbi bonis amici esse non possunt,
Cic. ib. 20, 74:ex omnibus saeculis vix tria aut quattuor nominantur paria amicorum,
id. ib. 4, 15:tu ex amicis certis mi es certissimus,
Plaut. Trin. 1, 2, 54 and 57:vetus verbum hoc est, Communia esse amicorum inter se omnia,
Ter. Ad. 5, 4, 18:Respicis antiquum lassis in rebus amicum,
Ov. P. 2, 3, 93:Alba tuus antiquissimus non solum amicus, verum etiam amator,
Cic. Verr. 2, 3, 63 fin.:hospitis et amici mei M. Pacuvii fabula,
id. Am. 7, 24:suis incommodis graviter angi non amicum sed se ipsum amantis est,
of one loving not his friend, but himself, id. ib. 3, 10:ab amicis honesta petere, amicorum causā honesta facere,
id. ib. 13, 44:paternus amicus ac pernecessarius,
id. Fl. 6, 14:amicus novus,
id. Am. 19, 67:vetus,
id. ib.; Verg. A. 3, 82; Hor. S. 2, 6, 81; Ov. P. 1, 6, 53:amici ac familiares veteres,
Suet. Tib. 55:aequaevus,
Verg. A. 5, 452:ardens,
id. ib. 9, 198:dulcis,
Hor. S. 1, 3, 69; Ov. P. 1, 8, 31:carus,
Hor. C. 4, 9, 51; Ov. Tr. 3, 6, 7:jucundus,
Hor. S. 1, 3, 93:amici jucundissimi et omnium horarum,
Suet. Tib. 42:amicus propior,
Hor. Ep. 1, 9, 5:fidelis,
id. ib. 2, 2, 1; Vulg. Eccli. 6, 14:fidus,
Hor. Ep. 1, 5, 24:verus,
Cic. Am. 21, 82; Vulg. Eccli. 25, 12:mendax,
Hor. A. P. 425:secernere blandum amicum a vero,
Cic. Am. 25, 95:memor,
Ov. Tr. 5, 9, 33:summus,
Ter. Phorm. 1, 1, 1:primus,
Vulg. 1 Macc. 10, 65:amici tristes,
Hor. C. 1, 7, 24:maesti,
Ov. Tr. 1, 9, 5:dives,
Hor. Ep. 1, 8, 24:inops,
id. S. 1, 2, 5:inferioris ordinis amici,
Cic. Am. 19, 69:communes amici,
Cic. Fam. 5, 2:amice, salve!
Ter. Eun. 3, 5, 12; so Cat. 55, 7; Verg. A. 6, 507; Hor. C. 2, 14, 6; and Vulg. Matt. 20, 13:magnanimi veritatis amici,
Cic. Off. 1, 19:amicos parare,
Ter. And. 1, 1, 39:amicos parare optimam vitae, ut ita dicam, supellectilem,
Cic. Am. 15, 55:minus amicorum habens,
Ter. Eun. 4, 6, 22:me unum atque unicum amicum habuit,
Cat. 73, 6;amicos habere,
Cic. Am. 11, 36; so Vulg. Prov. 22, 11:nos sibi amicos junget,
Ter. Hec. 5, 2, 32; Hor. S. 1, 3, 54:amicum servare,
id. ib.:amicum servare per durum tempus,
Ov. P. 2, 6, 29:aliquo uti amico,
to have one as a friend, Cic. de Or. 1, 14, 62; Hor. S. 1, 4, 96:sibi amicum facere,
Vulg. Luc. 16, 9:amicum diligere,
Verg. A. 9, 430; Vulg. Deut. 13, 6:amico inservire,
Ter. Heaut. 3, 1, 8:amico parcere,
Hor. S. 1, 4, 35:et monendi amici saepe sunt et objurgandi,
Cic. Am. 24, 88:amico ignoscere,
Hor. Ep. 2, 2, 110:angorem pro amico capere,
Cic. Am. 13, 48:amici jacentem animum excitare,
id. ib. 16, 59:amicum consolari,
Ov. Tr. 5, 4, 41:amico orbatus,
Cic. Am. 3, 10:amicum offendere,
Hor. S. 1, 3, 73:non paucis munitus amicis,
Ov. P. 2, 3, 25.—Also for patronus, patron, protector; so Horace of Mæcenas, Epod. 1, 2:amicus potens,
powerful friend, id. C. 2, 18, 12; so,magnus,
Juv. 3, 57; 6, 313: Suet. Aug. 56:valentissimi,
id. ib. 35.—And for socius, companion:trepido fugam exprobravit amico,
Ov. M. 13, 69.—In polit. relations, a friend of the State (who was not always socius, an ally, but the socius was always amicus; cf.C.amicitia): Deiotarus ex animo amicus, unus fidelis populo Romano,
Cic. Phil. 11, 13:socio atque amico regi,
Liv. 37, 54; 7, 30 et saep.; Suet. Caes. 11.—In and after the Aug. per., a counsellor, courtier, minister of a prince, Nep. Milt. 3, 2 Dähn.:A.fuerunt multi reges ex amicis Alexandri Magni,
id. Reg. 3, 1; so Suet. Caes. 70, 72; 70, 79; id. Aug. 16; 17; 35; 56; 66; id. Calig. 19; id. Ner. 5; id. Galb. 7 al.; cf. Ernest. ad Suet. Excurs. XV.—Hence, ămī-ca, ae, f.In bon. part., a female friend (very rare; cf. hetaira in Hom., Aristoph., Plato):B.amicae, cognatae,
Ter. Hec. 4, 2, 16:at haec amicae erunt, ubi, etc.,
id. ib. 5, 2, 24:Me (laedit) soror et cum quae dormit amica simul,
Prop. 2, 6, 12:ibit ad adfectam, quae non languebit, amicam Visere,
Ov. Am. 2, 2, 21; cf. Juv. 3, 12; 6, 353; 6, 455; 6, 481; so Inscr. Grut. 865, 17; 891, 4. —In mal. part., = meretrix, a concubine, mistress, courtesan (esp. freq. in the comic poets; so in Gr. hetaira com. in Att. usage): eum suus pater ab amicā abduxit, Naev. ap. Gell. 6, 8:mulierem pejorem quam haec amica est Phaedromi non vidi,
Plaut. Curc. 5, 1, 3; so id. Trin. 3, 2, 25; 3, 4, 22; id. Cist. 2, 3, 28; id. Ep. 5, 2, 36; 5, 2, 39 al.:sive ista uxor sive amica est,
Ter. And. 1, 3, 11; id. Heaut. 1, 1, 52; 1, 2, 15; 3, 3, 6; 4, 6, 15 et saep.; Cic. Att. 10, 10; Dig. 50, 16, 144. -
9 amicus
1.ămīcus (old form ămēcus, Paul. ex Fest. p. 15 Müll.), a, um, adj. [amo], friendly, kind, amicable, favorable, inclined to, liking; constr. with dat., Zumpt, Gram. §B.410: animo esse amico erga aliquem,
Ter. Hec. 3, 3, 29; Cic. Fam. 1, 7, 3:tribuni sunt nobis amici,
id. Q. Fr. 1, 2 fin.:homo amicus nobis jam inde a puero,
Ter. Ad. 3, 3, 86:Pompeium tibi valde amicum esse cognovi,
Cic. Fam. 1, 8, 5; id. Att. 9, 5:amicus non magis tyranno quam tyrannidi,
Nep. Dion, 3, 2; id. Att. 9:male numen amicum,
Verg. A. 2, 735; Ov. F. 3, 834:(Fortuna) amica varietati constantiam respuit,
Cic. N. D. 2, 16:amica luto sus,
fond of, Hor. Ep. 1, 2, 26.— Comp.:mihi nemo est amicior Attico,
Cic. Att. 16, 16:amicior Cilicum aerariis quam nostro,
id. ib. 7, 1, 6; id. Fam. 3, 2, 1.— Sup.:Deiotarum, fidelissimum regem atque amicissimum rei publicae nostrae,
Cic. Att. 15, 2, 2:cum summi viri, tum amicissimi,
id. Am. 2, 8:amicissimi viri,
Suet. Caes. 1:successor conjunctissimus et amicissimus,
Cic. Fam. 3, 3:hoc libro ad amicum amicissimus de amicitiā scripsi,
id. Am. 1, 5; 23, 88 (but the comp. and sup. may sometimes be rendered as belonging to 2. amicus, a greater friend, the greatest friend, as in Cic. Att. 16, 16, and Am. 1, 5; so in Gr. basileus etc.).—Of things, kindly, pleasing (mostly poet.;* C.so Cic. rarely): nihil homini amico est opportuno amicius,
Plaut. Ep. 3, 3, 44:secundum te nihil est mihi amicius solitudine,
Cic. Att. 12, 15:portus intramus amicos,
Verg. A. 5, 57: fessos opibus solatur amicis, id. [p. 106] ib. 5, 416:vento amico ferri,
Ov. Tr. 1, 5, 17:per amica silentia lunae,
Verg. A. 2, 255:amici imbres,
id. G. 4, 115:sidus amicum,
Hor. Epod. 10, 9:sol amicum tempus agens,
bringing the welcome hour, id. C. 3, 6, 43:tempus fraudibus amicum,
Stat. S. 5, 2, 39:brevitas postulatur, qui mihimet ipsi amicissima est,
Cic. Quinct. 34.—Amicum est mihi (after the Gr. philon esti moi; in pure Lat., mihi cordi est, etc.); with inf., it pleases me, it accords with my feelings:a.nec dis amicum est nec mihi te prius Obire,
Hor. C. 2, 17, 2.—Hence, adv., in a friendly manner, kindly, amicably.Old form ămīcĭter, Pac. ap. Non. 510, 26; Plaut. Pers. 2, 3, 3.—b.Class. form ămīcē:facis amice,
Cic. Am. 2, 9:haec accipienda amice,
id. ib. 24, 88; id. Fin. 1, 10; id. Off. 1, 26. —* Comp., Front. ad M. Caes. 1, 6.— Sup., Cic. Div. in Caecil. 9; Caes. B. C. 2, 17.2.ămīcus, i, m. [from amo, as philos from phileô, and from ] ( gen. plur. amicūm, Ter. Heaut. prol. 24).A.A friend; constr. with gen. or poss. adj.; v. Zumpt, Gram. §B.410: est is (amicus) tamquam alter idem,
Cic. Am. 21, 80 (cf. id. ib. 25, 92; id. Off. 1, 17):amicum qui intuetur, tamquam exemplar intuetur sui,
id. Am. 7, 23:Non tam utilitas parta per amicum, quam amici amor ipse delectat,
id. ib. 14, 51: Amicus certus in re incertā cernitur, Enn. ap. Cic. ib. 17, 64:boni improbis, improbi bonis amici esse non possunt,
Cic. ib. 20, 74:ex omnibus saeculis vix tria aut quattuor nominantur paria amicorum,
id. ib. 4, 15:tu ex amicis certis mi es certissimus,
Plaut. Trin. 1, 2, 54 and 57:vetus verbum hoc est, Communia esse amicorum inter se omnia,
Ter. Ad. 5, 4, 18:Respicis antiquum lassis in rebus amicum,
Ov. P. 2, 3, 93:Alba tuus antiquissimus non solum amicus, verum etiam amator,
Cic. Verr. 2, 3, 63 fin.:hospitis et amici mei M. Pacuvii fabula,
id. Am. 7, 24:suis incommodis graviter angi non amicum sed se ipsum amantis est,
of one loving not his friend, but himself, id. ib. 3, 10:ab amicis honesta petere, amicorum causā honesta facere,
id. ib. 13, 44:paternus amicus ac pernecessarius,
id. Fl. 6, 14:amicus novus,
id. Am. 19, 67:vetus,
id. ib.; Verg. A. 3, 82; Hor. S. 2, 6, 81; Ov. P. 1, 6, 53:amici ac familiares veteres,
Suet. Tib. 55:aequaevus,
Verg. A. 5, 452:ardens,
id. ib. 9, 198:dulcis,
Hor. S. 1, 3, 69; Ov. P. 1, 8, 31:carus,
Hor. C. 4, 9, 51; Ov. Tr. 3, 6, 7:jucundus,
Hor. S. 1, 3, 93:amici jucundissimi et omnium horarum,
Suet. Tib. 42:amicus propior,
Hor. Ep. 1, 9, 5:fidelis,
id. ib. 2, 2, 1; Vulg. Eccli. 6, 14:fidus,
Hor. Ep. 1, 5, 24:verus,
Cic. Am. 21, 82; Vulg. Eccli. 25, 12:mendax,
Hor. A. P. 425:secernere blandum amicum a vero,
Cic. Am. 25, 95:memor,
Ov. Tr. 5, 9, 33:summus,
Ter. Phorm. 1, 1, 1:primus,
Vulg. 1 Macc. 10, 65:amici tristes,
Hor. C. 1, 7, 24:maesti,
Ov. Tr. 1, 9, 5:dives,
Hor. Ep. 1, 8, 24:inops,
id. S. 1, 2, 5:inferioris ordinis amici,
Cic. Am. 19, 69:communes amici,
Cic. Fam. 5, 2:amice, salve!
Ter. Eun. 3, 5, 12; so Cat. 55, 7; Verg. A. 6, 507; Hor. C. 2, 14, 6; and Vulg. Matt. 20, 13:magnanimi veritatis amici,
Cic. Off. 1, 19:amicos parare,
Ter. And. 1, 1, 39:amicos parare optimam vitae, ut ita dicam, supellectilem,
Cic. Am. 15, 55:minus amicorum habens,
Ter. Eun. 4, 6, 22:me unum atque unicum amicum habuit,
Cat. 73, 6;amicos habere,
Cic. Am. 11, 36; so Vulg. Prov. 22, 11:nos sibi amicos junget,
Ter. Hec. 5, 2, 32; Hor. S. 1, 3, 54:amicum servare,
id. ib.:amicum servare per durum tempus,
Ov. P. 2, 6, 29:aliquo uti amico,
to have one as a friend, Cic. de Or. 1, 14, 62; Hor. S. 1, 4, 96:sibi amicum facere,
Vulg. Luc. 16, 9:amicum diligere,
Verg. A. 9, 430; Vulg. Deut. 13, 6:amico inservire,
Ter. Heaut. 3, 1, 8:amico parcere,
Hor. S. 1, 4, 35:et monendi amici saepe sunt et objurgandi,
Cic. Am. 24, 88:amico ignoscere,
Hor. Ep. 2, 2, 110:angorem pro amico capere,
Cic. Am. 13, 48:amici jacentem animum excitare,
id. ib. 16, 59:amicum consolari,
Ov. Tr. 5, 4, 41:amico orbatus,
Cic. Am. 3, 10:amicum offendere,
Hor. S. 1, 3, 73:non paucis munitus amicis,
Ov. P. 2, 3, 25.—Also for patronus, patron, protector; so Horace of Mæcenas, Epod. 1, 2:amicus potens,
powerful friend, id. C. 2, 18, 12; so,magnus,
Juv. 3, 57; 6, 313: Suet. Aug. 56:valentissimi,
id. ib. 35.—And for socius, companion:trepido fugam exprobravit amico,
Ov. M. 13, 69.—In polit. relations, a friend of the State (who was not always socius, an ally, but the socius was always amicus; cf.C.amicitia): Deiotarus ex animo amicus, unus fidelis populo Romano,
Cic. Phil. 11, 13:socio atque amico regi,
Liv. 37, 54; 7, 30 et saep.; Suet. Caes. 11.—In and after the Aug. per., a counsellor, courtier, minister of a prince, Nep. Milt. 3, 2 Dähn.:A.fuerunt multi reges ex amicis Alexandri Magni,
id. Reg. 3, 1; so Suet. Caes. 70, 72; 70, 79; id. Aug. 16; 17; 35; 56; 66; id. Calig. 19; id. Ner. 5; id. Galb. 7 al.; cf. Ernest. ad Suet. Excurs. XV.—Hence, ămī-ca, ae, f.In bon. part., a female friend (very rare; cf. hetaira in Hom., Aristoph., Plato):B.amicae, cognatae,
Ter. Hec. 4, 2, 16:at haec amicae erunt, ubi, etc.,
id. ib. 5, 2, 24:Me (laedit) soror et cum quae dormit amica simul,
Prop. 2, 6, 12:ibit ad adfectam, quae non languebit, amicam Visere,
Ov. Am. 2, 2, 21; cf. Juv. 3, 12; 6, 353; 6, 455; 6, 481; so Inscr. Grut. 865, 17; 891, 4. —In mal. part., = meretrix, a concubine, mistress, courtesan (esp. freq. in the comic poets; so in Gr. hetaira com. in Att. usage): eum suus pater ab amicā abduxit, Naev. ap. Gell. 6, 8:mulierem pejorem quam haec amica est Phaedromi non vidi,
Plaut. Curc. 5, 1, 3; so id. Trin. 3, 2, 25; 3, 4, 22; id. Cist. 2, 3, 28; id. Ep. 5, 2, 36; 5, 2, 39 al.:sive ista uxor sive amica est,
Ter. And. 1, 3, 11; id. Heaut. 1, 1, 52; 1, 2, 15; 3, 3, 6; 4, 6, 15 et saep.; Cic. Att. 10, 10; Dig. 50, 16, 144. -
10 particeps
partĭceps, cipis, adj. [pars-capio], sharing, partaking, participant (class.; syn.: consors, socius); constr. usually with gen., rarely also with dat. or with prepp.I.Adj.(α).With gen.:(β).fac participes nos tuae sapientiae,
Plaut. Ep. 2, 2, 81:nuntii,
Ter. Heaut. 3, 1, 19:esse participem leti,
i. e. to be mortal, Lucr. 3, 462:animus rationis compos et particeps,
Cic. Univ. 8:fortunarum omnium socius et particeps,
id. Font. 17, 47:artis,
id. Div. 1, 18, 34; id. Inv. 2, 30, 92:virtutes ita copulatae conexaeque sunt, ut omnes omnium participes sint,
id. Fin. 5, 23, 67:praedae ac praemiorum,
Caes. B. C. 3, 82:secreti honesti,
Juv. 3, 52.—With dat.:(γ).aliquem participem studiis habere,
Ov. P. 2, 5, 41 (al. studii):alicujus consilii fortibus viris esse participem,
Curt. 6, 7, 8; cf. id. 6, 6, 36:sceleris in regem suum,
id. 6, 24:Natalis particeps ad omne secretum Pisoni erat,
Tac. A. 15, 50. —With a prep.:(δ).non licet donati obsoni me participem fieri,
Plaut. Truc. 4, 2, 34 Speng.:particeps in tribulatione,
Vulg. Apoc. 1, 9.—With a rel.-clause:II.is speculatum huc misit me, ut, quae fierent, fieret particeps,
Plaut. Aul. 4, 1, 19.—Subst., a sharer, partaker, partner. —Esp., a comrade, fellow-soldier: praeda per participes aequiter partita est, Liv. Andron. ap. Non. p. 512, 32:me et semul participes meos praedā onerabo,
Plaut. Ps. 2, 1, 14:praedam participes petunt,
id. Most. 1, 3, 154:meus particeps,
Ter. Heaut. 1, 1, 98:hujus belli ego particeps et socius et adjutor esse cogor,
Cic. Att. 9, 10, 5:in quādam conjuratione quasi participes nominati,
Suet. Calig. 56; cf. Curt. 6, 8, 5. -
11 bellus
bellus, a, um, adj. [as if for benulus, from benus = bonus, Prisc. p. 556 P.].I.In gen.A.Of persons, pretty, handsome, charming, fine, lovely, neat, pleasant, agreeable, etc. (of persons, things, actions, etc.; most freq. in the ante-class. per. and in the poets; in Cic. mostly in his epistt.): uxor, Varr. ap. Non. p. 248, 17: nimis bella es atque amabilis, Plaut. As. 3, 3, 84; id. Rud. 2, 5, 6; Cat. 8, 16; 43, 6:B.puella,
id. 69, 8; 78, 4; Ov. Am. 1, 9, 6; Mart. 1, 65; 2, 87:Piliae et puellae Caeciliae bellissimae salutem dices,
Cic. Att. 6, 4, 3: fui ego bellus ( civil, courtly, polite), lepidus, bonus vir numquam, Plaut. Capt. 5, 2, 3:hospes,
id. Bacch. 2, 3, 111; Cat. 24, 7; 78, 3; 81, 2:durius accipere hoc mihi visus est quam homines belli solent,
Cic. Att. 1, 1, 4:homo et bellus et humanus,
id. Fin. 2, 31, 102:Cicero bellissimus tibi salutem plurimam dicit,
id. Fam. 14, 7, 3.—Also active, brisk, lively, as the effect of health, etc., Plaut. Curc. 1, 1, 20:fac bellus revertare,
Cic. Fam. 16, 18, 1.—Of things, places, etc.: socius es hostibus, socius bellum ita geris, ut bella omnia ( every thing beautiful, costly) domum auferas, Varr. ap. Non. p. 248, 19: unum quicquid, quod quidem erit bellissimum, Carpam, * Ter. Ad. 4, 2, 51:II.vinum bellissimum,
Col. 12, 19, 2:nimis hic bellus atque ut esse maxume optabam locu'st,
Plaut. Bacch. 4, 4, 74:illum pueris locum esse bellissimum duximus,
Cic. Att. 5, 17, 3:bella copia,
id. Rep. 2, 40, 67:recordor, quam bella paulisper nobis gubernantibus civitas fuerit,
in what a pleasant condition the State was, id. Att. 4, 16, 10:malae tenebrae Orci, quae omnia bella devoratis,
Cat. 3, 14:subsidium bellissimum existimo esse senectuti otium,
Cic. de Or. 1, 60, 255:(epistula) valde bella,
id. Att. 4, 6, 4:occasio bellissima,
Petr. 25: fama, * Hor. S. 1, 4, 114:quam sit bellum cavere malum,
how delightful, pleasant it is, Cic. de Or 1, 58, 247: bellissimum putaverunt dicere amissas (esse litteras), thought it best, i. e. safest, most plausible, id. Fl. 17, 39; cf.:bella haec pietatis et quaestuosa simulatio,
fine, plausible, id. Verr. 2, 2, 59, § 145:mihi jampridem venit in mentem, bellum esse, aliquo exire,
id. Fam. 9, 2, 3; id. Att. 13, 49, 2; Cod. 6, 35, 11.—Esp.A.Gallant, etc.:B.illam esse amicam tui viri bellissimi,
Plaut. Merc. 4, 1, 27; cf.:Gallus homo'st bellus: nam dulces jungit amores,
Cat. 78, 3.—For bonus, good: venio nunc ad alterum genus testamenti, quod dicitur physicon, in quo Graeci belliores quam Romani nostri, Varr. ap. Non. p. 77, 30 (Sat. Menipp. 87, 3).—Hence, bellē, adv., prettily, neatly, becomingly, finely, excellently, well, delightfully, etc.: quare bene et praeclare, quamvis nobis saepe dicatur;belle et festive, nimium saepe nolo,
Cic. de Or. 3, 26, 101; cf. id. Quint. 30, 93; so Plaut. Truc. 2, 2, 35; * Lucr. 1, 644; Cic. Att. 1, 1, 5; 16, 3, 4; Quint. 6, 3, 48 al.:quod honeste aut sine detrimento nostro promittere non possumus... belle negandum est,
in a courtly, polite manner, Q. Cic. Pet. Cons. 11, 45; so Publ. Syr. ap. Gell. 17, 14, 10:belle se habere,
Cic. Att. 12, 37: belle habere (cf.: eu, kalôs echein), to be in good health, be well, id. Fam. 9, 9, 1; so,bellissime esse,
id. Att. 14, 14, 1:facere, in medical lang.,
to operate well, to have a good effect, Cato, R. R. 157; Scrib. Comp. 136; 150 (cf. the uses of bene). —With bellus:i sane, bella belle,
Plaut. As. 3, 8, 86; id. Curc. 4, 2, 35 (cf.: kalê kalôs, Av. Ach. 253).—Ellipt., belle, for belle habere: sed ut ad epistolas tuas redeam, cetera belle, illud miror, the others are well or right, Cic. Fam. 7, 18, 2.— Sup.:haec ipsa fero equidem fronte, ut puto, et voltu bellissime, sed angor intimis sensibus,
Cic. Att. 5, 10, 3; id. Fam. 14, 14, 1:navigare,
id. ib. 16, 9, 1 al. ( comp. perh. not in use). -
12 Latinienses
Lătĭum, ii, n. [2. lătus; Sanscr. root prath-, to spread or widen; cf. Lat. later, etc.; prop., the plains or flat-land;B.by the ancients referred to latēre, because here Saturnus lay concealed from his son,
Ov. F. 1, 238; Verg. A. 8, 322; Arn. 4, 143; Lact. 1, 13;or to Latinus,
the name of the mythical king, Varr. L. L. 5, § 32 Müll.], a country of Italy, in which Rome was situated, now Campagna di Roma, and a part of the Terra di Lavoro, Plin. 3, 5, 9, § 54; Enn. ap. Acro. ad Hor. S. 1, 2, 37 (Ann. v. 455); Cic. Rep. 2, 24, 44; Liv. 6, 21; 8, 13; Hor. C. 1, 12, 53; 1, 35, 10; id. C. S. 66; Mel. 3, 4, 2; consisting of two parts:Latium vetus,
Tac. A. 4, 5;or antiquum,
Verg. A. 7, 38; Plin. 3, 5, 9, § 56; which was the original territory governed by Rome before the subjugation of the Æqui and Volsci, and:Latium novum, or adjectum,
originally the territory of the Æqui, Volsci, Hernici, and Aurunci, Plin. 3, 5, 9, § 59.—Jus Latii, the political rights and privileges which belonged originally to the Latins, but were afterwards granted by the Romans to other people; this jus comprehended less than civitas Romana, but more than peregrinitas (cf. latinitas and Latini):II.eodem anno Caesar nationes Alpium maritimarum in jus Latii transtulit,
Tac. A. 15, 32. —Also called Latium alone: aut majus est Latium aut minus; majus est Latium, cum et hi, qui decuriones leguntur, et ei qui honorem aliquem aut magistratum gerunt, civitatem Romanam consecuntur;minus Latium est, cum hi tantum, qui vel magistratum vel honorem gerunt, ad civitatem Romanam perveniunt,
Gai. Inst. 1, 96; cf.:Latium externis dilargiri,
Tac. H. 3, 55:Latio dato,
Plin. 5, 2, 1, § 20:Latio donata oppida,
id. 3, 1, 3, § 7.—Hence,A.Lătĭus, a, um, adj., of or belonging to Latium, Latian, Latin ( poet. and in post-Aug. prose):B. 1.agri,
the Latin territory, Ov. F. 2, 553; 3, 606; 5, 91:gens,
id. ib. 4, 42; id. M. 14, 832:lingua,
id. P. 2, 3, 75: palmes, vines growing in Latium, id. F. 4, 894:boves,
Col. 6, 1, 2. — Poet., for Roman:turba,
the Roman people, Ov. F. 1, 639:parentes,
id. ib. 3, 243; cf.matres,
id. ib. 4, 133:annus,
the Roman year, id. ib. 1, 1:vulnera,
of Roman soldiers, id. A. A. 1, 414.—Adj.: populi, the Latins, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 28 Müll. (Ann. v. 24 Vahl.); cf.2.genus,
the Latins, Romans, Verg. A. 1, 6:lingua,
the Latin language, Varr. L. L. 5, § 1 Müll.; cf.opp. Graeca,
Cic. Fin. 1, 3, 10:poëtae, opp. Graeci,
id. Ac. 1, 3, 10: via, beginning at the Porta Latina, near the Porta Capena, id. Clu. 59, 163; Liv. 2, 39; 10, 36 al.:dies,
the days of the Roman calendar, the Roman year, Ov. F. 3, 177: feriae, the festival of the allied Latins, which was celebrated especially by offerings to Juppiter Latiaris on Mons Albanus, Varr. L. L. 6, § 25 Müll.; Cic. N. D. 1, 6, 15; Liv. 21, 63; 22, 1; more freq. absol.; v. in the foll. 2.: coloniae, which possessed the jus Latii, Cic. Caecin. 33 fin.; Suet. Caes. 8: nomen, Latin citizenship, also called jus Latii and Latinitas, Cic. Rep. 1, 19, 31; 3, 29, 41; Sall. J. 39, 2 (v. socius): casus, i. e. the ablative, Varr. ap. Diom. p. 277 P.:tragici veteres,
Quint. 1, 8, 8:esse illud Latinum (verbum),
Suet. Gram. 22.— Comp.: nihil Latinius legi, M. Aur. ap. Front. Ep. 2, 6 Mai.; cf.:nihil Latinius tuis voluminibus,
Hier. Ep. 58, 9.— Sup.:homo Latinissimus,
Hier. Ep. 50, 2.— Adv.: Lătīnē, in Latin:Graece haec vocatur emporos: eadem Latine mercator,
Plaut. Merc. 1, 1, 5; id. Cas. prol. 34:Cumanis petentibus, ut publice Latine loquerentur, et praeconibus Latine vendendi jus esset,
in the Latin tongue, Liv. 40, 42 fin.:scire,
to understand Latin, Cic. Caecin. 19, 55:num Latine scit?
id. Phil. 5, 5, 13:non enim tam praeclarum est scire Latine, quam turpe nescire,
id. Brut. 37, 140:nescire,
Juv. 6, 188: reddere, to translate into Latin, Cic. de Or, 1, 34, 153; cf.docere,
Plin. Ep. 7, 4, 9.—In partic.: Latine loqui, to speak with propriety or elegance:Latine et diligenter loqui,
Cic. Brut. 45, 166; cf.:ut pure et emendate loquentes, quod est Latine,
id. Opt. Gen. Or. 2, 4:pure et Latine loqui,
id. de Or. 1, 32, 144.—Sometimes, also, like our to talk plain English, for, to speak out, to speak plainly or openly (syn. Romano more loqui):(gladiator), ut appellant ii, qui plane et Latine loquuntur,
Cic. Phil. 7, 6, 17:Latine me scitote, non accusatorie loqui,
id. Verr. 2, 4, 1, § 2:poscere,
Juv. 11, 148:formare,
to compose in Latin, Suet. Aug. 89: componere, id. Gram. init.—Comp.: Latinius, in better Latin (late Lat.), Front. Ep. ad M. Caes. 3, 6; Hier. in Isa. 8, 10.—Subst.a.Lătīni, ōrum, m.(α).The inhabitants of Latium, Latins, Liv. 1, 2 sq.; 1, 32 sq.; 2, 19 sq.; Cic. Off. 1, 12, 38; 3, 31, 112; Verg. A. 7, 367; Juv. 6, 44. —(β).Those who possessed the Latin rights of citizenship (jus Latii, Latinitas);(γ).freq. in the connection, socii et Latini,
Cic. Balb. 8, 21; id. Sest. 13, 30; id. Lael. 3, 12 (v. socius).—Latini Juniani, freedmen whose liberty was secured by the operation of the lex Junia Norbana (772 A. U. C.), Gai. Inst. 3, § 56.—b.Lătīnae, ārum, f. (sc. feriae), the festival of the allied Latins, the Latin holidays, Liv. 5, 17; 19; Cic. Att. 1, 3; id. Q. Fr. 2, 4, 2 fin.; id. poët. Div. 1, 11, 18.—c.Lătīnum, i, n., Latin, the Latin language:C.licet in Latinum illa convertere,
Cic. Tusc. 3, 14, 29:in Latinum vertore,
Quint. 1, 5, 2.—Lătīnĭensis, e, adj., Latin:D.populi,
Plin. 3, 5, 9, § 69: ager, Auct. Harusp. Resp. 10, 20.— In plur absol.: Lătīnĭenses, ĭum, m., the Latins, Auct. Harusp. Resp. 28, 62.—Lătĭālis, and euphon. collat. form Lătĭāris, e (also Lătĭar, v. infra), adj., of or belonging to Latium, Latin.1.Form Latialis:2.populus,
the Latins, Romans, Ov. M. 15, 481:sermo,
Plin. 3, 1, 3, § 7:Juppiter,
Luc. 1, 198;hence, also, caput,
a statue of Jupiter, id. 1, 535.— Lătĭālĭter, adv., in the Latin manner (post - class.):peplo circa umeros involuto Latialiter tegebatur,
Mart. Cap. 5 init.:nihil effari,
id. 6, § 587:te Latialiter sonantem,
Sid. Carm. 23, 235 (al. Latiariter).—Form Latiaris: Latiaris sancte Juppiter (Juppiter Latiaris was the guardian deity of the Latin confederacy, to whom the feriae Latinae were consecrated), Cic. Mil. 31, 85:b.Juppiter,
Plin. 34, 7, 18, § 43 Sillig. N. cr.:collis,
Varr. L. L. 5, § 52 Müll.:doctrina Latiaris,
Macr. S. 1, 2.— Adv.: Lătĭārĭter, v. in the preced. 1.—Hence, subst.: Lătĭar, āris, n., the festival of Jupiter Latiaris:confectum erat Latiar,
Cic. Q. Fr. 2, 4, 2; cf. Macr. S. 1, 16, 16. -
13 Latinum
Lătĭum, ii, n. [2. lătus; Sanscr. root prath-, to spread or widen; cf. Lat. later, etc.; prop., the plains or flat-land;B.by the ancients referred to latēre, because here Saturnus lay concealed from his son,
Ov. F. 1, 238; Verg. A. 8, 322; Arn. 4, 143; Lact. 1, 13;or to Latinus,
the name of the mythical king, Varr. L. L. 5, § 32 Müll.], a country of Italy, in which Rome was situated, now Campagna di Roma, and a part of the Terra di Lavoro, Plin. 3, 5, 9, § 54; Enn. ap. Acro. ad Hor. S. 1, 2, 37 (Ann. v. 455); Cic. Rep. 2, 24, 44; Liv. 6, 21; 8, 13; Hor. C. 1, 12, 53; 1, 35, 10; id. C. S. 66; Mel. 3, 4, 2; consisting of two parts:Latium vetus,
Tac. A. 4, 5;or antiquum,
Verg. A. 7, 38; Plin. 3, 5, 9, § 56; which was the original territory governed by Rome before the subjugation of the Æqui and Volsci, and:Latium novum, or adjectum,
originally the territory of the Æqui, Volsci, Hernici, and Aurunci, Plin. 3, 5, 9, § 59.—Jus Latii, the political rights and privileges which belonged originally to the Latins, but were afterwards granted by the Romans to other people; this jus comprehended less than civitas Romana, but more than peregrinitas (cf. latinitas and Latini):II.eodem anno Caesar nationes Alpium maritimarum in jus Latii transtulit,
Tac. A. 15, 32. —Also called Latium alone: aut majus est Latium aut minus; majus est Latium, cum et hi, qui decuriones leguntur, et ei qui honorem aliquem aut magistratum gerunt, civitatem Romanam consecuntur;minus Latium est, cum hi tantum, qui vel magistratum vel honorem gerunt, ad civitatem Romanam perveniunt,
Gai. Inst. 1, 96; cf.:Latium externis dilargiri,
Tac. H. 3, 55:Latio dato,
Plin. 5, 2, 1, § 20:Latio donata oppida,
id. 3, 1, 3, § 7.—Hence,A.Lătĭus, a, um, adj., of or belonging to Latium, Latian, Latin ( poet. and in post-Aug. prose):B. 1.agri,
the Latin territory, Ov. F. 2, 553; 3, 606; 5, 91:gens,
id. ib. 4, 42; id. M. 14, 832:lingua,
id. P. 2, 3, 75: palmes, vines growing in Latium, id. F. 4, 894:boves,
Col. 6, 1, 2. — Poet., for Roman:turba,
the Roman people, Ov. F. 1, 639:parentes,
id. ib. 3, 243; cf.matres,
id. ib. 4, 133:annus,
the Roman year, id. ib. 1, 1:vulnera,
of Roman soldiers, id. A. A. 1, 414.—Adj.: populi, the Latins, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 28 Müll. (Ann. v. 24 Vahl.); cf.2.genus,
the Latins, Romans, Verg. A. 1, 6:lingua,
the Latin language, Varr. L. L. 5, § 1 Müll.; cf.opp. Graeca,
Cic. Fin. 1, 3, 10:poëtae, opp. Graeci,
id. Ac. 1, 3, 10: via, beginning at the Porta Latina, near the Porta Capena, id. Clu. 59, 163; Liv. 2, 39; 10, 36 al.:dies,
the days of the Roman calendar, the Roman year, Ov. F. 3, 177: feriae, the festival of the allied Latins, which was celebrated especially by offerings to Juppiter Latiaris on Mons Albanus, Varr. L. L. 6, § 25 Müll.; Cic. N. D. 1, 6, 15; Liv. 21, 63; 22, 1; more freq. absol.; v. in the foll. 2.: coloniae, which possessed the jus Latii, Cic. Caecin. 33 fin.; Suet. Caes. 8: nomen, Latin citizenship, also called jus Latii and Latinitas, Cic. Rep. 1, 19, 31; 3, 29, 41; Sall. J. 39, 2 (v. socius): casus, i. e. the ablative, Varr. ap. Diom. p. 277 P.:tragici veteres,
Quint. 1, 8, 8:esse illud Latinum (verbum),
Suet. Gram. 22.— Comp.: nihil Latinius legi, M. Aur. ap. Front. Ep. 2, 6 Mai.; cf.:nihil Latinius tuis voluminibus,
Hier. Ep. 58, 9.— Sup.:homo Latinissimus,
Hier. Ep. 50, 2.— Adv.: Lătīnē, in Latin:Graece haec vocatur emporos: eadem Latine mercator,
Plaut. Merc. 1, 1, 5; id. Cas. prol. 34:Cumanis petentibus, ut publice Latine loquerentur, et praeconibus Latine vendendi jus esset,
in the Latin tongue, Liv. 40, 42 fin.:scire,
to understand Latin, Cic. Caecin. 19, 55:num Latine scit?
id. Phil. 5, 5, 13:non enim tam praeclarum est scire Latine, quam turpe nescire,
id. Brut. 37, 140:nescire,
Juv. 6, 188: reddere, to translate into Latin, Cic. de Or, 1, 34, 153; cf.docere,
Plin. Ep. 7, 4, 9.—In partic.: Latine loqui, to speak with propriety or elegance:Latine et diligenter loqui,
Cic. Brut. 45, 166; cf.:ut pure et emendate loquentes, quod est Latine,
id. Opt. Gen. Or. 2, 4:pure et Latine loqui,
id. de Or. 1, 32, 144.—Sometimes, also, like our to talk plain English, for, to speak out, to speak plainly or openly (syn. Romano more loqui):(gladiator), ut appellant ii, qui plane et Latine loquuntur,
Cic. Phil. 7, 6, 17:Latine me scitote, non accusatorie loqui,
id. Verr. 2, 4, 1, § 2:poscere,
Juv. 11, 148:formare,
to compose in Latin, Suet. Aug. 89: componere, id. Gram. init.—Comp.: Latinius, in better Latin (late Lat.), Front. Ep. ad M. Caes. 3, 6; Hier. in Isa. 8, 10.—Subst.a.Lătīni, ōrum, m.(α).The inhabitants of Latium, Latins, Liv. 1, 2 sq.; 1, 32 sq.; 2, 19 sq.; Cic. Off. 1, 12, 38; 3, 31, 112; Verg. A. 7, 367; Juv. 6, 44. —(β).Those who possessed the Latin rights of citizenship (jus Latii, Latinitas);(γ).freq. in the connection, socii et Latini,
Cic. Balb. 8, 21; id. Sest. 13, 30; id. Lael. 3, 12 (v. socius).—Latini Juniani, freedmen whose liberty was secured by the operation of the lex Junia Norbana (772 A. U. C.), Gai. Inst. 3, § 56.—b.Lătīnae, ārum, f. (sc. feriae), the festival of the allied Latins, the Latin holidays, Liv. 5, 17; 19; Cic. Att. 1, 3; id. Q. Fr. 2, 4, 2 fin.; id. poët. Div. 1, 11, 18.—c.Lătīnum, i, n., Latin, the Latin language:C.licet in Latinum illa convertere,
Cic. Tusc. 3, 14, 29:in Latinum vertore,
Quint. 1, 5, 2.—Lătīnĭensis, e, adj., Latin:D.populi,
Plin. 3, 5, 9, § 69: ager, Auct. Harusp. Resp. 10, 20.— In plur absol.: Lătīnĭenses, ĭum, m., the Latins, Auct. Harusp. Resp. 28, 62.—Lătĭālis, and euphon. collat. form Lătĭāris, e (also Lătĭar, v. infra), adj., of or belonging to Latium, Latin.1.Form Latialis:2.populus,
the Latins, Romans, Ov. M. 15, 481:sermo,
Plin. 3, 1, 3, § 7:Juppiter,
Luc. 1, 198;hence, also, caput,
a statue of Jupiter, id. 1, 535.— Lătĭālĭter, adv., in the Latin manner (post - class.):peplo circa umeros involuto Latialiter tegebatur,
Mart. Cap. 5 init.:nihil effari,
id. 6, § 587:te Latialiter sonantem,
Sid. Carm. 23, 235 (al. Latiariter).—Form Latiaris: Latiaris sancte Juppiter (Juppiter Latiaris was the guardian deity of the Latin confederacy, to whom the feriae Latinae were consecrated), Cic. Mil. 31, 85:b.Juppiter,
Plin. 34, 7, 18, § 43 Sillig. N. cr.:collis,
Varr. L. L. 5, § 52 Müll.:doctrina Latiaris,
Macr. S. 1, 2.— Adv.: Lătĭārĭter, v. in the preced. 1.—Hence, subst.: Lătĭar, āris, n., the festival of Jupiter Latiaris:confectum erat Latiar,
Cic. Q. Fr. 2, 4, 2; cf. Macr. S. 1, 16, 16. -
14 Latium
Lătĭum, ii, n. [2. lătus; Sanscr. root prath-, to spread or widen; cf. Lat. later, etc.; prop., the plains or flat-land;B.by the ancients referred to latēre, because here Saturnus lay concealed from his son,
Ov. F. 1, 238; Verg. A. 8, 322; Arn. 4, 143; Lact. 1, 13;or to Latinus,
the name of the mythical king, Varr. L. L. 5, § 32 Müll.], a country of Italy, in which Rome was situated, now Campagna di Roma, and a part of the Terra di Lavoro, Plin. 3, 5, 9, § 54; Enn. ap. Acro. ad Hor. S. 1, 2, 37 (Ann. v. 455); Cic. Rep. 2, 24, 44; Liv. 6, 21; 8, 13; Hor. C. 1, 12, 53; 1, 35, 10; id. C. S. 66; Mel. 3, 4, 2; consisting of two parts:Latium vetus,
Tac. A. 4, 5;or antiquum,
Verg. A. 7, 38; Plin. 3, 5, 9, § 56; which was the original territory governed by Rome before the subjugation of the Æqui and Volsci, and:Latium novum, or adjectum,
originally the territory of the Æqui, Volsci, Hernici, and Aurunci, Plin. 3, 5, 9, § 59.—Jus Latii, the political rights and privileges which belonged originally to the Latins, but were afterwards granted by the Romans to other people; this jus comprehended less than civitas Romana, but more than peregrinitas (cf. latinitas and Latini):II.eodem anno Caesar nationes Alpium maritimarum in jus Latii transtulit,
Tac. A. 15, 32. —Also called Latium alone: aut majus est Latium aut minus; majus est Latium, cum et hi, qui decuriones leguntur, et ei qui honorem aliquem aut magistratum gerunt, civitatem Romanam consecuntur;minus Latium est, cum hi tantum, qui vel magistratum vel honorem gerunt, ad civitatem Romanam perveniunt,
Gai. Inst. 1, 96; cf.:Latium externis dilargiri,
Tac. H. 3, 55:Latio dato,
Plin. 5, 2, 1, § 20:Latio donata oppida,
id. 3, 1, 3, § 7.—Hence,A.Lătĭus, a, um, adj., of or belonging to Latium, Latian, Latin ( poet. and in post-Aug. prose):B. 1.agri,
the Latin territory, Ov. F. 2, 553; 3, 606; 5, 91:gens,
id. ib. 4, 42; id. M. 14, 832:lingua,
id. P. 2, 3, 75: palmes, vines growing in Latium, id. F. 4, 894:boves,
Col. 6, 1, 2. — Poet., for Roman:turba,
the Roman people, Ov. F. 1, 639:parentes,
id. ib. 3, 243; cf.matres,
id. ib. 4, 133:annus,
the Roman year, id. ib. 1, 1:vulnera,
of Roman soldiers, id. A. A. 1, 414.—Adj.: populi, the Latins, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 28 Müll. (Ann. v. 24 Vahl.); cf.2.genus,
the Latins, Romans, Verg. A. 1, 6:lingua,
the Latin language, Varr. L. L. 5, § 1 Müll.; cf.opp. Graeca,
Cic. Fin. 1, 3, 10:poëtae, opp. Graeci,
id. Ac. 1, 3, 10: via, beginning at the Porta Latina, near the Porta Capena, id. Clu. 59, 163; Liv. 2, 39; 10, 36 al.:dies,
the days of the Roman calendar, the Roman year, Ov. F. 3, 177: feriae, the festival of the allied Latins, which was celebrated especially by offerings to Juppiter Latiaris on Mons Albanus, Varr. L. L. 6, § 25 Müll.; Cic. N. D. 1, 6, 15; Liv. 21, 63; 22, 1; more freq. absol.; v. in the foll. 2.: coloniae, which possessed the jus Latii, Cic. Caecin. 33 fin.; Suet. Caes. 8: nomen, Latin citizenship, also called jus Latii and Latinitas, Cic. Rep. 1, 19, 31; 3, 29, 41; Sall. J. 39, 2 (v. socius): casus, i. e. the ablative, Varr. ap. Diom. p. 277 P.:tragici veteres,
Quint. 1, 8, 8:esse illud Latinum (verbum),
Suet. Gram. 22.— Comp.: nihil Latinius legi, M. Aur. ap. Front. Ep. 2, 6 Mai.; cf.:nihil Latinius tuis voluminibus,
Hier. Ep. 58, 9.— Sup.:homo Latinissimus,
Hier. Ep. 50, 2.— Adv.: Lătīnē, in Latin:Graece haec vocatur emporos: eadem Latine mercator,
Plaut. Merc. 1, 1, 5; id. Cas. prol. 34:Cumanis petentibus, ut publice Latine loquerentur, et praeconibus Latine vendendi jus esset,
in the Latin tongue, Liv. 40, 42 fin.:scire,
to understand Latin, Cic. Caecin. 19, 55:num Latine scit?
id. Phil. 5, 5, 13:non enim tam praeclarum est scire Latine, quam turpe nescire,
id. Brut. 37, 140:nescire,
Juv. 6, 188: reddere, to translate into Latin, Cic. de Or, 1, 34, 153; cf.docere,
Plin. Ep. 7, 4, 9.—In partic.: Latine loqui, to speak with propriety or elegance:Latine et diligenter loqui,
Cic. Brut. 45, 166; cf.:ut pure et emendate loquentes, quod est Latine,
id. Opt. Gen. Or. 2, 4:pure et Latine loqui,
id. de Or. 1, 32, 144.—Sometimes, also, like our to talk plain English, for, to speak out, to speak plainly or openly (syn. Romano more loqui):(gladiator), ut appellant ii, qui plane et Latine loquuntur,
Cic. Phil. 7, 6, 17:Latine me scitote, non accusatorie loqui,
id. Verr. 2, 4, 1, § 2:poscere,
Juv. 11, 148:formare,
to compose in Latin, Suet. Aug. 89: componere, id. Gram. init.—Comp.: Latinius, in better Latin (late Lat.), Front. Ep. ad M. Caes. 3, 6; Hier. in Isa. 8, 10.—Subst.a.Lătīni, ōrum, m.(α).The inhabitants of Latium, Latins, Liv. 1, 2 sq.; 1, 32 sq.; 2, 19 sq.; Cic. Off. 1, 12, 38; 3, 31, 112; Verg. A. 7, 367; Juv. 6, 44. —(β).Those who possessed the Latin rights of citizenship (jus Latii, Latinitas);(γ).freq. in the connection, socii et Latini,
Cic. Balb. 8, 21; id. Sest. 13, 30; id. Lael. 3, 12 (v. socius).—Latini Juniani, freedmen whose liberty was secured by the operation of the lex Junia Norbana (772 A. U. C.), Gai. Inst. 3, § 56.—b.Lătīnae, ārum, f. (sc. feriae), the festival of the allied Latins, the Latin holidays, Liv. 5, 17; 19; Cic. Att. 1, 3; id. Q. Fr. 2, 4, 2 fin.; id. poët. Div. 1, 11, 18.—c.Lătīnum, i, n., Latin, the Latin language:C.licet in Latinum illa convertere,
Cic. Tusc. 3, 14, 29:in Latinum vertore,
Quint. 1, 5, 2.—Lătīnĭensis, e, adj., Latin:D.populi,
Plin. 3, 5, 9, § 69: ager, Auct. Harusp. Resp. 10, 20.— In plur absol.: Lătīnĭenses, ĭum, m., the Latins, Auct. Harusp. Resp. 28, 62.—Lătĭālis, and euphon. collat. form Lătĭāris, e (also Lătĭar, v. infra), adj., of or belonging to Latium, Latin.1.Form Latialis:2.populus,
the Latins, Romans, Ov. M. 15, 481:sermo,
Plin. 3, 1, 3, § 7:Juppiter,
Luc. 1, 198;hence, also, caput,
a statue of Jupiter, id. 1, 535.— Lătĭālĭter, adv., in the Latin manner (post - class.):peplo circa umeros involuto Latialiter tegebatur,
Mart. Cap. 5 init.:nihil effari,
id. 6, § 587:te Latialiter sonantem,
Sid. Carm. 23, 235 (al. Latiariter).—Form Latiaris: Latiaris sancte Juppiter (Juppiter Latiaris was the guardian deity of the Latin confederacy, to whom the feriae Latinae were consecrated), Cic. Mil. 31, 85:b.Juppiter,
Plin. 34, 7, 18, § 43 Sillig. N. cr.:collis,
Varr. L. L. 5, § 52 Müll.:doctrina Latiaris,
Macr. S. 1, 2.— Adv.: Lătĭārĭter, v. in the preced. 1.—Hence, subst.: Lătĭar, āris, n., the festival of Jupiter Latiaris:confectum erat Latiar,
Cic. Q. Fr. 2, 4, 2; cf. Macr. S. 1, 16, 16. -
15 Latius
Lătĭum, ii, n. [2. lătus; Sanscr. root prath-, to spread or widen; cf. Lat. later, etc.; prop., the plains or flat-land;B.by the ancients referred to latēre, because here Saturnus lay concealed from his son,
Ov. F. 1, 238; Verg. A. 8, 322; Arn. 4, 143; Lact. 1, 13;or to Latinus,
the name of the mythical king, Varr. L. L. 5, § 32 Müll.], a country of Italy, in which Rome was situated, now Campagna di Roma, and a part of the Terra di Lavoro, Plin. 3, 5, 9, § 54; Enn. ap. Acro. ad Hor. S. 1, 2, 37 (Ann. v. 455); Cic. Rep. 2, 24, 44; Liv. 6, 21; 8, 13; Hor. C. 1, 12, 53; 1, 35, 10; id. C. S. 66; Mel. 3, 4, 2; consisting of two parts:Latium vetus,
Tac. A. 4, 5;or antiquum,
Verg. A. 7, 38; Plin. 3, 5, 9, § 56; which was the original territory governed by Rome before the subjugation of the Æqui and Volsci, and:Latium novum, or adjectum,
originally the territory of the Æqui, Volsci, Hernici, and Aurunci, Plin. 3, 5, 9, § 59.—Jus Latii, the political rights and privileges which belonged originally to the Latins, but were afterwards granted by the Romans to other people; this jus comprehended less than civitas Romana, but more than peregrinitas (cf. latinitas and Latini):II.eodem anno Caesar nationes Alpium maritimarum in jus Latii transtulit,
Tac. A. 15, 32. —Also called Latium alone: aut majus est Latium aut minus; majus est Latium, cum et hi, qui decuriones leguntur, et ei qui honorem aliquem aut magistratum gerunt, civitatem Romanam consecuntur;minus Latium est, cum hi tantum, qui vel magistratum vel honorem gerunt, ad civitatem Romanam perveniunt,
Gai. Inst. 1, 96; cf.:Latium externis dilargiri,
Tac. H. 3, 55:Latio dato,
Plin. 5, 2, 1, § 20:Latio donata oppida,
id. 3, 1, 3, § 7.—Hence,A.Lătĭus, a, um, adj., of or belonging to Latium, Latian, Latin ( poet. and in post-Aug. prose):B. 1.agri,
the Latin territory, Ov. F. 2, 553; 3, 606; 5, 91:gens,
id. ib. 4, 42; id. M. 14, 832:lingua,
id. P. 2, 3, 75: palmes, vines growing in Latium, id. F. 4, 894:boves,
Col. 6, 1, 2. — Poet., for Roman:turba,
the Roman people, Ov. F. 1, 639:parentes,
id. ib. 3, 243; cf.matres,
id. ib. 4, 133:annus,
the Roman year, id. ib. 1, 1:vulnera,
of Roman soldiers, id. A. A. 1, 414.—Adj.: populi, the Latins, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 28 Müll. (Ann. v. 24 Vahl.); cf.2.genus,
the Latins, Romans, Verg. A. 1, 6:lingua,
the Latin language, Varr. L. L. 5, § 1 Müll.; cf.opp. Graeca,
Cic. Fin. 1, 3, 10:poëtae, opp. Graeci,
id. Ac. 1, 3, 10: via, beginning at the Porta Latina, near the Porta Capena, id. Clu. 59, 163; Liv. 2, 39; 10, 36 al.:dies,
the days of the Roman calendar, the Roman year, Ov. F. 3, 177: feriae, the festival of the allied Latins, which was celebrated especially by offerings to Juppiter Latiaris on Mons Albanus, Varr. L. L. 6, § 25 Müll.; Cic. N. D. 1, 6, 15; Liv. 21, 63; 22, 1; more freq. absol.; v. in the foll. 2.: coloniae, which possessed the jus Latii, Cic. Caecin. 33 fin.; Suet. Caes. 8: nomen, Latin citizenship, also called jus Latii and Latinitas, Cic. Rep. 1, 19, 31; 3, 29, 41; Sall. J. 39, 2 (v. socius): casus, i. e. the ablative, Varr. ap. Diom. p. 277 P.:tragici veteres,
Quint. 1, 8, 8:esse illud Latinum (verbum),
Suet. Gram. 22.— Comp.: nihil Latinius legi, M. Aur. ap. Front. Ep. 2, 6 Mai.; cf.:nihil Latinius tuis voluminibus,
Hier. Ep. 58, 9.— Sup.:homo Latinissimus,
Hier. Ep. 50, 2.— Adv.: Lătīnē, in Latin:Graece haec vocatur emporos: eadem Latine mercator,
Plaut. Merc. 1, 1, 5; id. Cas. prol. 34:Cumanis petentibus, ut publice Latine loquerentur, et praeconibus Latine vendendi jus esset,
in the Latin tongue, Liv. 40, 42 fin.:scire,
to understand Latin, Cic. Caecin. 19, 55:num Latine scit?
id. Phil. 5, 5, 13:non enim tam praeclarum est scire Latine, quam turpe nescire,
id. Brut. 37, 140:nescire,
Juv. 6, 188: reddere, to translate into Latin, Cic. de Or, 1, 34, 153; cf.docere,
Plin. Ep. 7, 4, 9.—In partic.: Latine loqui, to speak with propriety or elegance:Latine et diligenter loqui,
Cic. Brut. 45, 166; cf.:ut pure et emendate loquentes, quod est Latine,
id. Opt. Gen. Or. 2, 4:pure et Latine loqui,
id. de Or. 1, 32, 144.—Sometimes, also, like our to talk plain English, for, to speak out, to speak plainly or openly (syn. Romano more loqui):(gladiator), ut appellant ii, qui plane et Latine loquuntur,
Cic. Phil. 7, 6, 17:Latine me scitote, non accusatorie loqui,
id. Verr. 2, 4, 1, § 2:poscere,
Juv. 11, 148:formare,
to compose in Latin, Suet. Aug. 89: componere, id. Gram. init.—Comp.: Latinius, in better Latin (late Lat.), Front. Ep. ad M. Caes. 3, 6; Hier. in Isa. 8, 10.—Subst.a.Lătīni, ōrum, m.(α).The inhabitants of Latium, Latins, Liv. 1, 2 sq.; 1, 32 sq.; 2, 19 sq.; Cic. Off. 1, 12, 38; 3, 31, 112; Verg. A. 7, 367; Juv. 6, 44. —(β).Those who possessed the Latin rights of citizenship (jus Latii, Latinitas);(γ).freq. in the connection, socii et Latini,
Cic. Balb. 8, 21; id. Sest. 13, 30; id. Lael. 3, 12 (v. socius).—Latini Juniani, freedmen whose liberty was secured by the operation of the lex Junia Norbana (772 A. U. C.), Gai. Inst. 3, § 56.—b.Lătīnae, ārum, f. (sc. feriae), the festival of the allied Latins, the Latin holidays, Liv. 5, 17; 19; Cic. Att. 1, 3; id. Q. Fr. 2, 4, 2 fin.; id. poët. Div. 1, 11, 18.—c.Lătīnum, i, n., Latin, the Latin language:C.licet in Latinum illa convertere,
Cic. Tusc. 3, 14, 29:in Latinum vertore,
Quint. 1, 5, 2.—Lătīnĭensis, e, adj., Latin:D.populi,
Plin. 3, 5, 9, § 69: ager, Auct. Harusp. Resp. 10, 20.— In plur absol.: Lătīnĭenses, ĭum, m., the Latins, Auct. Harusp. Resp. 28, 62.—Lătĭālis, and euphon. collat. form Lătĭāris, e (also Lătĭar, v. infra), adj., of or belonging to Latium, Latin.1.Form Latialis:2.populus,
the Latins, Romans, Ov. M. 15, 481:sermo,
Plin. 3, 1, 3, § 7:Juppiter,
Luc. 1, 198;hence, also, caput,
a statue of Jupiter, id. 1, 535.— Lătĭālĭter, adv., in the Latin manner (post - class.):peplo circa umeros involuto Latialiter tegebatur,
Mart. Cap. 5 init.:nihil effari,
id. 6, § 587:te Latialiter sonantem,
Sid. Carm. 23, 235 (al. Latiariter).—Form Latiaris: Latiaris sancte Juppiter (Juppiter Latiaris was the guardian deity of the Latin confederacy, to whom the feriae Latinae were consecrated), Cic. Mil. 31, 85:b.Juppiter,
Plin. 34, 7, 18, § 43 Sillig. N. cr.:collis,
Varr. L. L. 5, § 52 Müll.:doctrina Latiaris,
Macr. S. 1, 2.— Adv.: Lătĭārĭter, v. in the preced. 1.—Hence, subst.: Lătĭar, āris, n., the festival of Jupiter Latiaris:confectum erat Latiar,
Cic. Q. Fr. 2, 4, 2; cf. Macr. S. 1, 16, 16. -
16 действительный член Американского археологического общества
Универсальный русско-английский словарь > действительный член Американского археологического общества
-
17 действительный член Американской академии искусств и наук
Универсальный русско-английский словарь > действительный член Американской академии искусств и наук
-
18 кавалер
1) General subject: admirer, beau, caballero, (галантный) cavalier, chevalier, chevalier (ордена), companion (Companion; ордена низшей степени), gallant, knight, ladies' man, lady's man, suitor2) Obsolete: cavalier5) History: cavaliere7) Entomology: swallowtail (Papilio)8) Makarov: a knave of hearts, escort, knave of hearts9) Taboo: Ace of Hearts, spark, spooner, swain, sweet man -
19 обыкновенный общественный ткач
Biology: sociable weaver (Philetarius socius)Универсальный русско-английский словарь > обыкновенный общественный ткач
-
20 сосновый пилильщик общественный
Entomology: Diprion socius, Gilpinia sociaУниверсальный русско-английский словарь > сосновый пилильщик общественный
См. также в других словарях:
socius — ⇒SOCIUS, subst. masc. SOCIOL. Composante sociale du comportement et de la vie mentale d un être vivant. Car la psychologie sociale, proposons nous, est avant tout psychologie: psychologie de l homme comme socius, et non de la société, soit de l… … Encyclopédie Universelle
Socĭus — (lat.), 1) Theilnehmer, Verbündeter, Genoß; 2) der mit Anderen an einer Arbeit Theil nimmt; bes. hießen Socii navales die Bemannung auf einem Schiffe, die Ruderer u. die Matrosen im Gegensatze zu den Schiffssoldaten; 3) Bundesgenoß; über die… … Pierer's Universal-Lexikon
Socĭus — Socĭus, s. Sozius … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Socius — • Socius, в отношении к частному праву. Товарищество или societas соединяет несколько лиц (socii) для достижения общих целей и налагает на них известные обязанности. Socii имеют для защиты друг против друга так называемую actio pro… … Реальный словарь классических древностей
SOCIUS — Hebr. Gap desc: Hebrew alias a sita muteth, se reclinans, in alterius scil. sinum (qui olim et accumbentium in mensa ritus) Hebraeis nomen fuit altioris gradus discipulorum, ut supra videre est voce Rab … Hofmann J. Lexicon universale
socius — by Kenneth Surin Traditional philosophy relied overwhelmingly on the operation of transcendental principles which were required to make claims possible, as well as moral aesthetic judgements. There are also transcendental principles, perhaps … The Deleuze dictionary
socius — by Kenneth Surin Traditional philosophy relied overwhelmingly on the operation of transcendental principles which were required to make claims possible, as well as moral aesthetic judgements. There are also transcendental principles, perhaps … The Deleuze dictionary
socius — n. (pl. ii) member; companion; associate; individual. ♦ socius criminis, accomplice in crime … Dictionary of difficult words
socius — ˈsōshēəs noun (plural socii ēˌī) Etymology: Latin more at social 1. : associate, colleague was procurator and socius to the vice provincial R.J.Purcell … Useful english dictionary
socius criminis — index accessory, accomplice, cohort, colleague, copartner (coconspirator) Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 … Law dictionary
socius — so·ci·us … English syllables