-
1 magistrate
-
2 magistrate
nounFriedensrichter, der/Friedensrichterin, diemagistrates' court — ≈ Schiedsgericht, das
* * *['mæ‹istreit](a person who has power to put the laws into force and sentence those guilty of lesser crimes.) der Friedensrichter* * *mag·is·trate[ˈmæʤɪstreɪt]to appear before a \magistrate vor einem Schiedsgericht erscheinen* * *['mdZIstreɪt]nFriedensrichter( in) m(f), Schiedsmann m/-frau f* * *magistrate [ˈmædʒıstreıt; -trıt] smagistrates’ court Br, magistrate’s court US erstinstanzliches Gericht für Straf- und Zivilsachen niederer Ordnung2. POL (Verwaltungs)Beamte(r) m, (-)Beamtin f* * *nounFriedensrichter, der/Friedensrichterin, diemagistrates' court — ≈ Schiedsgericht, das
* * *n.Schöffe -n m.richterlicher Beamter m. -
3 magistrate
mag·is·trate [ʼmæʤɪstreɪt] nto appear before a \magistrate vor einem Schiedsgericht erscheinen -
4 magistrate's court
-
5 chief magistrate
-
6 investigating magistrate
-
7 stipendiary magistrate
stipendiary magistrate Berufsrichter m -
8 Police Magistrate
-
9 police magistrate
-
10 examining magistrate
-
11 police magistrate
po·lice 'mag·is·trate nPolizeirichter(in) m(f) -
12 stipendiary
sti·pen·di·ary[staɪˈpendiəri, AM -dieri]\stipendiary magistrate BRIT besoldeter Friedensrichter/besoldete Friedensrichterin, Berufsrichter(in) m(f) am Magistrates' Court* * *[staI'pendIərɪ]adjofficial, magistrate, duty nicht ehrenamtlichstipendiary allowance — Gehalt nt, Bezüge pl
* * *A adj1. besoldet:2. Gehalts… -
13 rendőrbíró
(DE) Friedensrichter {r}; (EN) beak; lawman, lawmen; magistrate; marshal; police judge; police justice; police magistrate; police-magistrate; resident magistrate; stipendiary magistrate -
14 contio
cōntio, ōnis, f. (zsgz. aus *coventio; S. C. de Bacch. noch coventionid), die Zusammenkunft = die Versammlung der Gemeinde, sowohl der durch Heroldsruf von einem Magistrate berufenen Stadtgemeinde, um einen Vortrag anzuhören (in Rom zB. Empfehlung oder Widerratung eines Gesetzvorschlags [über den dann in den nächsten Komitien nach Tribus oder Zenturien abgestimmt wurde], Verlesung eingegangener Kriegsberichte u. dgl.), die Volksversammlung, als auch der durch ein Signal mit der Tuba vom Feldherrn entbotenen Soldatengemeinde im Lager, um eine Rede an sie zu halten, Belobigungen, Belohnungen u. Strafen zu erteilen u. dgl., die Soldatenversammlung, I) eig.: contio populi, Nep.: c. conventusque civium, Cic. – c. universa, Curt.: extrema, die ganz hinten in der Vers. Stehenden (Ggstz. qui proximi tribunali steterant), Liv. u. Suet. – diurna (Ggstz. c. nocturna), Liv.: legitima, Cic., od. legitime ab consule vocata, Liv.: togata et urbana, Liv.: turbulenta, Cic.: contiones civium seditiosae, Val. Max.: contiones seditiose concitatae, Cic. – clamor contionis, Cic. (vgl. clamor est totā contione ortus, Liv.): fremitus contionum od. concitatarum contionum, Quint. u. Val. Max.: illi fluctus contionum, Quint. – contionem vocare, Tac., od. advocare, Cic. u. Liv.: classico contionem advocare, Liv.: advocare contionem populi od. militum, Sall. u. Caes.: vocare od. advocare ad contionem (absol.), Liv.: vocare plebem od. exercitum ad contionem, Liv. u. Curt.: advocare populum in contionem, Liv.: convocare milites ad contionem, Suet.: convocare classico contionem, Sen.: convocare classico ad contionem (absol.), Liv.: me in vestram contionem convocaverunt, Cic. – contionem indicere subito, Val. Max. – contionem habere, Cic.: contionem Locrensium habere, Liv.: contionem habere maximam, Cic.: contionem habere de alqo, Cic. – contionem dimittere, Liv.: contionem summovere, Cic. – contionem differre, Liv.: contionem remittere (erlassen, auf sie verzichten), Liv.: novis semper certaminibus contiones turbare, Liv. – dare alci contionem, gewähren, verschaffen (vom Magistrate, der für jmd. eine V. veranstaltet), Cic. – producere alqm in contionem, jmd. in die V. einführen (damit er vor dem Volke seine Meinung abgebe od. ein Zeugnis ablege), Cic. u. Liv.: subducere in contionem alqm (v. Angeklagten), Liv.: procedere in contionem (v. den Konsuln), Liv.: prodire in contionem, Liv., in contionem populi, Nep.; vgl. in meam contionem (in die von mir berufene V.) prodeant, Cic.: ire od. adire ad contionem, Liv. u. Cic.: ex curia in contionem itur, Liv.: in contionem prosilire, Liv. – in contionem ascendere od. escendere, in die V. und zwar auf die Rednerbühne treten, in der V. (als Redner) auftreten, Liv. – contiones suas frequentare legibus agrariis, zu ihren V. viele Menschen herbeiziehen durch Ankündigung von A., Liv. – alqd in contione dicere, Cic.: litteras in contione recitare, Cic.: vel in contione legi posse (in einer öffentlichen V., öffentlich, vor jedermann), Cic.: in contione indicare m. folg. Akk. u. Infin., Curt.: in contione donare alqm, Cic.: in contione militum civitate donare alqm, Val. Max. – pro contione (vor der V., vor dem versammelten Volke od. vor dem versammelten Heere, s. Heräus Tac. hist. 4, 24, 16), zB. pro contione dicere, Auct. b. Afr.: so auch pro contione suadere ac dissuadere, Quint.: litteras od. epistulas pro contione recitare, Curt. u. Tac.: alqm pro contione donare atque laudare, Sall. – dagegen stabant pro contione (in der Weise einer V., als V.) legiones destrictis gladiis, Tac. ann. 1, 44. – legationes in contionis modum circumfusae, Liv.: cum circumfusa turba esset prope in contionis modum,... ait, Liv.
II) meton., der vor dem versammelten Volke oder Heere gehaltene Vortrag, der Vortrag-, die Rede-, die Anrede (Ansprache) ans Volk od. ans Heer, contio libera et moderata, Liv.: c. saeva atque acerba, Liv.: contiones turbulentae Metelli, temerariae Appii, furiosissimae Publii, Cic.: c. funebris, Leichenrede, Cic. u. Quint.: contiones directae (Ggstz. oratio obliqua), Iustin. – m. contra u. Akk., haec contra Antonium c., Cic. ad Att. 14, 20, 4: in contione contra Catilinam, Quint. 5, 11, 42. – primae contioni alcis interesse, Val. Max.: alcis contionem legisse, Cic.: contionem habere, Cic.: contionem (od. contionem saevam atque acerbam) apud milites habere, Caes. u. Liv.: habere contiones in Caesarem graves. Caes.: contionem habere super ea re, Suet.: de mea salute principum civitatis celeberrimae et gratissimae contiones fuerunt, Cic.: dicere contra contionem Metelli, Quint. – u. (im Ggstz.) in contionibus eadem, quae in orationibus (gerichtl. Reden) vis est, Plin. ep.: ille contionibus (Volksreden), hic sermonibus (Gesprächen) melior, Quint. – / contio, nicht concio ist die Schreibung der Inschriften u. der besten Handschriften, dh. in fast alle neueren Texte aufgenommen, s. Fleckeisen, Fünfzig Artikel S. 14.
-
15 vectigal
vectīgal, ālis, Abl. ālī, n. (st. vectigale v. vectigalis), die Einkünfte, I) des Staates od. der einzelnen Magistrate in den Provinzen: a) die Finanzeinnahmen des Staates, die Abgabe, das Gefälle, der Zoll (namentlich) portorium, Hafen-, Ein- u. Ausgangszoll, decuma, Getreidezehnt, scriptura, Gefälle, Abgabe von den Triften, s. bes. Cic. de imp. Pomp. 6, 15), portoria reliquaque vectigalia, Caes.: tributa (direkte Steuern) aut vectigalia (indirekte Steuern) aut onera (sonstige Lasten), Tac.: vectigal viae silici stratae, (Chausseegeld, Corp. inscr. Lat. 11, 5694: vectigal pergrande imponere agro, Cic.: vectigal imponere possessoribus agrorum, Liv. (u. so vectigal dimidium impositum eius, quod regi pependissent, Liv.): vectigal statuere, bestimmen, Liv.: pleraque vectigalia instituere, einführen, Plin. pan.: vectigalia pendĕre, die Abgaben (einmal) zahlen, Cic.: vectigalia pensitare, Abgaben zahlen, steuerpflichtig sein, Cic.: vectigalia exigere, eintreiben, Cic.: vectigalia exercere, verwalten, erheben lassen, Cic.: vectigalia nova atque inaudita primum per publicanos, deinde per centuriones tribunosque praetorianos exercere, Suet.: vectigalia locare, vendere, verpachten, Cic.: redimere, pachten, Cic.: vectigalia augere, Caes.: vectigalia temperare, ermäßigen, Plin. pan.: agrum vectigali levare, Cic. – b) der Magistrate: praetorium, die herkömmliche Abgabe, das Ehrengeschenk an den Statthalter, Cic. ad Att. 5, 21, 11: aedilicium, die von den Ädilen in Rom, durch die Statthalter in den Provinzen beigetriebene Abgabe zu den von ihnen in Rom zu haltenden Schauspielen, der Beitrag der Provinzen zu den Ädilenspielen, Cic. ad Q. fr. 1, 1, 9. § 26. – II) der Privatpersonen, die Renten, Einkünfte, vectigalia urbana, Cic.: ex meo tenui vectigali, Cic.: ego vectigalia magna divitiasque habeo, Hor.: capere vectigalis quinquagena talenta e castro, Nep.: vectigalis sui causā, seines Nutzens od. Verdienstes wegen, um etwas zu verdienen, Einkünfte zu bekommen, Plin. – Sprichw., magnum vectigal est parsimonia, Cic. parad. 6, 49. – / Abl. Sing. gew. vectigalī; doch auch ex eo vectigale, Corp. inscr. Lat. 11, 2226. – Heteroklit. Genet. Plur. vectigaliorum, Suet. Aug. 101, 4 u. Cal. 16, 3.
-
16 beak
I nounSchnabel, der; (of turtle, octopus) Mundwerkzeug, das; (fig.): (hooked nose) Hakennase, die; Zinken, der (salopp)II noun* * *[bi:k](the hard, horny (usually pointed) part of a bird's mouth: The bird had a worm in its beak.) der Schnabel* * *[bi:k]n* * *[biːk]n1) (of bird, turtle) Schnabel m* * *beak1 [biːk] s1. ZOOLa) Schnabel m (der Vögel)b) schnabelartiges Mundwerkzeug (einiger Tiere)c) (Stech)Rüssel m (der Insekten)2. BOT, ZOOL Fortsatz m3. Schnabel m, schnabelförmiges Ende4. umg Riecher m, besonders Zinken m ([große] Nase)5. TECHb) Schnauze f, Nase f, Röhre f6. SCHIFF, HIST Schiffsschnabel m, (Ramm)Sporn mbeak2 [biːk] s Br sl1. Kadi m umg (Richter)2. SCHULE Direx m sl (Direktor)* * *I nounSchnabel, der; (of turtle, octopus) Mundwerkzeug, das; (fig.): (hooked nose) Hakennase, die; Zinken, der (salopp)II noun* * *n.Schnabel -¨ m. -
17 haul up
◆ haul upvt ( fig fam)▪ to \haul up up ⇆ sb/sth jdn/etw hochziehen [o hinaufziehen]; (with more effort) jdn/etw hochschleppen [o hinaufschleppen]to \haul up sb up before a court jdn vor Gericht stellento \haul up sb up in front of a magistrate jdn vor den Kadi bringen sl* * *vt sep1) (= carry) hinauf- or hochschleppen; flag, sail hissen; (aboard ship) (an Bord) hieven, hochziehen; (onto beach) schleppen, ziehen; (= pull up) hochzerren, hochziehenthe dinghies were lying hauled up on the beach for the winter — man hatte die Jollen für den Winter an Land gezogen
2) (fig inf)to haul sb up before the magistrate/headmaster — jdn vor den Kadi/Schulleiter schleppen (inf)
he's been hauled up on a drugs charge — er wurde wegen einer Rauschgiftsache vor den Kadi gebracht (inf)
* * *A v/t2. umgB v/i1. SCHIFF an den Wind gehen2. US umg stehen bleiben -
18 contio
cōntio, ōnis, f. (zsgz. aus *coventio; S. C. de Bacch. noch coventionid), die Zusammenkunft = die Versammlung der Gemeinde, sowohl der durch Heroldsruf von einem Magistrate berufenen Stadtgemeinde, um einen Vortrag anzuhören (in Rom zB. Empfehlung oder Widerratung eines Gesetzvorschlags [über den dann in den nächsten Komitien nach Tribus oder Zenturien abgestimmt wurde], Verlesung eingegangener Kriegsberichte u. dgl.), die Volksversammlung, als auch der durch ein Signal mit der Tuba vom Feldherrn entbotenen Soldatengemeinde im Lager, um eine Rede an sie zu halten, Belobigungen, Belohnungen u. Strafen zu erteilen u. dgl., die Soldatenversammlung, I) eig.: contio populi, Nep.: c. conventusque civium, Cic. – c. universa, Curt.: extrema, die ganz hinten in der Vers. Stehenden (Ggstz. qui proximi tribunali steterant), Liv. u. Suet. – diurna (Ggstz. c. nocturna), Liv.: legitima, Cic., od. legitime ab consule vocata, Liv.: togata et urbana, Liv.: turbulenta, Cic.: contiones civium seditiosae, Val. Max.: contiones seditiose concitatae, Cic. – clamor contionis, Cic. (vgl. clamor est totā contione ortus, Liv.): fremitus contionum od. concitatarum contionum, Quint. u. Val. Max.: illi fluctus contionum, Quint. – contionem vocare, Tac., od. advocare, Cic. u. Liv.: classico contionem advocare,————Liv.: advocare contionem populi od. militum, Sall. u. Caes.: vocare od. advocare ad contionem (absol.), Liv.: vocare plebem od. exercitum ad contionem, Liv. u. Curt.: advocare populum in contionem, Liv.: convocare milites ad contionem, Suet.: convocare classico contionem, Sen.: convocare classico ad contionem (absol.), Liv.: me in vestram contionem convocaverunt, Cic. – contionem indicere subito, Val. Max. – contionem habere, Cic.: contionem Locrensium habere, Liv.: contionem habere maximam, Cic.: contionem habere de alqo, Cic. – contionem dimittere, Liv.: contionem summovere, Cic. – contionem differre, Liv.: contionem remittere (erlassen, auf sie verzichten), Liv.: novis semper certaminibus contiones turbare, Liv. – dare alci contionem, gewähren, verschaffen (vom Magistrate, der für jmd. eine V. veranstaltet), Cic. – producere alqm in contionem, jmd. in die V. einführen (damit er vor dem Volke seine Meinung abgebe od. ein Zeugnis ablege), Cic. u. Liv.: subducere in contionem alqm (v. Angeklagten), Liv.: procedere in contionem (v. den Konsuln), Liv.: prodire in contionem, Liv., in contionem populi, Nep.; vgl. in meam contionem (in die von mir berufene V.) prodeant, Cic.: ire od. adire ad contionem, Liv. u. Cic.: ex curia in contionem itur, Liv.: in contionem prosilire, Liv. – in contionem ascendere od. escendere, in die V. und zwar auf die Rednerbühne treten, in————der V. (als Redner) auftreten, Liv. – contiones suas frequentare legibus agrariis, zu ihren V. viele Menschen herbeiziehen durch Ankündigung von A., Liv. – alqd in contione dicere, Cic.: litteras in contione recitare, Cic.: vel in contione legi posse (in einer öffentlichen V., öffentlich, vor jedermann), Cic.: in contione indicare m. folg. Akk. u. Infin., Curt.: in contione donare alqm, Cic.: in contione militum civitate donare alqm, Val. Max. – pro contione (vor der V., vor dem versammelten Volke od. vor dem versammelten Heere, s. Heräus Tac. hist. 4, 24, 16), zB. pro contione dicere, Auct. b. Afr.: so auch pro contione suadere ac dissuadere, Quint.: litteras od. epistulas pro contione recitare, Curt. u. Tac.: alqm pro contione donare atque laudare, Sall. – dagegen stabant pro contione (in der Weise einer V., als V.) legiones destrictis gladiis, Tac. ann. 1, 44. – legationes in contionis modum circumfusae, Liv.: cum circumfusa turba esset prope in contionis modum,... ait, Liv.II) meton., der vor dem versammelten Volke oder Heere gehaltene Vortrag, der Vortrag-, die Rede-, die Anrede (Ansprache) ans Volk od. ans Heer, contio libera et moderata, Liv.: c. saeva atque acerba, Liv.: contiones turbulentae Metelli, temerariae Appii, furiosissimae Publii, Cic.: c. funebris, Leichenrede, Cic. u. Quint.: contiones directae (Ggstz. oratio obliqua), Iustin. – m. contra u. Akk., haec contra Anto-————nium c., Cic. ad Att. 14, 20, 4: in contione contra Catilinam, Quint. 5, 11, 42. – primae contioni alcis interesse, Val. Max.: alcis contionem legisse, Cic.: contionem habere, Cic.: contionem (od. contionem saevam atque acerbam) apud milites habere, Caes. u. Liv.: habere contiones in Caesarem graves. Caes.: contionem habere super ea re, Suet.: de mea salute principum civitatis celeberrimae et gratissimae contiones fuerunt, Cic.: dicere contra contionem Metelli, Quint. – u. (im Ggstz.) in contionibus eadem, quae in orationibus (gerichtl. Reden) vis est, Plin. ep.: ille contionibus (Volksreden), hic sermonibus (Gesprächen) melior, Quint. – ⇒ contio, nicht concio ist die Schreibung der Inschriften u. der besten Handschriften, dh. in fast alle neueren Texte aufgenommen, s. Fleckeisen, Fünfzig Artikel S. 14. -
19 vectigal
vectīgal, ālis, Abl. ālī, n. (st. vectigale v. vectigalis), die Einkünfte, I) des Staates od. der einzelnen Magistrate in den Provinzen: a) die Finanzeinnahmen des Staates, die Abgabe, das Gefälle, der Zoll (namentlich) portorium, Hafen-, Ein- u. Ausgangszoll, decuma, Getreidezehnt, scriptura, Gefälle, Abgabe von den Triften, s. bes. Cic. de imp. Pomp. 6, 15), portoria reliquaque vectigalia, Caes.: tributa (direkte Steuern) aut vectigalia (indirekte Steuern) aut onera (sonstige Lasten), Tac.: vectigal viae silici stratae, (Chausseegeld, Corp. inscr. Lat. 11, 5694: vectigal pergrande imponere agro, Cic.: vectigal imponere possessoribus agrorum, Liv. (u. so vectigal dimidium impositum eius, quod regi pependissent, Liv.): vectigal statuere, bestimmen, Liv.: pleraque vectigalia instituere, einführen, Plin. pan.: vectigalia pendĕre, die Abgaben (einmal) zahlen, Cic.: vectigalia pensitare, Abgaben zahlen, steuerpflichtig sein, Cic.: vectigalia exigere, eintreiben, Cic.: vectigalia exercere, verwalten, erheben lassen, Cic.: vectigalia nova atque inaudita primum per publicanos, deinde per centuriones tribunosque praetorianos exercere, Suet.: vectigalia locare, vendere, verpachten, Cic.: redimere, pachten, Cic.: vectigalia augere, Caes.: vectigalia temperare, ermäßigen, Plin. pan.: agrum vectigali levare, Cic. – b) der Magistrate: praetorium, die herkömmliche————Abgabe, das Ehrengeschenk an den Statthalter, Cic. ad Att. 5, 21, 11: aedilicium, die von den Ädilen in Rom, durch die Statthalter in den Provinzen beigetriebene Abgabe zu den von ihnen in Rom zu haltenden Schauspielen, der Beitrag der Provinzen zu den Ädilenspielen, Cic. ad Q. fr. 1, 1, 9. § 26. – II) der Privatpersonen, die Renten, Einkünfte, vectigalia urbana, Cic.: ex meo tenui vectigali, Cic.: ego vectigalia magna divitiasque habeo, Hor.: capere vectigalis quinquagena talenta e castro, Nep.: vectigalis sui causā, seines Nutzens od. Verdienstes wegen, um etwas zu verdienen, Einkünfte zu bekommen, Plin. – Sprichw., magnum vectigal est parsimonia, Cic. parad. 6, 49. – ⇒ Abl. Sing. gew. vectigalī; doch auch ex eo vectigale, Corp. inscr. Lat. 11, 2226. – Heteroklit. Genet. Plur. vectigaliorum, Suet. Aug. 101, 4 u. Cal. 16, 3.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > vectigal
-
20 Justice
noun1) Gerechtigkeit, diedo justice to something — einer Sache (Dat.) gerecht werden
in justice to somebody — um jemandem gerecht zu werden
with justice — mit Recht
2) (judicial proceedings)bring somebody to justice — jemanden vor Gericht bringen od. stellen
Justice of the Peace — Friedensrichter, der/-richterin, die
* * *1) (fairness or rightness in the treatment of other people: Everyone has a right to justice; I don't deserve to be punished - where's your sense of justice?)2) (the law or the administration of it: Their dispute had to be settled in a court of justice.) das Recht3) (a judge.) der Richter•- academic.ru/115509/bring_to_justice">bring to justice- do
- in justice to* * *jus·tice[ˈʤʌstɪs]nto do \justice Gerechtigkeit übento do sb \justice jdm Gerechtigkeit widerfahren lassento do him \justice, he couldn't have foreseen this problem gerechterweise muss man sagen, dass er dieses Problem unmöglich vorausgesehen haben kannto do sth \justice etw dat gerecht werdenthis photo doesn't do her beauty \justice dieses Foto bringt ihre Schönheit nicht richtig zur Geltungthey did \justice to the wine sie genossen den Wein in vollen Zügena miscarriage of \justice ein Justizirrtum mto bring sb to \justice jdn vor Gericht bringento obstruct [the course of] \justice die Justiz behindernSupreme Court \justice Richter(in) m(f) am Obersten BundesgerichtMr \justice Ellis Richter Ellis* * *['dZʌstɪs]ncourt of justice — Gerichtshof m, Gericht nt
See:to do him justice — um ihm gegenüber gerecht zu sein, um mal fair zu sein (inf)
that's not true, you're not doing yourself justice — das stimmt nicht, Sie unterschätzen sich
you didn't do yourself justice in the exams —
they did justice to the wine and with justice — sie wussten den Wein zu würdigen und (zwar) zu Recht
there's no justice, is there? — das ist doch nicht gerecht
3) (= judge) Richter(in) m(f)* * *J. abk2. Journal3. Judge4. Justice* * *noun1) Gerechtigkeit, diedo justice to something — einer Sache (Dat.) gerecht werden
bring somebody to justice — jemanden vor Gericht bringen od. stellen
Justice of the Peace — Friedensrichter, der/-richterin, die
* * *n.Gerechtigkeit f.Justiz -en f.Recht -e n.
См. также в других словарях:
magistrate — mag·is·trate / ma jə ˌstrāt, strət/ n [Latin magistratus magistracy, magistrate, from magistr magister master, political superior] 1: a civil or judicial official vested with limited judicial powers a family support magistrate a traffic… … Law dictionary
magistrate — ma‧gis‧trate [ˈmædʒstreɪt, strt] noun [countable] LAW someone who judges less serious crimes in a court of law: • The judge overturned a magistrate s decision that the documents should remain confidential. • He filed a suit (= brought a case to … Financial and business terms
magistrate — (n.) late 14c., civil officer in charge of administering laws, from O.Fr. magistrat, from L. magistratus a magistrate, public functionary, originally magisterial rank or office, from magistrare serve as a magistrate, from magister chief, director … Etymology dictionary
magistrate — [maj′istrāt΄, maj′istrit] n. [ME < L magistratus < magister,MASTER] 1. a civil officer empowered to administer the law: the President of the U.S. is sometimes called chief magistrate 2. a minor official with limited judicial powers, as a… … English World dictionary
Magistrate — Mag is*trate, n. [L. magistratus, fr. magister master: cf. F. magistrat. See {Master}.] A person clothed with power as a public civil officer; a public civil officer invested with the executive government, or some branch of it. All Christian… … The Collaborative International Dictionary of English
magistrate — [n] civil officer bailiff, JP, judge, justice, justice of the peace; concept 354 … New thesaurus
magistrate — ► NOUN ▪ a civil officer who administers the law, especially one who conducts a court concerned with minor offences and holds preliminary hearings for more serious ones. ORIGIN Latin magistratus administrator , from magister master … English terms dictionary
Magistrate — For the musical group, see Magistrates (band). Magistrate Sir Lyman Poore Duff, a former judge of the Supreme Court of Canada Occupation Names Judge, Justice of the Peace, magistrat … Wikipedia
magistrate — noun ADJECTIVE ▪ examining (BrE), investigating, licensing (BrE) ▪ chief, senior (BrE) ▪ presiding (BrE) ▪ … Collocations dictionary
magistrate — A judge or justice of an inferior court; a mayor; a justice of the peace. A judge of court, such as a police court, mayor s court, or justice s court, the jurisdiction of which is restricted to the trial of misdemeanors and the conducting of… … Ballentine's law dictionary
Magistrate — A public civil officer invested with authority. The Hebrew shophetim, or judges, were magistrates having authority in the land (Deut. 1:16, 17). In Judg. 18:7 the word magistrate (A.V.) is rendered in the Revised Version possessing authority … Easton's Bible Dictionary