ขวาน

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ขฺวาน kʰ ̥ w ā n
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kwǎan
	ราชบัณฑิตยสภา	khwan
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰwaːn˩˩˦/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *xwaːnᴬ; ร่วมเชื้อสายกับลาว ຂວານ (ขวาน), ไทลื้อ ᦧᦱᧃ (ฃ‍วาน) หรือ ᦃᦱᧃ (ฃาน), ไทดำ ꪄꪫꪱꪙ (ฃวาน), ไทใหญ่ ၵႂၢၼ် (ก๎วาน) หรือ ၶႂၢၼ် (ข๎วาน), อาหม 𑜁𑜃𑜫 (ขน์), จ้วง van, จ้วงแบบจั่วเจียง kvan

คำนาม

ขวาน

1. เครื่องมือสำหรับตัด ฟัน ผ่า ถากไม้ ทำด้วยเหล็ก มีสันหนาใหญ่, ถ้าบ้องที่หัวบิดได้สำหรับตัดและถาก เรียกว่า ขวานโยน, ขวานปูลู หรือ ขวานปุลู ก็เรียก, ถ้าด้ามสั้น สันหนา มีบ้องยาวตามสันเป็นเครื่องมือของช่างไม้ ใช้ตัด ถาก ฟัน เรียกว่า ขวานหมู, ถ้าด้ามยาว ใบขวานใหญ่ เรียกว่า ขวานผ่าฟืน

   คำพ้องความ: ดักษณี, ตักษณี, ตัจฉนี, ปรศุ, ผรสุ

2. หมอนที่ทำหน้าตัดเป็นรูปสามเหลี่ยมคล้ายขวาน ใช้อิง เรียกว่า หมอนขวาน

ลูกคำ

• ขวานผ่าซาก

รากศัพท์ 2

คำนาม

ขวาน

1. ชื่อหอยน้ำจืดกาบคู่ชนิดหนึ่งในสกุล Corbicula วงศ์ Corbiculidae กาบคล้ายรูปสามเหลี่ยม ผิวเรียบ พบตามแม่น้ำและทะเลสาบทั่วไป