ข้ามไปเนื้อหา

เครื่องเล่นเกมพกพา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เกมบอยของนินเท็นโดใน ค.ศ. 1989 ถูกก่อตั้งและครองตลาดเครื่องเล่นพกพาเป็นเวลาอย่างน้อย 10 ปี

เครื่องเล่นเกมพกพา เป็นเครื่องเล่นวิดีโอเกมขนาดเล็กแบบพกพาในตัวที่มีฉาก, ตัวควบคุมเกม และลำโพง[1] เครื่องเล่นเกมพกพามีขนาดเล็กกว่าเครื่องเล่นวิดีโอเกมและมีตัวคอนโซล, หน้าจอ, ลำโพง และตัวควบคุมในเครื่องเดียว สามารถให้ผู้คนนำมันไปเล่นในเวลาหรือที่ใดก็ได้[2][3]

อุปกรณ์อิเลคทรอนิคส์ขนาดเล็ก มีจอภาพแสดงผล (โดยมากมักมีสีเดียว ใช้เทคโนโลยี LCD ต่อมาพัฒนาเป็นจอสี และมีหลายจอ) มีลำโพง มีปุ่มสั่งการไม่มาก เช่น ปุ่มเปิด-ปิด เลือกเกมส์ (mode) ปุ่มควบคุมทิศทาง (d-pad ได้ไอเดียจาก เกมกด) ปุ่มยิง (ปุ่มแอ็คชั่น A, B) ปุ่มปรับเสียง-ความสว่าง

จุดมุ่งหมายแรกคือ ความสะดวกในการพกพา (mobility) ใส่ในกระเป๋าเสื้อหรือกระเป๋ากางเกง หรือกระเป๋าถือ ใช้พลังงานจากถ่านแบตเตอรี่ หรือเสียบสายชาร์จผ่านหม้อแปลง กินไฟน้อย เล่นได้นานหลายชั่วโมง เพื่อใช้ฆ่าเวลา แก้เบื่อ ต่อมาก็ผนวกความสามารถการใช้สอยเพิ่มเติม เช่น มีนาฬิกาบอกเวลา-ตั้งปลุก, เป็นเครื่องคิดเลข ฯลฯ หนึ่งเครื่องมีหนึ่งเกม ต่อมามีหลายเกมส์ให้เลือก เช่น เตตริส หรือเป็นระบบเปลี่ยนซอฟท์เกมได้เรื่อย ๆ

ปัจจุบัน อุปกรณ์พกพาหลาย ๆ อย่าง ทั้งเกมพกพา, เครื่องจดบันทึก, กล้องถ่ายรูป, เครื่องฟังเพลง มักรวมเข้าไปอยู่ใน โทรศัพท์มือถือ แบบสมาร์ทโฟนเพียงเครื่องเดียว

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ D 4.1 - Standards and technology monitoring report [revised version] เก็บถาวร มิถุนายน 30, 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. University of Maribor. Sixth Framework Programme (European Community). April 24, 2007. p. 20.
  2. ↑ Li, Frederick W. B. Computer Games. Durham University. Retrieved December 19, 2008. p. 4.