ข้ามไปเนื้อหา

ภาษาแองโกล-นอร์มัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาแองโกล-นอร์มัน
Anglo-Normaund
เอกสารตัวเขียนขนาดเล็กเกี่ยวกับพระราชพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 พร้อมด้วยเรื่องราวโดยย่อเกี่ยวกับการครองราชย์ของพระองค์ในรูปแบบร้อยแก้วแองโกล-นอร์มัน
ภูมิภาคบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ชาติพันธุ์ชาวแองโกล-นอร์มัน
สูญแล้วคริสต์ศตวรรษที่ 15[1]
รูปแบบก่อนหน้า
รหัสภาษา
ISO 639-3xno
xno
Glottologangl1258
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด

ภาษาแองโกล-นอร์มัน (นอร์มัน: Anglo-Normaund; ฝรั่งเศส: Anglo-normand) มีอีกชื่อว่า ภาษาฝรั่งเศสแองโกล-นอร์มัน และเป็นส่วนหนึ่งของ ภาษาฝรั่งเศสของประเทศอังกฤษ (รวมแองโกล-ฝรั่งเศส) เป็นภาษาย่อยของภาษานอร์มันเก่าที่เคยใช้ในราชอาณาจักรอังกฤษ และบางส่วนใช้ในพื้นที่อื่นๆ ในบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ในอังกฤษสมัยแองโกล-นอร์มัน[4][5]

ต้นกำเนิด

[แก้]

คำว่า "แองโกล-นอร์มัน" ย้อนสืบไปในสมัยที่ภาษานี้ถูกมองว่าเป็นภาษาถิ่นของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์มันเป็นหลัก ปัจจุบันคำว่า "แองโกล-ฝรั่งเศส" ถูกนำมาใช้แทน เพื่อสะท้อนถึงต้นกำเนิดที่กว้างขึ้นของผู้ตั้งถิ่นฐานที่มาพร้อมกับวิลเลียมผู้พิชิต รวมถึงอิทธิพลต่อเนื่องของภาษาฝรั่งเศสแบบปารีสตั้งแต่สมัยราชวงศ์แพลนแทเจอนิตเป็นต้นมา[6][7]

นักภาษาศาสตร์บางคนกล่าวว่า ชื่อ ภาษาฝรั่งเศสบนเกาะ อาจเหมาะสมกว่า เพราะคำว่า "แองโกล-นอร์มัน" มักเกี่ยวข้องกับแนวคิดภาษาผสมที่มาจากภาษาอังกฤษและภาษานอร์มัน บางคนกล่าวว่าภาษาผสมเช่นนั้นไม่เคยมีอยู่จริง อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลอื่น ๆ ระบุว่า ภาษาดังกล่าวมีอยู่จริง และเป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาฝรั่งเศสนอร์มันที่ตั้งขึ้นในประเทศอังกฤษหลังจากการพิชิต[8][9]

แม้ว่าในที่สุดภาษาแองโกล-นอร์มันและแองโกล-ฝรั่งเศสจะถูกแทนที่ด้วยภาษาอังกฤษสมัยใหม่ แต่ก็มีการใช้กันอย่างแพร่หลายมากพอที่จะส่งอิทธิพลต่อคำศัพท์ภาษาอังกฤษถาวร นี่หมายความว่าคำศัพท์เจอร์แมนิกดั้งเดิมจำนวนมาก ซึ่งยังคงพบคำร่วมเชื้อสายในนอร์ดิก เยอรมัน และดัตช์ ได้สูญหายไป หรือปรากฏอยู่ควบคู่กับคำพ้องความหมายภาษาแองโกล-นอร์มันที่มีต้นกำเนิดจากภาษาฝรั่งเศสที่พบได้บ่อยกว่า ภาษาแองโกล-นอร์มันมีอิทธิพลต่อไวยากรณ์ภาษาอังกฤษน้อยมาก เมื่อเทียบกับคำศัพท์ แม้ว่ายังคงเห็นได้ชัดในคำศัพท์ทางการและทางกฎหมายที่ลำดับปกติของคำนามและคำคุณศัพท์ถูกสลับกัน ดังเช่นในวลีอย่าง Blood Royal, attorney general, heir apparent, court martial, envoy extraordinary และ body politic[10]

การใช้และพัฒนาการ

[แก้]

แม้ว่าภาษาแองโกล-เฟรนช์จะถูกนำมาใช้เป็นประจำในราชสำนัก แต่ก็ไม่ได้เป็นภาษาราชการหลักในอังกฤษ ส่วนภาษาละตินนั้นใช้บันทึกข้อมูลในเอกสารทางกฎหมายและเอกสารราชการอื่นๆ ตลอดช่วงยุคกลาง อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภาษาแองโกล-เฟรนช์ถูกนำมาใช้ในรายงานทางกฎหมาย กฎบัตร พระราชกฤษฎีกา จดหมายราชการ และการค้าในทุกระดับอย่างมาก อีกทั้งยังเป็นภาษาของกษัตริย์ ราชสำนัก และชนชั้นสูงอีกด้วย นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานที่แสดงว่าคำภาษาต่างประเทศ (ละติน กรีก อิตาลี อาหรับ และสเปน) มักเข้ามาในภาษาอังกฤษผ่านทางภาษาแองโกล-นอร์มัน

ภาษาที่ใช้ในเอกสารยุคหลังได้นำเอาการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นในภาษาฝรั่งเศสภาคพื้นทวีปมาใช้ และสูญเสียลักษณะเฉพาะของสำเนียงดั้งเดิมไปหลายอย่าง ดังนั้น ภาษาแองโกล-เฟรนช์จึงยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสำเนียงภาษาฝรั่งเศสสมัยใหม่ (อย่างน้อยในบางแง่มุมและอย่างน้อยในระดับสังคมบางระดับ) โดยมักมีการสะกดที่แตกต่างกัน เมื่อเวลาผ่านไป การใช้ภาษาแองโกล-เฟรนช์ได้ขยายไปสู่สาขาต่างๆ เช่น กฎหมาย การบริหาร การพาณิชย์ และวิทยาศาสตร์ ซึ่งล้วนมีสารคดีอันทรงคุณค่าหลงเหลืออยู่ ซึ่งบ่งบอกถึงความมีชีวิตชีวาและความสำคัญของภาษา

อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภาษาฝรั่งเศสเฉพาะกลุ่มที่ยังคงเหลืออยู่กลับกลายเป็นภาษาฝรั่งเศสแบบอังกฤษอย่างมาก ซึ่งเรียกว่า ภาษาฝรั่งเศสกฎหมาย (Law French) โดยภาษานี้ยังคงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ภาษาฝรั่งเศสแบบนอร์มัน" จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ว่าในทางภาษาศาสตร์จะไม่มีลักษณะอะไรที่เป็นแบบนอร์มันเลยก็ตาม[11]

มารี เดอ ฟรองซ์ เป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีความสำคัญแห่งเครือจักรภพวัฒนธรรมแองโกล-นอร์มัน

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "xno". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 11 พฤษภาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 2024-04-05.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin; Bank, Sebastian (2022-05-24). "Glottolog 4.8 - Oil". Glottolog. Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-11-11. สืบค้นเมื่อ 2023-11-11.
  3. ↑ Manuel pratique de philologie romane, Pierre Bec, 1970–1971
  4. ↑ For a wide-ranging introduction to the language and its uses, see Anglo-French and the AND by William Rothwell
  5. ↑ Ian Short, A Companion to the Anglo-Norman World, "Language and Literature", Boydell & Brewer Ltd, 2007. (p. 193)
  6. ↑ Rothwell, William (2006). "Anglo-French and the Anglo-Norman Dictionary".
  7. ↑ Upward & Davidson 2011, p. 72.
  8. ↑ The Anglo-Norman Language and its Contexts. Boydell & Brewer. 2010. ISBN 978-1-903153-30-7. JSTOR 10.7722/j.ctt9qdjzn.
  9. ↑ Geneviève Hasenohr, Le Jeu d'Adam, édition critique et traduction, Genève, Droz, 2017
  10. ↑ Amended version of: Crystal, David. The Cambridge Encyclopedia of the English Language. Cambridge University Press, 1995.
  11. ↑ Pollock and Maitland, p. 87 note 3.

ข้อมูล

[แก้]
  • British Library, Cotton MS Vitellius A XIII/1 [ลิงก์เสียถาวร] "Les roys de Engeltere" (Five rectangles of red linen, formerly used as curtains for the miniatures.ff. 3–6: Eight miniatures of the kings of England from Edward the Confessor (r. 1042–1066) to Edward I (r. 1272–1307); each one except the last is accompanied by a short account of their reign in Anglo-Norman prose." "Roy Phylippe de Fraunce" "en englerere: le Roy Jon regna."), (1272–1307).
  • De Wilde, Geert et al. (eds.), "Anglo-Norman Dictionary" (= AND), on line.
  • Kelham, Dictionary of the Norman or Old French Language (1779) (very outdated)
  • Pollock and Maitland, History of English Law, 2nd edition: Cambridge 1898, pp. 80–87.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ภาษาแองโกล-นอร์มัน&oldid=13241235"