ข้ามไปเนื้อหา

บีบีซี

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ
ชื่อท้องถิ่น
British Broadcasting Corporation
ประเภทรัฐวิสาหกิจ
โดยได้รับพระบรมราชานุญาต
อุตสาหกรรมสื่อสารมวลชน
ก่อนหน้าบริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (British Broadcasting Company)
ก่อตั้ง18 ตุลาคม พ.ศ. 2465 (104 ปีที่แล้ว) ในนามบริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ
1 มกราคม พ.ศ. 2470 (99 ปีที่แล้ว) ในนามบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ
ผู้ก่อตั้งรัฐบาลในสมเด็จฯ
สำนักงานใหญ่
บรอดคาสติงเฮาส์
ถนนพอร์ตแลนด์ กรุงลอนดอน
สหราชอาณาจักร
พื้นที่ให้บริการทั่วโลก
บุคลากรหลักริชาร์ด ชาร์ป
(ประธาน)
ทิม เดวี
(ผู้อำนวยการ)
ผลิตภัณฑ์เว็บท่า
บริการ
รายได้เพิ่มขึ้น 5,064 พันล้านปอนด์สเตอร์ลิง (พ.ศ. 2564)
รายได้จากการดำเนินงาน
เพิ่มขึ้น 290 ล้านปอนด์ (พ.ศ. 2564)
รายได้สุทธิ
เพิ่มขึ้น 227 ล้านปอนด์ (พ.ศ. 2564)
สินทรัพย์เพิ่มขึ้น 2.11 พันล้านปอนด์ (พ.ศ. 2564)
เจ้าของบรรษัทมหาชน[1]
พนักงาน
ลดลง 22,219 คน (พ.ศ. 2564)
เว็บไซต์bbc.co.uk bbc.com

บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ[2] หรือ บีบีซี[2] (อังกฤษ: British Broadcasting Corporation, BBC) เป็นองค์การกระจายเสียงสาธารณะของสหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2465 โดยนายจอห์น รีท มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่บรอดคาสติงเฮาส์ในกรุงลอนดอน และมีศูนย์ผลิตรายการอยู่ที่เมืองซอลฟอร์ด เบลฟัสต์ เบอร์มิงแฮม บริสตอล คาร์ดิฟฟ์ และกลาสโกว์ รวมทั้งยังมีศูนย์ผลิตรายการย่อยอีกจำนวนมากอยู่ทั่วอังกฤษ บีบีซียังเป็นองค์กรด้านสถานีวิทยุและโทรทัศน์แห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดและยังเป็นสถานีออกอากาศที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีพนักงานกว่า 23,000 คน[3][4][5]มานั่ง

บีบีซีเป็นหน่วยงานด้านสถานีวิทยุและโทรทัศน์ที่จัดตั้งขึ้นโดยได้รับพระบรมราชานุญาต (Royal Charter)[6] และดำเนินกิจการตามข้อตกลงกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม สื่อ และกีฬา[7] การดำเนินงานของบรรษัทได้รับการอุดหนุนด้านการเงินเป็นหลักจากค่าธรรมเนียมการรับชมโทรทัศน์ซึ่งเรียกเก็บจากครัวเรือน บรรษัท และองค์กรทุกแห่งในสหราชอาณาจักรที่ใช้อุปกรณ์ใด ๆ ก็ตามในการรับชมการแพร่ภาพโทรทัศน์[8] รัฐบาลสหราชอาณาจักรเป็นผู้กำหนดอัตราค่าธรรมเนียมดังกล่าวโดยได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภา[9]

ประวัติ

[แก้]

การกำเนิดของการกระจายเสียงของอังกฤษ ค.ศ. 1920 ถึง 1922

[แก้]

การถ่ายทอดสดสาธารณะครั้งแรกของสหราชอาณาจักรเกิดขึ้นจากโรงงานของบริษัทวิทยุโทรเลขมาร์โกนี ในเมืองเชล์มสฟอร์ด ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1920 โดยได้รับการสนับสนุนจาก ไวเคานต์นอร์ทคลิฟ (Lord Northcliffe) แห่งหนังสือพิมพ์เดลีเมล์ และดำเนินรายการโดย เนลลี เมลบา (Dame Nellie Melba) นักร้องเสียงโซปราโนที่มีชื่อเสียงชาวออสเตรเลีย การออกอากาศของเมลบาดึงดูดจินตนาการของผู้คนและเป็นจุดเปลี่ยนในทัศนคติต่อวิทยุของสาธารณชนชาวอังกฤษ[10] อย่างไรก็ตาม ความกระตือรือร้นของสาธารณชนนี้ไม่ได้ถูกยอมรับในแวดวงทางการที่มองว่าการออกอากาศดังกล่าวขัดขวางการสื่อสารทางการทหารและพลเรือนที่สำคัญ ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1920 ความกดดันจากหน่วยงานเหล่านี้และความไม่สะดวกใจในหมู่เจ้าหน้าที่ของที่ทำการไปรษณีย์ทั่วไป (General Post Office) ซึ่งเป็นหน่วยงานออกใบอนุญาต ก็เพียงพอแล้วที่จะนำไปสู่การห้ามการออกอากาศที่เชล์มสฟอร์ดต่อไป[11]

แต่ในปี ค.ศ. 1922 ที่ทำการไปรษณีย์ทั่วไปได้รับคำขอใบอนุญาตออกอากาศเกือบ 100 รายการ[12] และทำการยกเลิกการสั่งห้ามเมื่อมีการเกิดขึ้นของสมาคมไร้สาย 63 แห่งซึ่งมีสมาชิกมากกว่า 3,000 ราย[13] ด้วยความกังวลและพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการขยายตัวที่วุ่นวายแบบเดียวกับที่เคยมีประสบการณ์ในสหรัฐอเมริกา หน่วยงานที่ทำการไปรษณีย์ทั่วไปเสนอว่าจะออกใบอนุญาตกระจายเสียงให้กับบรรษัทที่กลุ่มผู้ผลิตเครื่องรับไร้สายชั้นนำเป็นเจ้าของร่วมกัน ซึ่งรู้จักกันในชื่อบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (British Broadcasting Company Ltd.) จอห์น รีท (John Reith) ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทั่วไปในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1922 ไม่กี่สัปดาห์หลังจากที่บรรษัททำการออกอากาศครั้งแรกอย่างเป็นทางการ[14] ลีโอนาร์ด สแตนตัน เจฟเฟอรีส์ (Leonard Stanton Jefferies) เป็นผู้อำนวยการด้านดนตรีคนแรก[15] บรรษัทจะได้รับเงินทุนจากค่าภาคหลวงในการขายชุดรับสัญญาณไร้สายของบีบีซีจากผู้ผลิตในประเทศที่ได้รับอนุมัติ[16] ขณะนั้นบีบีซีตั้งเป้าที่จะปฏิบัติตามแนวปฏิบัติของรีท คือเพื่อ "แจ้งข่าว ให้ความรู้ และให้ความบันเทิง"[17]

ค.ศ. 1922–1939

[แก้]
ป้ายสีน้ำเงินที่พระราชวังอเล็กซานดรา เป็นสถานีโทรทัศน์ความละเอียดสูงแห่งแรกในโลก

ค.ศ. 1939–2000

[แก้]
บีบีซี เทเลวิชันเซ็นเตอร์ สำนักงานใหญ่ที่ไวต์ซิตี ลอนดอนตะวันตก เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1960 และปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 2013

ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน

[แก้]
บรอดคาสติงเฮาส์ สำนักงานใหญ่แห่งใหม่ในกรุงลอนดอน เริ่มเปิดทำการใน ค.ศ. 2012–2013

บริการ

[แก้]

บีบีซีให้บริการกระจายเสียงและแพร่ภาพตลอดจนสื่อประสม ผ่านช่องทางต่าง ๆ ดังนี้

  1. ข่าวบีบีซี (BBC News)
  2. วิทยุบีบีซี (BBC Radio)
  3. โทรทัศน์บีบีซี (BBC Television)
  4. เว็บไซต์บีบีซี (www.bbc.co.uk)

ตราสัญลักษณ์ของบีบีซี

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "BBC – BBC Charter and Agreement – About the BBC". www.bbc.co.uk. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 เมษายน 2019. สืบค้นเมื่อ 1 เมษายน 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมศัพท์เทคโนโลยีทางภาพ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 50. ISBN 9786167073699.
  3. ↑ "BBC: World's largest broadcaster & Most trusted media brand". Media Newsline. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 ตุลาคม 2010. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Digital licence". Prospect. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "About the BBC – What is the BBC". BBC Online. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2010-01-16. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Andrews, Leighton (2005). "A UK Case: Lobbying for a new BBC Charter". ใน Harris, Phil; Fleisher, Craig S. (บ.ก.). The handbook of public affairs. SAGE. น. 247–48. ISBN 978-0-7619-4393-8.
  7. ↑ "Making well informed, fair and transparent decisions". Annual Report 2013/14. BBC. 2014.
  8. ↑ "TV Licensing: Legislation and policy". สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "BBC Press Office: TV Licence Fee: facts & figures". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-12-06. สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Asa Briggs (1985). The BBC – the First Fifty Years. Oxford University Press. น. 47. ISBN 0-19-212971-6. Condensed version of the five-volume history by the same author
  11. ↑ Asa Briggs, p. 50
  12. ↑ James Curran; Jean Seaton (มิถุนายน 29, 2018). Power Without Responsibility (พิมพ์ครั้งที่ 8th). Routledge. น. 110. ISBN 9780415710428.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ Asa Briggs, pp. 50, 97
  14. ↑ supra Curran and Seaton, p. 110
  15. ↑ Doctor, Jennifer Ruth (1999). The BBC and Ultra-Modern Music, 1922–1936: Shaping a Nation's Tastes. Cambridge University Press. น. 402. ISBN 9780521661171. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2019.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ Burns, Tom (1977). The BBC: Public Institution and Private World. Great Britain: The Macmillan Press LTD. น. 1. ISBN 978-0-333-19720-2.
  17. ↑ "No need to change BBC's mission to 'inform, educate and entertain'". UK Parliament. 31 ตุลาคม 2016. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 ตุลาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 31 ตุลาคม 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ "BBC logo design evolution - Logo Design Love". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 มิถุนายน 2019. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. 1 2 Hayden Walker, History of BBC corporate logos เก็บถาวร 4 มีนาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. TV ARK. Retrieved 20 November 2010.
  20. 1 2 "The BBC logo story". BBC. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 14 ตุลาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 27 กันยายน 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ "BBC reveals new logos in modern makeover". BBC News (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2021-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-21.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]


เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=บีบีซี&oldid=13374366"