การรุกร้อยกรม

การรุกร้อยกรม
	ส่วนหนึ่งของ สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
	; ทหารคอมมิวนิสต์จีนผู้ได้รับชัยชนะกำลังถือธงชาติสาธารณรัฐจีน
วันที่	20 สิงหาคม ค.ศ. 1940 – 24 มกราคม ค.ศ. 1941; (5 เดือน 4 วัน)
สถานที่	ภาคเหนือของจีน37°27′00″N 116°18′00″E / 37.4500°N 116.3000°E
ผล	จีนชนะ
คู่สงคราม
สาธารณรัฐจีน พรรคคอมมิวนิสต์จีน;	ญี่ปุ่น ระบอบวาง จิงเว่ย์;
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
เผิง เต๋อหวย; จู เต๋อ; จั่ว เฉฺวียน; หลิว ปั๋วเฉิง; เฮ่อ หลง; เนี่ย หรงเจิน; เติ้ง เสี่ยวผิง	ฮายาโอะ ทาดะ
หน่วยที่เกี่ยวข้อง
กองทัพลู่ที่แปด	กองทัพภาคจีนตอนเหนือ; กองทัพร่วมมือจีน
กำลัง
200,000 นาย	ทหารญี่ปุ่น 270,000 นาย; ผู้ร่วมมือชาวจีน 150,000 นาย
ความสูญเสีย
22,000–100,000 นาย (นับรวมผู้หนีทัพ); ตัวเลขของจีน:; เสียชีวิต 5,890 นาย; บาดเจ็บ 11,700 นาย; สูญหาย 307; ถูกปืนยา 21,182 นาย (บางรายถูกปืนยาถึงห้าถึงหกครั้ง)	บันทึกต่าง ๆ จากหลายแหล่ง:; บันทึกของพรรคคอมมิวนิสต์จีน:; 1. เสียชีวิตและบาดเจ็บ 12,645 นาย, เชลยศึก 281 นาย; 2. ทหารญี่ปุ่น 20,645 นายและผู้ร่วมมือชาวจีน 5,155 นาย เสียชีวิตและบาดเจ็บ, ทหารญี่ปุ่น 281 นายและผู้ร่วมมือชาวจีน 18,407 นายถูกจับ บันทึกของกองทัพญี่ปุ่น:; 1. ไม่มีตัวเลขรวมความสูญเสียทั้งหมด, พลทหารเสียชีวิต 276 นายจากกองพลน้อยผสมอิสระที่ 4 พลทหารเสียชีวิต 133 นายและสูญหาย 31 นายจากกองพลน้อยผสมอิสระที่ 2; 2. ตามข้อมูลจากกรมแพทย์ของกองทัพแนวหน้าจีนตอนเหนือ กองทัพญี่ปุ่นในจีนตอนเหนือประสบความสูญเสียทหารเสียชีวิต 2,349 นายและบาดเจ็บ 4,004 นาย จากการต่อสู้กับกองโจรชาตินิยมและคอมมิวนิสต์ในภูมิภาคตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงธันวาคม 1940 ซึ่งการรุกร้อยกรมเป็นส่วนใหญ่ของความสูญเสียเหล่านี้ แหล่งข้อมูลตะวันตก:; 1. ความสูญเสียของญี่ปุ่น 20,900 นายและความสูญเสียของผู้ร่วมมือประมาณ 20,000 นาย ประมาณการของเจย์ เทย์เลอร์ : 3,000–4,000 นาย ประมาณการของเผิง เต๋อหวย:; 1. ญี่ปุ่นและผู้ร่วมมือ 30,000 นาย

การรุกร้อยกรม (จีน: 百团大战, 晋南游击战, 正太战役) หรือ การรณรงค์ร้อยกรม เป็นการรณรงค์ทางยุทธวิธีที่ริเริ่มโดยกองทัพลู่ที่แปด นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน เพื่อต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่นในภาคเหนือของจีนตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1940 ถึง 24 มกราคม ค.ศ. 1941 ปฏิบัติการนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อระลึกถึงการมีส่วนร่วมของทหาร 105 กรมและถือเป็นการรุกที่กว้างขวางและยาวนานที่สุดของกองทัพลู่ที่แปดในดินแดนที่ญี่ปุ่นยึดครองนับตั้งแต่เริ่มสงครามต่อต้านทั่วประเทศ การรณรงค์นี้มีเป้าหมายเพื่อบ่อนทำลายทางรถไฟสายฉือเจียจวง–ไท่หยวน เส้นทางสำคัญภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น และครอบคลุมเส้นทางคมนาคมสำคัญหลายแห่งในภาคเหนือของจีน โดยเกิดขึ้นในสามช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ปฏิบัติการนี้ได้รับข้อได้เปรียบทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญ สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อ "นโยบายกรงขัง" ของญี่ปุ่น^[15] ยกระดับขวัญกำลังใจของชาติ และเน้นย้ำบทบาทสำคัญของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและกองทัพของตนในฐานะรากฐานสำคัญในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง^{[ จำเป็นต้องมีการอ้างอิง ]}

ดูเพิ่ม

การรุกร้อยกรม (ภาพยนตร์)

อ้างอิง

↑ Dillon, Michael (2014-10-27). Deng Xiaoping: The Man who Made Modern China (ภาษาอังกฤษ). Bloomsbury Publishing. น. 79. ISBN 978-0-85772-467-0.
↑ "说不尽的百团大战 (2)--中国共产党新闻--中国共产党新闻-人民网". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-11-29. สืบค้นเมื่อ 2014-02-05.
1 2 中国抗日战争史(中) (ภาษาจีน). 中国人民解放军军事科学院军事历史研究部. 1993.
1 2 3 Chinese-Soviet Relations, 1937–1945; Garver, John W.; p. 120.
↑ Tower of Skulls: A History of the Asia-Pacific War, Vol 1: July 1937–May 1942; Frank, Richard B.; p. 161.
↑ Yiping, Xiao; Dehong, Guo (2005). 中国抗日战争全史. เล่มที่ 2. 四川人民出版社. น. 387.
↑ บันทึกทั้งสองนี้อ้างอิงจากตัวเลขเดียวกันแต่แยกออกเป็นสองบันทึกที่แตกต่างกันด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด
↑ 王人广《关于百团大战战绩统计的依据问题》(Wang Renguang <Issue of the basis of result statistics of Hundred Regiments Offensive >),《抗日战争研究 (The Journal of Studies of China's Resistance War Against Japan ISSN 1002-9575)》1993 issue 3, p. 243
↑ Senshi Sosho 支那事変陸軍作戦Shina Jihen Rikugun Sakusen<3>(Volume 88) Asagumo Shinbun-sha, July 1975 ASIN: B000J9D6AS, p. 256
↑ 『北支の治安戦(1)』ASIN: B000J9E2P6, p. 316
↑ "戦死、戦病死、戦傷、内地還送患者調査表北支那方面軍軍医部". Japan Center for Asian Historical Records. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2025-08-16. สืบค้นเมื่อ 2025-03-17.
↑ "７年度別人員損耗一覧表昭和１６年４月１０日北支那方面軍司令部". Japan Center for Asian Historical Records. สืบค้นเมื่อ 2025-03-17.^{[ลิงก์เสียถาวร]}
↑ Taylor, Jay (2009). The Generalissimo: Chiang Kai-Shek and the Struggle for Modern China. Cambridge, Massachusetts: Belknap Press of Harvard University Press. น. 173.
↑ 彭德怀自述 (The Autobiography of Peng Dehuai) People's Press 1981 ASIN: B00B1TF388 p. 240
↑ China Documents Annual. Academic International Press. 1997. น. 239. ISBN 978-0-87569-232-6. สืบค้นเมื่อ 2025-07-10.

แหล่งที่มา

The Battle of One Hundred Regiments, from Kataoka, Tetsuya; Resistance and Revolution in China: The Communists and the Second United Front. Berkeley: University of California Press, [1974].
森松俊夫「中国戦線百団大戦の敗北と勝利」(Morimatsu Toshio: Chinese Front: The Defeat and Victory of Hundred Regiment Offensive)『増刊歴史と人物 137号秘録・太平洋戦争』中央公論社、1982年。
van Slyke, Lyman (ตุลาคม 1996). "The Battle of the Hundred Regiments". Modern Asian Studies. 30 (4): 979–1005. doi:10.1017/s0026749x00016863. S2CID 145553713.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[1] Dillon, Michael (2014-10-27). Deng Xiaoping: The Man who Made Modern China (ภาษาอังกฤษ). Bloomsbury Publishing. น. 79. ISBN 978-0-85772-467-0.

[说不尽的百团大战_2--中国共产党新闻--中国共产党新闻-人民网-2] "说不尽的百团大战 (2)--中国共产党新闻--中国共产党新闻-人民网". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-11-29. สืบค้นเมื่อ 2014-02-05.

[中国抗日战争史-3] 1 2 中国抗日战争史(中) (ภาษาจีน). 中国人民解放军军事科学院军事历史研究部. 1993.

[autogenerated120-4] 1 2 3 Chinese-Soviet Relations, 1937–1945; Garver, John W.; p. 120.

[autogenerated-5] Tower of Skulls: A History of the Asia-Pacific War, Vol 1: July 1937–May 1942; Frank, Richard B.; p. 161.

[6] Yiping, Xiao; Dehong, Guo (2005). 中国抗日战争全史. เล่มที่ 2. 四川人民出版社. น. 387.

[7] บันทึกทั้งสองนี้อ้างอิงจากตัวเลขเดียวกันแต่แยกออกเป็นสองบันทึกที่แตกต่างกันด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด

[8] 王人广《关于百团大战战绩统计的依据问题》(Wang Renguang <Issue of the basis of result statistics of Hundred Regiments Offensive >),《抗日战争研究 (The Journal of Studies of China's Resistance War Against Japan ISSN 1002-9575)》1993 issue 3, p. 243

[Asagumo_Shinbun-sha_p._256-9] Senshi Sosho 支那事変陸軍作戦Shina Jihen Rikugun Sakusen<3>(Volume 88) Asagumo Shinbun-sha, July 1975 ASIN: B000J9D6AS, p. 256

[10] 『北支の治安戦(1)』ASIN: B000J9E2P6, p. 316

[11] "戦死、戦病死、戦傷、内地還送患者調査表北支那方面軍軍医部". Japan Center for Asian Historical Records. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2025-08-16. สืบค้นเมื่อ 2025-03-17.

[12] "７年度別人員損耗一覧表昭和１６年４月１０日北支那方面軍司令部". Japan Center for Asian Historical Records. สืบค้นเมื่อ 2025-03-17.^{[ลิงก์เสียถาวร]}

[13] Taylor, Jay (2009). The Generalissimo: Chiang Kai-Shek and the Struggle for Modern China. Cambridge, Massachusetts: Belknap Press of Harvard University Press. น. 173.

[14] 彭德怀自述 (The Autobiography of Peng Dehuai) People's Press 1981 ASIN: B00B1TF388 p. 240

[x945-15] China Documents Annual. Academic International Press. 1997. น. 239. ISBN 978-0-87569-232-6. สืบค้นเมื่อ 2025-07-10.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]