વાહ વાહ અને બસ વાહ જ કરવી પડે…! છઠ્ઠા ગૃહ કવિ સંમેલનમાં આ ઉદગાર વારે વારે સાંભળવા મળ્યો..સ્વાભાવિક છે..! કારણ કે જ્યારે નવી પેઢીને સતત બગડતી કહેનારા લોકોને પ્રેરણારુપ બની એ જ નવી પેઢી ઓરકુટ જેવા માધ્યમથી મળેલી કવિતા પ્રસ્તુત કરે ત્યારે મઝા પડી જાય. અને જો એમા કવિ ગૌરાંગ ઠાકર ભળે તો ?..
એક યુવાન મિત્ર ધવલએ આ કવિતા વાંચી સંભળાવી..
જીવતા બાપને ‘ડેડ’ કહે અને બા ઇજિપ્તની ‘મમી’,
સાચ્ચું કહું છું ‘બોસ’, આપણને વાત જરાય ના ગમી.
પા પા કહીને અડધો કરે ને મોમની બનાવે મીણબત્તી,
સવારમાં તો ફ્રેન્ડશિપ કરે, ને સાંજ પડતાંમાં કટ્ટી.
ઘર સ્કૂલોમાં ફેરવાયાં સ્કૂલોમાં ઓપન હાઉસ,
ટીચરો સહુ ચર્ચા કરે છે, જેમ બિલ્લી ને માઉસ.
દેશના ભાગાકાર કરીને માગે સહુ ડોનેશન (દો-નેશન),
કૉલેજમાં તો જલસા યારો, કોચિંગ ક્લાસમાં ફેશન.
શિક્ષણ કે sick ક્ષણ છે, સંસ્કૃતિનું કેવું મરણ છે ?
એકલવ્યનો અકાળ પડ્યો છે, દ્રોણનુંય ક્યાં શરણ છે ?
ક્યાં સુધી આ જોયા કરવું, ક્યાં સુધી ચાલશે આમ ?
મા સરસ્વતી ! ત્રાહિમામ ! ત્રાહિમામ ! ત્રાહિમામ !
મઝા પડી ને..! તો વળી મૌલિક નામના મિત્રએ કહ્યું કે,
નજીક આવે છે મારી ને અડવા પણ નથી દેતી,
મને છંછેડીને પછી ઝઘડવા પણ નથી દેતી.
કરી વાતો જુદાઈની મને રડમસ કરી મુકશે
પછી ગમ્મત કરી મને રડવા પણ નથી દેતી.
કહે છે મિત્ર છો મારા તમે સૌથી કરીબી પણ
નથી એ પ્રેમમાં પડતી ને પડવા પણ નથી દેતી.
સાચી વાત છે પ્રેમમાં પડનારાઓને ગુરુત્વાકર્ષણનો નિયમ લાગુ નથી પડતો..
આ ગૃહ કવિ સંમેલનમાં પહેલીવાર આવેલા મિત્ર ભૌતિક શેઠે સ્વલિખિત કવિતાનુ પઠન કર્યુ.
શરુઆત કરી પત્ની માટે લખેલ એક મુકતકથી..
“ન્રુત્યાંગના ની છટાઓ જેવી છટાઓ થી
મન મોહિત કરી ગઇ મારું,
ચન્દ્ર ના પ્રકાશ ની ગતિ એ;
હ્રદય સંમોહી ગઈ મારું.
– ભૌતિક શેઠ”
શાને રોવે તું પૈસા ની પાછળ હે માણસ,
સંબંધ બધા તું ભૂલ્યો પૈસા ની પાછળ હે માણસ,
લાગણી નાં ફૂવારા તે શાને બંધ કર્યા હે માણસ,
ભીતિ-ભાન ભૂલાવી શાને પૈસા પાછળ તું ભાગ્યો હે માણસ;
અસમંજસ ભર્યું જીવન ઘડી કાઢ્યું તે તારું હે માણસ,
નથી સવાર કે નથી સાંજ નું ભાન હવે તને રહ્યું હે માણસ,
‘કુટુંબ’ જેવો શબ્દ તને અવરોધ લાગવા લાગ્યો હે માણસ,
દેશ છોડી પરદેશ મા ‘માં’ શોધવા તું ભાગ્યો હે માણસ;
અદભુત રચના અને તેની રજુઆત પણ…!
તો યુનાયટેડ કિંગડમથી મિત્ર પ્રવીણ પરમાર ઉર્ફ ‘પલ’ એ આ રચના મોક્લી હતી જે મે વાંચી સંભળાવી…!
ક્યાંક ઉકેલ બની હું સમજાઇ જાઉં છું,તો
ક્યાંક કોયડો બની હું ગુંચવાઇ જાઉં છું,
ક્યાંક શબ્દ બની હું ખીલી જાઉં છું,તો
ક્યાંક મૌન થઇ હું મુરઝઇ જાઉં છું,
ક્યાંક વિશ્વાસ બની હું જીવી જાઉં છું,તો
ક્યાંક નિશ્વાસ બની હું ફેંકાઇ જાઉં છું,
ક્યાંક સાથ બની હું સર્જાય જાઉં છું,તો
ક્યાંક એકલતા બની હું ઑલવાય જાઉં છું,
ક્યાંક હાસ્ય બની હું ઉજવાય જાઉં છું,તો
ક્યાંક આંસું બની હું ભીંજાઇ જાઉં છું,
ક્યાંય “પલ” તમ જેવો ના થઇ શક્યો તેથી જ તો
લાગણીશીલ રહી સંબંધોમાં અટવાઈ જાઉં છું,,,,
-ઃઃપ્રવિણ પરમાર “પલ”
અને પછી અમે આમંત્ર્યા અમારાં મુખ્ય મહેમાન કવિ ગૌરાંગ ઠાકરને…!
શરુઆત કંઈક આવી થઈ.
બધા ફુલોનુ ઝાકળ પાછું આપે
નહિ તો સુર્ય રાજીનામુ આપે.
અમે ચારે તરફ ફરી વળ્યા પણ
હવા ક્યાં ખુશ્બુનું સરનામુ આપે?
ખરી ઈશ્વર કૃપા એને ગણી લો
કદી કોઇના માટે આંસુ આપે.
તું પહેલા વ્હેંત નીચો તો નમી જો
તને એ બેઠો કરવા માથું આપે.
અને માનો આખો માહોલ લાગણીમય બની ગયો..
અને યુવાનો અને પરણેલા ઓ માટે આ મુકતકો કહ્યા તે તો લાજવાબ હતા,
એક જાડીને જો બીજી જો કાળી પડે
ત્રીજી બટકીને જો ચોથી ઉંચી પડે
છોકરીમાં અગર રુપ જોશે અંહિ
બાજુવાળાની જોડે એ હાલી પડે
એ દશા લગ્ન પશ્ચાત બહુ ભારી પડે
એક દિ એક પત્ની જ ચલાવી પડે
જે થયુ એમાં કંઈ પણ નવું નહિ થશે
ભાખરી તો શાક સાથે જ ખાવી પડે
આ બધી રચના બાદ તો આ રચનામાં મઝા પડી ગઈ..
જયાં પ્રણયની કાર્યવાહી થાય છે
ત્યાં જ આંખો ડોઢ ડાહી થાય છે.
આ પવન વંઠે પછી વંટોળ થાય
વૃક્ષની એમા ગવાહી થાય છે.
પ્રણયની સફરનાં ક્યાં નકશા મળે છે?
તમે ચાલવા માંડો રસ્તા મળે છે.
કવિ ભાગ્યેશ ઝાના પુત્રી પ્રાર્થના ઝા એ છેક અમેરિકાથી પોતાની રચના ખાસ આ ગૃહ કવિ સંમેલન માટે મોકલાવી હતી.
પાંપણે આવીને છટકી જાય છે
આંસું જેવુ કંઈક અટકી જાય છે
સાવ લીસ્સા,કોરા કાગળ જેવું છે.
કલમ પકડું ને સરકી જાય છે
તારા માં ખોવાઈ ગઈ છું એટલે
જ્યાં ને ત્યાં ‘હું’ ઓગળી જાય છે.
કેટલો ઉંડો સંબંધ છે અંદર સુધી
ના જલાવુ જાત તો કાળ ભરખી જાય છે.
આ આ નોખા કવિ એ આ ગૃહ કવિ સંમેલનનો અંત પણ પોતાની રીતે જ કર્યો
કહે કે
ભીડ સાથે ચાલનુ આપણને નહિ ફાવે
બધા જેવા થવાનુ આપણાથી નહિ બને.
તુ હ્રદય તપાસી દોસ્તી કરજે અંહિ દોસ્ત
જાતને શણગારવાનુ આપણાથી નહિ બને
આપણા અળગા થવાનું મંજુર છે મને પણ
કાળજે થી કટકા કરવાનુ આપણા થી નહિ બને
આવા કવિને હંમેશા હ્રદયમાં વસાવી રાખવાની ખેવના સાથે અંતે કવિ જ્યન્ત પાઠ સાહેબની આ રચના સાથે ગૃહ કવિ સંમેલન પુર્ણ કર્યુ.
રસ્તાઓ અચાનક મળી ગયા
બે ઘડી વાતે વળગ્યા ને
છૂટા પડી ગયા.
ઝરણાં અચાનક મળી ગયાં
એકબીજાને ભેટ્યાં ને
ભળી ગયાં.
અમે અચાનક મળી ગયાં
-અમે, ના રસ્તા કે ના ઝરણાં
એટલે-
ના છૂટાં પડ્યાં, ના ભળી ગયાં !
-જયન્ત પાઠક.
ઓક્ટોબર 8, 2009 પર 3:45 એ એમ (am) |
શિક્ષણ કે sick ક્ષણ છે, સંસ્કૃતિનું કેવું મરણ છે ?
એકલવ્યનો અકાળ પડ્યો છે, દ્રોણનુંય ક્યાં શરણ છે ?
ક્યાં સુધી આ જોયા કરવું, ક્યાં સુધી ચાલશે આમ ?
મા સરસ્વતી ! ત્રાહિમામ ! ત્રાહિમામ ! ત્રાહિમામ !
wooooooooow jordar che..
vichrva jevi vat pan…….keep it