રોજ સવારે રિસેપ્શનિસ્ટના સિન્થેટિક “ગુડ મોર્નિંગ” સાથે શરૂ થતો દિવસ લંચના આરામદાયક અલ્પવિરામ અને પોસ્ટ-લંચ મિટીંગ્સના પીડાદાયક પોસ્ટમોર્ટમ વચ્ચે “સમય સમાપ્તિની ઘોષણા”ની રાહ જોયા કરે છે… વીકએન્ડની સુખદ ક્લ્પનાઓમાં રાચતા કેટલાય મન્થ્સ એન્ડ થઇ જાય છે અને સેલરીનો ચેક પાછલા મહિનાના postponements ને આગલા મહિનાના plannings માં ફેરવી દે છે…
ક્યાંક વાંચ્યુ હતું “રૂટીન થઇ જવાની પરાકાષ્ઠા એટલે મ્રૂત્યુ” … પણ રૂટીનને જીવતા અસંખ્ય લોકો માટે perhaps there is no escape! જો કે પ્રશ્ન એ પણ થાય કે do we actually want an escape?… કદાચ આપણા બધાની દશા એવી છે કે
“જાય છે ઑફિસ તરફ જે એ જ રસ્તામાં કશે
હું ખરેલી સૌ વસંતોને કચડતો હોઉં છું !!”
એ બાળપણના મિત્રો, એ યુવાનીના શોખ… કદાચ એ બધાં તરફ પાછું વળીને આપણે જ નથી જોઇ રહ્યાં… કદાચ સમયના અભાવે કે પછી કદાચ લાગણીના અભાવે… કદાચ આપણામાં એટલી લાગણીશુષ્કતા તો આવી જ ગઇ છે…
“સ્વ” ને revive કરવાનો કોઇ કિમીયો હું તો શોધી રહી છું… અને તમે??
Sudar bahuj sundar lakhano che tara. Keep it up,
Mare Fari Ek Var Shalae Javun Che bahuj sundar che.
Prathmesh