દુનિયા હતી

દ્વારની નોખી જ ત્યાં ગણના હતી,

પગરવોની પણ અજબ દુનિયા હતી…!

ચીસ ને ચિત્કાર સહુ કોઠે પડ્યાં,

કાન માટે ક્યાં નવી ઘટના હતી ?

ચાલ…એવું મેં ચરણને ના કહ્યું,

ચાલવાની વાતે ક્યાં શંકા હતી ?

ભીતરી એ આક્રમણ સમજાયું ના,

જળ વચાળે તૂટતી નૌકા હતી.

એટલું ઝીલ્યું, ઝિલાયું જેટલું,

મારા ખોબાનીય એક સીમા હતી.

સ્હેજ મોડું થઈ ગયું ઘર પહોંચતા,

વાટ જોતી જાગતી રહી, ‘મા’ હતી..!

સુનીલ શાહ

અણબનાવ છે.

અસ્તિત્વ હોય ત્યાં સુધી જ આવજાવ છે,

બાકી, હૃદયને શ્વાસથી તો ક્યાં લગાવ છે ?

 

જોઈ લે, તારે હાથે મળ્યો એ જ ઘાવ છે,

એમાં છુપાઈ બેઠો એ, તારો સ્વભાવ છે.

 

વાદળનો વેશ લઈ હજી ઈચ્છાનું આવવું,

સુખ સાથે જિંદગીની સતત ધૂપછાંવ છે.

 

આખર મને મળી ગયા ફૂલો બધાંયે, પણ

બસ, એક ફૂલનો હજીયે કાં અભાવ છે ?

 

બોલ્યા કરું છું પણ, નથી ત્યાં પહોંચતું કશું,

પડઘાને સાદ સાથે કશો અણબનાવ છે.

શી રીતે..?

હોય ના એ બતાવું શી રીતે ?

રોજ ઈશ્વરને લાવું શી રીતે..! 

 

ઘેનમાં ડૂબ્યું લોક શ્રદ્ધાના,

ત્યાં હું શંકા ઉઠાવું શી રીતે ? 

 

છે પ્રથમથી જ લક્ષ્ય નક્કી તો,

કોઈથી દોરવાવું શી રીતે ?

 

હોય કિસ્સા હજી અધૂરાં ત્યાં,

ક્હે, તને હું સમાવું શી રીતે ? 

 

સાવ કાંટાળો માર્ગ છું, હું તો

કોઈ પગલાં વધાવું શી રીતે ?

એનો વિવાદ છે…!

દોડું છું તોય ના પડું, એનો વિવાદ છે,
જીવી રહ્યો છું ફાંકડું, એનો વિવાદ છે.

કૈં કેટલા પ્રસંગે વહ્યાં છે આ આંસુ પણ,
લઈ હોઠે સ્મિત હું રડું, એનો વિવાદ છે

.

ઘર મહેલ જેવું હોઈ શકે છે વિશાળ પણ,
આખર હૃદય હો સાંકડું, એનો વિવાદ છે.

ખોટી કરે જે વાત, ન એને સહન કરું,
પરખાવું છું હું રોકડું, એનો વિવાદ છે.

વાંધો નથી એ કોઈને, ખુલ્લી કિતાબ છું,
હર પાને સ્વચ્છ સાંપડું, એનો વિવાદ છે…!

સુનીલ શાહ

અટપટો રસ્તો હશે તો ચાલશે

અટપટો રસ્તો હશે તો ચાલશે,
ભોમિયો સાચો હશે તો ચાલશે.

જે બતાવે, હોય કેવળ સત્ય તો,
આયનો નાનો હશે તો ચાલશે.

પર્ણ લીલું હોય કે પીળું, ફકત,
ડાળથી નાતો હશે તો ચાલશે.

સહેજપણ હો છાંયડાની શક્યતા,
માર્ગમાં તડકો હશે તો ચાલશે.

મેળવું જો જાત રાખીને અખંડ,
રોટલો અડધો હશે તો ચાલશે.

ખુદને મળવા શું વધારે જોઈએ..?
ઘરનો એક ખૂણો હશે તો ચાલશે.

આખું સરનામું ન આપો, કાંઈ નહિ,
વહાલનો નકશો હશે તો ચાલશે.

- સુનીલ શાહ

રણ સર્જાયા વગર

ચાલ આગળ ચાલ, રોકાયા વગર,

કાપ રસ્તો ક્યાંય અથડાયા વગર.

કઈ રીતે આવી શકે પાછી સવાર,

સાંજનો આ પીંડ બંધાયા વગર ?

એ જ તો એક સત્ય છે આ પ્રેમનું,

કે, રહે નહિ કોઈ ચર્ચાયા વગર.

છે સમયની એ કરામત, કે સમય,

પાછો ક્યાં આવે છે બદલાયા વગર ?

શી રીતે જાણી શકો વંટોળને,

રણ ઉપર રણ બીજું સર્જાયા વગર ?

સુનીલ શાહ

શું હોય છે ?

સાવ ખુલ્લું હોય છે,
આભ સૌનું હોય છે.

છાંયડા વ્હેંચી ગયું,
વૃક્ષ ભોળું હોય છે.

શ્વાસ થંભી જાય તો !
શ્વાસમાં શું હોય છે ?

નાવને ડૂબાડતું,
છિદ્ર, નાનું હોય છે.

એ જ બસ ચર્ચાય છે,
કે જે, મોટું હોય છે !

સુનીલ શાહ

જો જાત ઝબોળીને

લે, હૃદય હું બતાવું ખોલીને,
તોય તું આવે ક્યાં છે દોડીને !

તું મળે, તો મળે છે એ રીતે,
ટીચવા આવે છે લખોટીને !

ટાંકણાની ફિકર કરે છે પણ,
કેમ છે, પૂછ્યું છે હથોડીને ?

પ્રેમનો અર્થ એમ ના સમજાય,
જો, પ્રથમ જાત ત્યાં ઝબોળીને.

એટલે રાખું છું કફન સાથે,
જઈ શકું જો સમય વળોટીને !

સુનીલ શાહ

સાચવું છું.

મળ્યા ઘાવની હું અસર સાચવું છું.
હૃદયમાં બધાની કદર સાચવું છું

છલોછલ થયું છે, આ સ્વપ્નોથી ભીતર,
કૈં સપનાં હવે આંખ પર સાચવું છું.

પ્રથમવાર જોયાં હતાં, જે નજરથી,
હૃદયમાં, હજી એ નજર સાચવું છું.

લગાતાર હું છેતરાયો વસંતે,
ને તેથી, સતત પાનખર સાચવું છું.

સનાતન છે આ દર્દ મારું, એ કારણ,
હજી આંસુઓને ભીતર સાચવું છું.

તમે આમ અધવચ ગયા હાથ છોડી,
છતાં, યાદની હું સફર સાચવું છું.

છે, અકબંધ યાદો તમારી સૌ ખૂણે,
હું ટહુકા વિનાનું એ ઘર સાચવું છું.

સુનિલ શાહ

ત્યારે આવજે

પ્રશ્ન કોઇ થાય ત્યારે આવજે
કંઈ દ્વિધા સર્જાય ત્યારે આવજે.

ખોખલો આધાર લઈ ઊડે છે તું,
આભથી પટકાય ત્યારે આવજે.

લાગણી શબ્દોથી પર છે, જાણી લે,
મૌન જો સમજાય ત્યારે આવજે.

હું ઝીલું છું ગીત ઊર્મિના અહીં,
કંપ ત્યાં ઝીલાય ત્યારે આવજે.

તેં સમજના દ્વારને વાસી દીધા,
અણસમજ ઘૂંટાય ત્યારે આવજે.

મેં લખી છે આપવીતી, આમ તો,
વેદના વંચાય ત્યારે આવજે.

સુનીલ શાહ