Przejdź do zawartości

Klub (parlament)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Siedziba Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, największego klubu w Sejmie VII kadencji (2011–2015), w Sejmie
Siedziba Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości (2011–2015)

Klub – frakcja parlamentarzystów polskiego parlamentu. Zgodnie z regulaminami Sejmu i Senatu, klub poselski tworzy co najmniej 15 posłów, a senacki co najmniej 7 senatorów. Posłowie wraz z senatorami mogą tworzyć wspólny klub parlamentarny. Parlamentarzysta może należeć tylko do jednego klubu poselskiego lub senackiego[1][2].

Jeżeli mniejsza grupa parlamentarzystów chce mieć własną frakcję polityczną, może założyć koło.

Początek historii klubów w Sejmie

[edytuj | edytuj kod]

W połowie 1919 roku w Sejmie funkcjonowało 10 klubów poselskich: Związku Ludowo-Narodowego, Polskiego Zjednoczenia Ludowego, Pracy Konstytucyjnej (gł. galicyjscy konserwatyści i demokraci), Narodowo-Robotniczy (NZR i NSR), PSL „Piast”, PSL „Wyzwolenie”, PSL Lewica, Związku Polskich Posłów Socjalistycznych (PPS), klub żydowski i klub niemiecki. W drugiej połowie 1919 część posłów ZLN i NZR utworzyła Narodowo-Chrześcijański Klub Robotniczy (zw. chadeckim)[3].

Po wyborach w 1922 posłowie ChZJN utworzyli kluby: ZLN, Chrześcijańsko-Narodowy i Chrześcijańskiej Demokracji. Swoje kluby powołały Narodowa Partia Robotnicza, „Piast”, „Wyzwolenie”, socjaliści oraz również posłowie mniejszości narodowych: żydowskiej, niemieckiej, ukraińskiej (bez Chliborobów) i białoruskiej[4].

Aktualne kluby w polskim parlamencie

[edytuj | edytuj kod]

W Sejmie X kadencji aktualnie funkcjonuje sześć klubów poselskich:

W Senacie XI kadencji funkcjonuje pięć klubów[13]:

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]