Przejdź do zawartości

Heinz Fischer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Heinz Fischer
Ilustracja
Heinz Fischer (2018)
Data i miejsce urodzenia

9 października 1938
Graz

Prezydent Austrii
Okres

od 8 lipca 2004
do 8 lipca 2016

Przynależność polityczna

Socjaldemokratyczna Partia Austrii

Poprzednik

Andreas Khol, Barbara Prammer i Thomas Prinzhorn (p.o.)

Następca

Doris Bures, Karlheinz Kopf i Norbert Hofer (p.o.)

Odznaczenia

Heinz Fischer (wym. [haɪnts ˈfɪʃɐ]ⓘ; ur. 9 października 1938 w Grazu[1]) – austriacki polityk, działacz Socjalistycznej Partii Austrii (SPÖ), w latach 1983–1987 minister nauki, długoletni poseł do Rady Narodowej, a od 1990 do 2002 jej przewodniczący. W latach 2004–2016 prezydent Austrii.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim (1961), habilitował się w zakresie nauk politycznych w 1978 na Leopold-Franzens-Universität Innsbruck. W 1993 został profesorem tej uczelni[1].

Odbył praktyki sądowe, po czym od 1962 pracował we frakcji Socjaldemokratycznej Partii Austrii w parlamencie federalnym, od 1963 jako sekretarza klubu SPÖ. W 1971 po raz pierwszy został wybrany do Rady Narodowej XIII kadencji. Do izby niższej austriackiego parlamentu uzyskiwał dziewięciokrotnie reelekcję w wyborach w 1975, 1979, 1983, 1986, 1990, 1994, 1995, 1999 i 2002. Od maja 1983 do stycznia 1987 był ministrem nauki i badań naukowych w rządzie Freda Sinowatza. W latach 1987–1990 kierował klubem parlamentarnym socjaldemokratów. W listopadzie 1990 objął stanowisko przewodniczącego Rady Narodowej, zajmował je nieprzerwanie do grudnia 2002, następnie do czerwca 2004 był wiceprzewodniczącym (drugim przewodniczącym) tej izby[1].

W wyborach prezydenckich z 25 kwietnia 2004, przeprowadzonych w związku z upływem drugiej kadencji Thomasa Klestila, zdobył 52,39% głosów, wygrywając ze wspieraną przez Austriacką Partię Ludową Benitą Ferrero-Waldner[2]. Urząd przejął 8 lipca 2004[1] od czasowo wykonujących obowiązki prezydenta członków prezydium Rady Narodowej (Thomas Klestil zmarł dwa dni wcześniej). W wyborach prezydenckich z 25 kwietnia 2010 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, otrzymując 79,33% głosów[3]. Drugą kadencję prezydencką zakończył 8 lipca 2016[1].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 Dr. Heinz Fischer [online], parlament.gv.at [dostęp 2016-09-28] (niem.).
  2. ↑ Bundespräsidentenwahl vom 25. April 2004, endgültiges Ergebnis, bmi.gv.at [zarchiwizowane 2004-06-07] (niem.).
  3. ↑ Bundespräsidentenwahl vom 25. April 2010, Endergebnis unter Einbeziehung der Stimmen aus Wahlkarten, die zur Briefwahl verwendet worden sind, bmi.gv.at [zarchiwizowane 2011-05-18] (niem.).
  4. 1 2 10542/AB XXIV. GP – Anfragebeantwortung (elektr. übermittelte Version) [online], parlament.gv.at, 23 kwietnia 2012 [dostęp 2024-12-18] (niem.).
  5. ↑ Statut der bundesstaatlichen Auszeichnungen [online], verwaltung.steiermark.at, 18 kwietnia 2003 [dostęp 2024-01-17] (niem.).
  6. ↑ Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana [online], quirinale.it, 27 stycznia 1993 [dostęp 2024-12-17] (wł.).
  7. ↑ Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana, quirinale.it, 27 grudnia 1976 [dostęp 2024-12-17] (wł.).
  8. ↑ Real Decreto 1203/1995, de 7 de julio, por el que se concede la Gran Cruz de la Orden de Isabel la Católica al señor Heinz Fischer, Presidente del Nationalrat de la República de Austria [online], boe.es, 8 lipca 1995 [dostęp 2024-12-17] (hiszp.).
  9. 1 2 Tildelinger av ordener og medaljer [online], kongehuset.no [dostęp 2024-12-17] (norw.).
  10. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 maja 1997 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1997 r. Nr 62, poz. 595 (ISAP)).
  11. ↑ BULGARIENS AUSSENMINISTERIN MIHAILOVA ZU GAST BEI PRÄSIDENT FISCHER [online], parlament.gv.at, 19 maja 1999 [dostęp 2024-12-17] (niem.).
  12. ↑ EVIDENCA E TË DEKORUARVE NGA PRESIDENTI IBRAHIM RUGOVA (2002–2006) [online], president-ksgov.net [dostęp 2025-01-28] (alb.).
  13. ↑ Heinz Fischer auf Stippvisite in Vaduz [online], vol.at, 31 sierpnia 2004 [dostęp 2024-12-17] (niem.).
  14. 1 2 Entidades Estrangeiras Agraciadas com Ordens Portuguesas [online], ordens.presidencia.pt [dostęp 2024-12-17] (port.).
  15. ↑ 194/2006. (XI. 3.) KE határozat kitüntetés adományozásáról [online], jogkodex.hu, 2006 [dostęp 2024-12-17] (węg.).
  16. ↑ State visit of the President of the Austrian Republic [online], orderofmalta.int, 7 października 2006 [dostęp 2024-12-17] (ang.).
  17. ↑ Suomen Valkoisen Ruusun ritarikunnan suurristin ketjuineen ulkomaalaiset saajat [online], ritarikunnat.fi [dostęp 2024-12-18] (fiń.).
  18. ↑ Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana decorato di Gran Cordone [online], quirinale.it, 8 czerwca 2007 [dostęp 2024-12-17] (wł.).
  19. ↑ Seznam vyznamenaných [online], hrad.cz [dostęp 2024-12-17] (cz.).
  20. ↑ Heinz Fischer [online], vle.lt [dostęp 2024-12-18] (lit.).
  21. ↑ Odlikovanja [online], predsednica-slo.si [dostęp 2024-04-25] (słoweń.).
  22. ↑ PAST RECIPIENTS OF HONORARY MEMBERSHIP IN THE NATIONAL ORDERS AND DATE OF CONFERMENT. opm.gov.mt, sierpień 2023. [dostęp 2025-10-20]. (ang.).
  23. ↑ Juan Pablo Jarufe Bader, „Orden al Mérito Bernardo O’Higgins”. Normativa y galardonados [online], obtienearchivo.bcn.cl, wrzesień 2023 [dostęp 2024-12-18] (hiszp.).
  24. ↑ Presidenti Nishani dekoron Shkëlqesinë e Tij, zotin Heinz Fischer me „Dekoratën e Flamurit Kombëtar”, president.al, 20 maja 2014 [zarchiwizowane 2016-08-07] (alb.).
  25. ↑ Evo entrega el Cóndor de los Andes al Presidente de Austria y firman acuerdo [online], opinion.com.bo, 1 października 2015 [dostęp 2024-12-17] (hiszp.).