Depozyt wiary
Depozyt wiary (łac. Depositum fidei) – w teologii katolickiej suma dóbr zbawczych, które Chrystus przekazał Kościołowi, a które Kościół ma strzec, wyjaśniać i aktualizować poprzez nauczanie, liturgię i świadectwo życia[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Jak wskazywał Jan Daniel Szczurek, powołując się na 1 List do Tymoteusza (1 Tm 6, 20[2]) i 2 List do Tymoteusza (2 Tm 1, 14[3]), pojęcie ma korzenie biblijne[4.1]. Istotę depozytu wiary, jednak bez użycia tego sformułowania, wyraził Orygenes, twierdząc, że nauka Kościoła ma być przekazywana bez zmiany. Terminu „depozyt” w znaczeniu depozytu wiary użył Tertulian w Preskrypcji przeciw heretykom[4.2]. Pojęcie funkcjonowało powszechnie od XVI wieku, a w oficjalnym nauczaniu Kościoła po raz pierwszy pojawiło się w konstytucji Dei Filius w 1870 roku[4.3].
Nauczanie soborowe
[edytuj | edytuj kod]Dei Filius tłumaczył depozyt wiary jako treść nauki wiary otrzymanej od Boga, którą Kościół ma strzec i nieomylnie wyjaśniać. Dokument wiąże również depozyt wiary z możliwością piętnowania błędów. Konstytucja Pastor aeternus akcentowała zaangażowanie apostołów w przekazanie depozytu wiary oraz pomoc Ducha Świętego, z której miało wynikać, iż nieomylność papieża także należy do depozytu wiary. Sobór watykański II określał depozyt wiary w odniesieniu do nieomylności Kościoła (KK 25), odnowy działań ekumenicznych (DE 6), wskazywał jego zakres – Pismo Święte i Tradycję (KO 10) i widział w nim źródło porządku religijnego i moralnego (KDK 33)[4.4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Depositum fidei, [w:] Herbert Vorgrimler, Nowy leksykon teologiczny, Warszawa: Verbinum, 2005, s. 62–63, ISBN 83-7192-241-8.
- ↑ 1Tm 6,20 w przekładach Biblii. [Dostęp: 2026-02-16].
- ↑ 2Tm 1,14 w przekładach Biblii. [Dostęp: 2026-02-16].
- Depozyt wiary jako kryterium prawdziwości nauki Kościoła.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Jan Daniel Szczurek, Depozyt wiary jako kryterium prawdziwości nauki Kościoła, „Analecta Cracoviensia”, 54, 2022, s. 45–87, DOI: 10.15633/acr.5402.