Przejdź do zawartości

Alperm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Alperm – materiał magnetyczny, stop żelaza i aluminium. Nazwa pochodzi od słów aluminium i ferrum ‘żelazo’. Zawiera od 10 do 17% wagowych glinu, najczęściej spotykanym składem jest 16% glinu, reszta żelaza. Inne nazwy to alfenol i alfer.

Stop ten jest magnetycznie miękki (dla 17% glinu pole koercji wynosi poniżej 5 A/m), ma przenikalność maksymalną rzędu 55 000, indukcja nasycenia sięga 1,28 T. Właściwości magnetyczne są silnie zależne od zastosowanej technologii. Charakteryzuje się dużą rezystywnością i twardością. Ma zastosowanie w produkcji magnetowidów, transformatorów, przekaźników i podobnych urządzeń. Alperm zawierający 13% glinu, z powodu dużej magnetostrykcji jest stosowany w czujnikach magnetosprężystych.

Alperm wytwarzany jest w postaci taśm walcowanych na grubość 0,5 mm lub taśm odlewanych na wirujący bęben chłodzący (ang. melt-spining) – grubość ok. 50–60 μm.

Opracowany został w Japonii w 1939 roku przez H. Masumoto i H. Saito[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Hideo Saito, Effect of Aging on the Maximum Permeability in Quenched Fe-Al Alloys (Alperm) [PDF] [online] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-02] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Popularna encyklopedia powszechna, Kraków 1994, s. 110, ISBN 83-85719-07-5.
  • alperm, [w:] Encyklopedia WIEM [online] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-03].