Ronde van Frankrijk 2026/Vijftiende etappe
| 15e etappe – 19 juli 2026 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Champagnole – Plateau de Solaison | ||||||||||||||
| Etappe-uitslag | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Algemeen klassement | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Strijdlust | ||||||||||||||
|
| ||||||||||||||
| ||||||||||||||
De vijftiende etappe van de Ronde van Frankrijk 2026 vond plaats op 19 juli. De etappe startte in Champagnole en finishte 183,9 kilometer later op het Plateau de Solaison. De Belg Remco Evenepoel won, voor de Sloveense klassementsleider Tadej Pogačar en de Mexicaan Isaac del Toro. Het was Evenepoels eerste etappezege in een reguliere etappe van de Ronde van Frankrijk. Door het uitvallen van Jonas Vingegaard klom Evenepoel naar de tweede plaats in het algemeen klassement.
Parcours
[bewerken | brontekst bewerken]De etappe startte in Champagnole en finishte 183,9 kilometer later op het Plateau de Solaison. De tussensprint lag al na 17,3 kilometer in Saint-Laurent-en-Grandvaux. Daarna volgde de beklimming van de derde categorie naar de Côte des Rousses. De route bevatte daarnaast de niet-gecategoriseerde Côte de la Mulaz en Côte de Grésin. In de finale beklommen de renners achtereenvolgens de Col de la Croisette van de eerste categorie en de Côte du Mont van de derde categorie. De etappe eindigde met de 11,3 kilometer lange beklimming van de buitencategorie naar het Plateau de Solaison, met een gemiddeld stijgingspercentage van bijna negen procent.
Koersverloop
[bewerken | brontekst bewerken]Omdat de tussensprint vroeg in de etappe lag, werd de openingsfase gecontroleerd door de ploegen van de kandidaten voor het puntenklassement. Bij de tussensprint in Saint-Laurent-en-Grandvaux kwam Jasper Philipsen als eerste over de streep, voor Mads Pedersen en Max Kanter.
Na de tussensprint volgden meerdere aanvalspogingen. Een vroege groep met onder anderen Thymen Arensman en Xabier Mikel Azparren werd teruggehaald, omdat niet alle ploegen in de vlucht vertegenwoordigd waren. Uiteindelijk ontstond een kopgroep van 24 renners. Onder anderen Quinn Simmons, Tom Pidcock, Mauro Schmid, Kévin Vauquelin, Adam Yates, Luke Plapp, Ben O'Connor en Maxim Van Gils maakten deel uit van de groep. Visma | Lease a Bike en UAE Team Emirates-XRG hielden de voorsprong rond de twee à drie minuten.
Op de Col de la Croisette werd de kopgroep uitgedund. Simmons verhoogde het tempo en kwam als eerste boven op de steile beklimming. Onder anderen Pidcock, Schmid, Yates, Plapp en Vauquelin bleven in zijn gezelschap. In de afdaling viel Schmid aan, terwijl Simmons en Pidcock later opnieuw naar voren reden.
Op weg naar de voet van de slotklim kwam Vingegaard bij het verlaten van een rotonde zwaar ten val. De Deen bleef op de grond liggen en hield zijn rechterschouder vast. Hij kon de wedstrijd niet vervolgen en verliet de Tour met een gebroken sleutelbeen en meerdere schaafwonden.[1]
Op de beklimming naar het Plateau de Solaison reed Simmons opnieuw weg bij de overige vluchters. Pidcock en de andere achtervolgers werden ingerekend door de groep met klassementsrenners. Pogačar nam vervolgens zelf het tempo over. Alleen Evenepoel en Del Toro konden de geletruidrager volgen. Het drietal haalde Simmons op ongeveer vijf kilometer van de finish in.
Pogačar bleef het grootste deel van de slotklim op kop rijden. In de laatste kilometer viel Del Toro tweemaal aan, maar Evenepoel reageerde beide keren. In de laatste honderden meters zette de Belg zijn sprint in. Pogačar volgde in zijn wiel, maar kwam niet meer voorbij. Evenepoel behaalde zo zijn eerste overwinning in een reguliere Touretappe. Del Toro eindigde op zes seconden als derde. Seixas en Lipowitz volgden op 58 seconden.[2][3][4][5][6][7][8]
Uitslag
[bewerken | brontekst bewerken]| Plaats | Naam | Ploeg | Tijd |
|---|---|---|---|
| 4u23'09" | |||
| 2 | z.t. | ||
| 3 | + 6" | ||
| 4 | + 58" | ||
| 5 | z.t. | ||
| 6 | + 1'57" | ||
| 7 | z.t. | ||
| 8 | + 2'00" | ||
| 9 | z.t. | ||
| 10 | + 2'16" | ||
| 36 | + 17'10" |
–
Quinn Simmons werd verkozen tot meest strijdlustige renner.
Klassementen
[bewerken | brontekst bewerken]Uitvallers
[bewerken | brontekst bewerken]- Opgave
Tim Merlier (Soudal Quick-Step) gaf tijdens de etappe op.[9][10]
Tom Van Asbroeck (NSN) loste al vroeg uit het peloton en gaf even later op.[10]
Jonas Vingegaard (Visma | Lease a Bike) kwam in de aanloop naar de slotklim ten val en brak daarbij zijn sleutelbeen.[1]
- (en) Uitslag via ProCyclingStats
- 1 2 Tour 2026: Jonas Vingegaard loopt sleutelbeenbreuk op bij val. WielerFlits (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ Janssen, Leon, Pogacar geeft zege cadeau aan weergaloze Evenepoel op Plateau de Solaison, rampdag in de Tour door exit Vingegaard. Wieler Revue (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ De Wispelaere, Gilles, Beresterke Remco Evenepoel klopt Tadej Pogacar bovenop het Plateau de Solaison en doet gouden zaak na Tour-opgave Jonas Vingegaard. Het Nieuwsblad (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ (en) Pitt, Vern, 'I’m literally trembling from emotion' – Remco Evenepoel wins first Tour de France road stage atop Plateau de Solaison. Cycling Weekly (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ (en) Whitehead, Jacob; Duncan Alexander, Tour de France stage 15: Remco Evenepoel triumphs at Plateau de Solaison as Vingegaard crashes and abandons. The Athletic (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ Evenepoel is UAE-duo Pogacar en Del Toro de baas op de dag dat Vingegaard uitvalt. NOS (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ Vermeulen, Gerrit, Remco Evenepoel profiteert optimaal van drama rond Vingegaard en sprint naar winst. Bicycling (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ (en) Rogers, Owen, Tour de France: Remco Evenepoel outwits Tadej Pogačar to win stage 15 as Jonas Vingegaard abandons after crash. cyclingnews.com (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- ↑ Drievoudig ritwinnaar Tim Merlier haalt Parijs niet na opgave in de 15e etappe. Sporza (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.
- 1 2 De Wispelaere, Gilles, Twee Belgen minder: drievoudig ritwinnaar Tim Merlier verlaat de Tour de France, ook Tom Van Asbroeck geeft op. Het Nieuwsblad (19 juli 2026). Geraadpleegd op 20 juli 2026.