ഉള്ളടക്കത്തിലേക്ക് പോവുക

വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം
വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തിൽ കണ്ണുകളും, റെറ്റിനയെ വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിലേക്കും തലച്ചോറിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലേക്കും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പാതകളും ഉൾപ്പെടുന്നു.
കണ്ണ് വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തിന്റെ സെൻസറി അവയവമാണ്.
Identifiers
FMA7191
Anatomical terminology

പരിസ്ഥിതിയിലെ വസ്തുക്കൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ദൃശ്യ സ്പെക്ട്രത്തിലെ പ്രകാശം ഉപയോഗിച്ച് ചുറ്റുമുള്ള പരിസ്ഥിതിയെ വ്യാഖ്യാനിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് വിഷ്വൽ പെർസെപ്ഷൻ അഥവാ കാഴ്ച. കാഴ്ച എന്ന അനുഭവം സാധ്യമാക്കുന്നതിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന കണ്ണിലെയും തലച്ചോറിലെയും എല്ലാ ഭാഗങ്ങൾക്കും കൂടി ഒരുമിച്ച് പറയുന്ന പേരാണ് വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം. വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം കേന്ദ്ര നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്. ചുറ്റുമുള്ള പരിസ്ഥിതിയുടെ ഒരു പ്രാതിനിധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി ദൃശ്യപ്രകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനോടൊപ്പം, ചിത്രരൂപീകരണവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത മറ്റ് ഫോട്ടോ പ്രതികരണ പ്രവർത്തനങ്ങളും വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം സാധ്യമാക്കുന്നു. പ്രകാശത്തിന്റെ സ്വീകരണവും മോണോക്യുലർ പ്രാതിനിധ്യങ്ങളുടെ രൂപീകരണവും ഉൾപ്പെടെ നിരവധി സങ്കീർണ്ണമായ ജോലികൾ വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം നിർവഹിക്കുന്നു. ഒരു ജോഡി ദ്വിമാന പ്രൊജക്ഷനുകളിൽ നിന്ന് ബൈനോക്കുലർ പെർസെപ്ഷൻ നിർമ്മിക്കൽ; ദൃശ്യവസ്തുക്കളെ തിരിച്ചറിയലും വർഗ്ഗീകരിക്കലും; വസ്തുക്കളിലേക്കുള്ളതും അവ തമ്മിലുള്ളതുമായ ദൂരം വിലയിരുത്തൽ; കണ്ട വസ്തുക്കളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ശരീരചലനങ്ങളെ നയിക്കൽ എന്നിവയെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് വിഷ്വൽ സിസ്റ്റമാണ്. വിഷ്വൽ പെർസെപ്ഷന്റെ അഭാവത്തെ അന്ധത എന്ന് വിളിക്കുന്നു. വിഷ്വൽ പെർസെപ്ഷനിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായ, ചിത്രം രൂപപ്പെടുത്താത്ത വിഷ്വൽ ഫംഗ്ഷനുകളിൽ പ്യൂപ്പിലറി ലൈറ്റ് റിഫ്ലെക്സ് (പിഎൽആർ), സിർകാഡിയൻ ഫോട്ടോ എൻട്രെയിൻമെന്റ് എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഈ ലേഖനം പ്രധാനമായും സസ്തനികളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് മനുഷ്യരുടെ, വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തെ വിവരിക്കുന്നു.

സിസ്റ്റം അവലോകനം

[തിരുത്തുക]
കാഴ്ച സാധ്യമാക്കുന്ന, അറിയപ്പെടുന്ന എല്ലാ ഘടനകളിൽ നിന്നും മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിലെ അവയുടെ പ്രസക്തമായ അന്തിമ ബിന്ദുക്കളിലേക്കുള്ള പ്രൊജക്ഷനുകൾ ഈ രേഖാചിത്രം പിന്തുടരുന്നു. ചിത്രം വലുതാക്കാൻ ക്ലിക്കുചെയ്യുക.
രണ്ട് കണ്ണുകളുടെയും കാഴ്ചയുടെ 4 ക്വാഡ്രന്റുകളിൽ ഓരോന്നിൽ നിന്നുമുള്ള ഒപ്റ്റിക് പാതകളുടെ ഒരേസമയമുള്ള പ്രാതിനിധ്യം.

ഒപ്റ്റിക്കൽ

[തിരുത്തുക]

കോർണിയയും ലെൻസും ഒരുമിച്ച് പ്രകാശത്തെ ഒരു ചെറിയ ചിത്രമാക്കി മാറ്റി റെറ്റിനയിൽ പതിപ്പിക്കുന്നു. റെറ്റിന ഈ ചിത്രത്തെ റോഡ് കോശങ്ങളും കോൺ കോശങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വൈദ്യുത പൾസുകളാക്കി മാറ്റുന്നു. തുടർന്ന് ഒപ്റ്റിക് നാഡി ഈ പൾസുകളെ ഒപ്റ്റിക് കനാലിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഒപ്റ്റിക് കയാസ്മയിൽ എത്തുമ്പോൾ നാഡീനാരുകൾ പരസ്പരം കുറുകെ കടക്കുന്നു (ഇടത് വശത്തേത് വലത്തേക്ക് മാറുന്നു). നാരുകൾ പിന്നീട് ശാഖകളായി പിരിഞ്ഞ് മൂന്ന് സ്ഥലങ്ങളിൽ അവസാനിക്കുന്നു.[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7]

ന്യൂറൽ

[തിരുത്തുക]

ഒപ്റ്റിക് നാഡീനാരുകളിൽ മിക്കതും ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ന്യൂക്ലിയസിൽ (എൽജിഎൻ) അവസാനിക്കുന്നു. പൾസുകളെ വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിലെ (പ്രാഥമിക) വി1-ലേക്ക് കൈമാറുന്നതിനുമുമ്പ്, എൽജിഎൻ വസ്തുക്കളുടെ ദൂരപരിധി അളക്കുകയും പ്രധാനപ്പെട്ട ഓരോ വസ്തുവിനെയും ഒരു വേഗതാ ടാഗ് നൽകി അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ടാഗുകൾ വസ്തുക്കളുടെ ചലനം പ്രവചിക്കുന്നു.

എൽജിഎൻ വി2, വി3 എന്നിവയിലേക്കും ചില നാരുകൾ അയയ്ക്കുന്നു.[8] [9] [10] [11] [12]

സ്ഥലപരമായ ക്രമീകരണം (സ്പേഷ്യൽ ഓർഗനൈസേഷൻ) മനസ്സിലാക്കാൻ വി1 എഡ്ജ്-ഡിറ്റക്ഷൻ നടത്തുന്നു (തുടക്കത്തിൽ, 40 മില്ലിസെക്കൻഡിനുള്ളിൽ, ചെറിയ സ്ഥലപരവും വർണ്ണപരവുമായ വ്യതിയാനങ്ങളിൽ പോലും ഇത് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പിന്നീട്, 100 മില്ലിസെക്കൻഡാകുമ്പോൾ, എൽജിഎൻ, വി2, വി3 എന്നിവയിൽ നിന്ന് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയ വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതോടെ സമഗ്രമായ ക്രമീകരണത്തിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു). ശ്രദ്ധയെയോ നോട്ടത്തിന്റെ മാറ്റത്തെയോ (ഗേസ് ഷിഫ്റ്റ്) നയിക്കാനായി വി1 ഒരു ബോട്ടം-അപ്പ് സാലിയൻസി മാപ്പ് സൃഷ്ടിക്കുന്നു.[13]

വി2 (നേരിട്ടും പൾവിനാർ വഴിയും) വി1-ലേക്ക് പൾസുകൾ അയക്കുകയും അവിടെ നിന്ന് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സാക്കേഡിനും ദൃശ്യശ്രദ്ധയ്ക്കും ഉത്തരവാദി പൾവിനാർ ആണ്. വി2-ന്റെ പ്രവർത്തനം വി1-ന്റേതിന് ഏറെക്കുറെ സമാനമാണ്; എന്നിരുന്നാലും, ഇത് മിഥ്യാ രൂപരേഖകളും (ഇല്യൂസറി കോണ്ടൂറുകൾ) കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, ഇടത്, വലത് പൾസുകൾ (2ഡി ചിത്രങ്ങൾ) താരതമ്യം ചെയ്ത് ആഴം നിർണ്ണയിക്കുന്നു, മുൻഭാഗത്തെ (ഫോർഗ്രൗണ്ട്) വേർതിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. വി1 മുതൽ വി5 വരെയുള്ളവയുമായി വി2 ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വസ്തുക്കളുടെ 'ആഗോള ചലനം' (ദിശയും വേഗതയും) പ്രോസസ്സ് ചെയ്യാൻ വി3 സഹായിക്കുന്നു. വി3, വി1 (ദുർബലമായി), വി2, ഇൻഫീരിയർ ടെമ്പറൽ കോർട്ടെക്സ് എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.[14] [15]

വി4 ലളിതമായ രൂപങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു; വി1 (ശക്തമായി), വി2, വി3, എൽജിഎൻ, പൾവിനാർ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഇതിന് ഇൻപുട്ട് ലഭിക്കുന്നു.[16] വി5-ന്റെ ഔട്ട്‌പുട്ടുകളിൽ വി4-ഉം അതിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശവും, നേത്രചലന മോട്ടോർ കോർട്ടെക്സുകളും (ഫ്രോണ്ടൽ ഐ-ഫീൽഡ്, ലാറ്ററൽ ഇൻട്രാപരിയേറ്റൽ ഏരിയ) ഉൾപ്പെടുന്നു.

വി5-ന്റെ പ്രവർത്തനം മറ്റ് 'വി'കളുടേതിന് സമാനമാണ്; എന്നിരുന്നാലും, ഇത് വസ്തുക്കളുടെ പ്രാദേശിക ചലനത്തെ സങ്കീർണ്ണമായ തലത്തിൽ ആഗോള ചലനമായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു. ചലന വിശകലനത്തിൽ വി5-നോട് ചേർന്ന് വി6 പ്രവർത്തിക്കുന്നു. വി5 സ്വയം ചലനത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, വി6 പശ്ചാത്തലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വസ്തുക്കളുടെ ചലനത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. വി6-ന്റെ പ്രാഥമിക ഇൻപുട്ട് വി1 ആണ്; വി5-ൽ നിന്നുള്ള ഇൻപുട്ടും ഇതിനോട് ചേരുന്നുണ്ട്. കാഴ്ചയ്ക്കുള്ള ടോപ്പോഗ്രാഫിക്കൽ മാപ്പ് വി6-ലാണ് ഉള്ളത്. വി6 തൊട്ടുചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശത്തേക്ക് (വി6എ) ഔട്ട്‌പുട്ട് നൽകുന്നു. പ്രീമോട്ടോർ കോർട്ടെക്സ് ഉൾപ്പെടെ കൈ ചലിപ്പിക്കുന്ന കോർട്ടെക്സുകളുമായി വി6എ-യ്ക്ക് നേരിട്ടുള്ള ബന്ധങ്ങളുണ്ട്.[17] [18]

ഇൻഫീരിയർ ടെമ്പറൽ ഗൈറസ് സങ്കീർണ്ണമായ ആകൃതികൾ, വസ്തുക്കൾ, മുഖങ്ങൾ എന്നിവ തിരിച്ചറിയുകയോ ഹിപ്പോകാമ്പസുമായി ചേർന്ന് പുതിയ ഓർമ്മകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. [19] ഏഴ് സവിശേഷ ന്യൂക്ലിയസുകൾ ചേർന്നതാണ് പ്രീടെക്ടൽ ഏരിയ. മുൻ, പിൻ, മധ്യ പ്രീടെക്ടൽ ന്യൂക്ലിയസുകൾ യഥാക്രമം വേദനയെ (പരോക്ഷമായി) തടയുകയും, ദ്രുത നേത്രചലനത്തെ സഹായിക്കുകയും, അക്കൊമഡേഷൻ റിഫ്ലെക്സിനെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. [20] എഡിംഗർ-വെസ്റ്റ്ഫാൾ ന്യൂക്ലിയസ് പ്യൂപ്പിൾ വികാസം നിയന്ത്രിക്കുകയും കണ്ണുകളുടെ കൺവർജൻസ്, ലെൻസ് ക്രമീകരണം എന്നിവയ്ക്ക് സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. [21] ഒപ്റ്റിക് ട്രാക്റ്റിലെ ന്യൂക്ലിയസുകൾ സുഗമമായ പിന്തുടരൽ നേത്രചലനം (സ്മൂത്ത് പർസ്യൂട്ട്), അക്കൊമഡേഷൻ റിഫ്ലെക്സ്, ദ്രുത നേത്രചലനം എന്നിവയിൽ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

ആദ്യ വെളിച്ചം ഏൽക്കുന്നതോടെ മെലറ്റോണിന്റെ ഉത്പാദനം (പരോക്ഷമായി) നിർത്തുന്ന ഹൈപ്പോതലാമസിലെ മേഖലയാണ് സുപ്രാകയാസ്മാറ്റിക് ന്യൂക്ലിയസ്. [22]

ഘടന

[തിരുത്തുക]
മനുഷ്യന്റെ കണ്ണ്
  • കണ്ണ്, പ്രത്യേകിച്ച് റെറ്റിന
  • ഒപ്റ്റിക് നാഡി
  • ഒപ്റ്റിക് കയാസ്മ
  • ഒപ്റ്റിക് ട്രാക്റ്റ്
  • ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ബോഡി
  • ഒപ്റ്റിക് റേഡിയേഷൻ
  • വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ്
  • വിഷ്വൽ അസോസിയേഷൻ കോർട്ടെക്സ്.

ഇവയെ മുൻ, പിൻ പാത്ത്‌വേകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ന്യൂക്ലിയസിന് മുമ്പുള്ള, കാഴ്ചയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഘടനകളെയാണ് മുൻ വിഷ്വൽ പാത്ത്‌വേ എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ ബിന്ദുവിനുശേഷമുള്ള ഘടനകളെ പിൻ വിഷ്വൽ പാത്ത്‌വേ എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

കണ്ണ്

[തിരുത്തുക]

കണ്ണിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന പ്രകാശം കോർണിയയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ റിഫ്രാക്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അത് പിന്നീട് പ്യൂപ്പിളിലൂടെ (ഐറിസ് ആണ് ഇതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്) കടന്ന് ലെൻസ് വഴി റെറ്റിനയിൽ പതിക്കുന്നു. റെറ്റിനയിലേക്ക് ചിത്രം പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്യുന്നതിനായി കോർണിയയും ലെൻസും ഒരുമിച്ച് ഒരു സംയുക്ത ലെൻസായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

റെറ്റിന

[തിരുത്തുക]
എസ്. റാമോൺ വൈ കാജൽ, സസ്തനികളുടെ റെറ്റിനയുടെ ഘടന, 1900

റെറ്റിനയിൽ ഓപ്സിൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രത്യേക പ്രോട്ടീൻ തന്മാത്രകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ധാരാളം ഫോട്ടോറിസെപ്റ്റർ കോശങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരിൽ, ബോധപൂർവമായ കാഴ്ചയിൽ റോഡ് ഓപ്‌സിനുകൾ, കോൺ ഓപ്‌സിനുകൾ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് തരം ഓപ്‌സിനുകൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. (മൂന്നാമത്തെ തരമായ മെലനോപ്സിൻ ശരീരത്തിലെ ജൈവഘടികാര സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്; ഇത് ബോധപൂർവമായ കാഴ്ചയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നില്ല.)[23] ഒരു ഓപ്‌സിൻ ഒരു ഫോട്ടോണിനെ (പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു കണിക) ആഗിരണം ചെയ്യുകയും സിഗ്നൽ ട്രാൻസ്‌ഡക്ഷൻ പാതയിലൂടെ കോശത്തിലേക്ക് ഒരു സിഗ്നൽ കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇതിന്റെ ഫലമായി ഫോട്ടോറിസെപ്റ്ററിൽ ഹൈപ്പർപോളറൈസേഷൻ ഉണ്ടാകുന്നു.

റോഡുകളും കോണുകളും പ്രവർത്തനത്തിൽ വ്യത്യസ്തമാണ്. റോഡുകൾ പ്രധാനമായും മാക്യുലയ്ക്ക് പുറത്താണ് കാണപ്പെടുന്നത്; ഇവ കുറഞ്ഞ പ്രകാശത്തിലെ കാഴ്ചയ്ക്ക് സഹായിക്കുന്നു. കോണുകൾ പ്രധാനമായും റെറ്റിനയുടെ മധ്യഭാഗത്താണ് (അഥവാ ഫോവിയ) കാണപ്പെടുന്നത്.[24] ആഗിരണം ചെയ്യുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗദൈർഘ്യത്തിലെ വ്യത്യാസമനുസരിച്ച് മൂന്ന് തരം കോണുകൾ ഉണ്ട്. നല്ല പ്രകാശത്തിലെ വ്യക്തമായ കാഴ്ചയ്ക്കും ദൃശ്യലോകത്തിന്റെ നിറവും മറ്റ് സവിശേഷതകളും വേർതിരിച്ചറിയുന്നതിനും പ്രധാനമായും കോണുകളാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

റെറ്റിനയിൽ, ഫോട്ടോറിസെപ്റ്ററുകൾ നേരിട്ട് ബൈപോളാർ കോശങ്ങളിലേക്ക് സിനാപ്സ് ചെയ്യുന്നു; അവ പുറം പാളിയിലെ ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങളിലേക്ക് സിനാപ്സ് ചെയ്യുന്നു; അവിടെ നിന്ന് ആക്ഷൻ പൊട്ടൻഷ്യലുകൾ തലച്ചോറിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു. റെറ്റിനയിലെ ന്യൂറോണുകൾ തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയ രീതികളിൽ നിന്നാണ് ഗണ്യമായ അളവിൽ വിഷ്വൽ പ്രോസസ്സിംഗ് നടക്കുന്നത്. 130 ദശലക്ഷം ഫോട്ടോറിസെപ്റ്ററുകൾ പ്രകാശത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ ഏകദേശം 1.2 ദശലക്ഷം ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശ ആക്സോണുകളാണ് റെറ്റിനയിൽ നിന്ന് തലച്ചോറിലേക്ക് വിവരങ്ങൾ കൈമാറുന്നത്. റെറ്റിനയിലെ പ്രോസസ്സിംഗിൽ ബൈപോളാർ, ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങളുടെ സെന്റർ-സറൗണ്ട് റിസപ്റ്റീവ് ഫീൽഡുകളുടെ രൂപീകരണവും, ഫോട്ടോറിസെപ്റ്ററിൽ നിന്ന് ബൈപോളാർ കോശത്തിലേക്കുള്ള ഒത്തുചേരലും (കൺവർജൻസ്) വ്യതിചലനവും (ഡൈവർജൻസ്) ഉൾപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, റെറ്റിനയിലെ മറ്റ് ന്യൂറോണുകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഹൊറിസോണ്ടൽ, അമക്രൈൻ കോശങ്ങൾ, വിവരങ്ങൾ പാർശ്വസ്ഥമായി (ഒരു പാളിയിലെ ഒരു ന്യൂറോണിൽ നിന്ന് അതേ പാളിയിലെ അടുത്തുള്ള ന്യൂറോണിലേക്ക്) കൈമാറുന്നു; ഇതിന്റെ ഫലമായി, നിറത്തോട് നിസ്സംഗവും ചലനത്തോട് സംവേദനക്ഷമവുമായ, അല്ലെങ്കിൽ നിറത്തോട് സംവേദനക്ഷമവും ചലനത്തോട് നിസ്സംഗവുമായ, കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ റിസപ്റ്റീവ് ഫീൽഡുകൾ രൂപപ്പെടുന്നു.

വിഷ്വൽ സിഗ്നലുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള സംവിധാനം: റോഡുകളുടെ സഹായത്തോടെ പ്രകാശത്തിലെ മാറ്റങ്ങളോട് റെറ്റിന പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. ഇരുട്ടിൽ, റെറ്റിനാൽ എന്ന ക്രോമോഫോറിന് സിസ്-റെറ്റിനാൽ എന്ന് വിളിക്കുന്ന വളഞ്ഞ ആകൃതിയാണുള്ളത്. പ്രകാശം റെറ്റിനാലുമായി പ്രതിപ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, അത് ഓപ്‌സിനിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് ട്രാൻസ്-റെറ്റിനാൽ എന്ന നേരായ രൂപത്തിലേക്ക് മാറുന്നു. വെളിച്ചത്തിൽ ശുദ്ധമായ റോഡോപ്സിന്റെ നിറം വയലറ്റിൽ നിന്ന് നിറമില്ലാത്തതായി മാറുന്നതിനാൽ ഇതിനെ ബ്ലീച്ചിംഗ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ റോഡോപ്സിൻ പ്രകാശമൊന്നും ആഗിരണം ചെയ്യുന്നില്ല; ബൈപോളാർ കോശത്തെ തടയുന്ന ഗ്ലൂട്ടാമേറ്റ് പുറത്തുവിടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് ബൈപോളാർ കോശങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശത്തിലേക്ക് ന്യൂറോട്രാൻസ്മിറ്ററുകൾ പുറത്തുവിടുന്നത് തടയുന്നു. പ്രകാശം ഉള്ളപ്പോൾ, ഗ്ലൂട്ടാമേറ്റ് സ്രവണം ബൈപോളാർ കോശം ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശത്തിലേക്ക് ന്യൂറോട്രാൻസ്മിറ്ററുകൾ പുറത്തുവിടുന്നതിനെ തടയുന്നില്ല; അതിനാൽ കാഴ്ച സാധ്യമാകുന്നു.[25] [26]

ഈ പ്രോസസ്സിംഗിന്റെ അന്തിമഫലം, ദൃശ്യ (ചിത്രം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ) വിവരങ്ങൾ തലച്ചോറിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്ന അഞ്ച് വ്യത്യസ്ത തരം ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങളാണ്:

  1. ആഴത്തോട് സംവേദനക്ഷമവും നിറത്തോട് നിസ്സംഗവും ഉത്തേജനവുമായി അതിവേഗം പൊരുത്തപ്പെടുന്നതുമായ വലിയ സെന്റർ-സറൗണ്ട് റിസപ്റ്റീവ് ഫീൽഡുകളുള്ള എം കോശങ്ങൾ;
  2. നിറത്തോടും രൂപത്തോടും സംവേദനക്ഷമമായ ചെറിയ സെന്റർ-സറൗണ്ട് റിസപ്റ്റീവ് ഫീൽഡുകളുള്ള പി കോശങ്ങൾ;
  3. നിറത്തോട് സംവേദനക്ഷമവും ആകൃതിയോടോ ആഴത്തോടോ നിസ്സംഗവുമായ, കേന്ദ്രം മാത്രമുള്ള വളരെ വലിയ റിസപ്റ്റീവ് ഫീൽഡുകളുള്ള കെ കോശങ്ങൾ;
  4. ആന്തരികമായി ഫോട്ടോസെൻസിറ്റീവ് ആയ മറ്റൊരു കൂട്ടം; ഒപ്പം
  5. നേത്രചലനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന അവസാന കൂട്ടം.

2006-ലെ ഒരു യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് പെൻസിൽവാനിയ പഠനം മനുഷ്യ റെറ്റിനയുടെ ഏകദേശ ബാൻഡ്‌വിഡ്ത്ത് സെക്കൻഡിൽ 8960 കിലോബിറ്റ് ആയി കണക്കാക്കി; ഗിനിപ്പന്നിയുടെ റെറ്റിനയുടേത് 875 കിലോബിറ്റ് ആണ്.[27]

2007-ൽ, അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള സൈദിയും സഹഗവേഷകരും റോഡുകളും കോണുകളും ഇല്ലാത്ത രോഗികളിൽ നടത്തിയ പഠനത്തിൽ, മനുഷ്യരിലെ ഫോട്ടോറിസെപ്റ്റീവ് ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങൾക്ക് ബോധപൂർവവും അബോധപൂർവവുമായ വിഷ്വൽ പെർസെപ്ഷനിൽ പങ്കുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി.[28] ഏറ്റവും ഉയർന്ന സ്പെക്ട്രൽ സംവേദനക്ഷമത 481 നാനോമീറ്ററിലായിരുന്നു. റെറ്റിനയിൽ കാഴ്ചയ്ക്കായി രണ്ട് വഴികളുണ്ടെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു - ഒന്നാമത്തേത് ക്ലാസിക് ഫോട്ടോറിസെപ്റ്ററുകളെ (റോഡുകളും കോണുകളും) അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതും, മറ്റൊന്ന് പുതുതായി കണ്ടെത്തിയതും അടിസ്ഥാന വിഷ്വൽ ബ്രൈറ്റ്‌നെസ് ഡിറ്റക്ടറുകളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതുമായ ഫോട്ടോറിസെപ്റ്റീവ് ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതുമാണ്.

ഫോട്ടോകെമിസ്ട്രി

[തിരുത്തുക]

ബാഹ്യ വസ്തുക്കളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശത്തെ ഒരു സംവേദനക്ഷമ മാധ്യമത്തിലേക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നു എന്നതിനാൽ ക്യാമറയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ പലപ്പോഴും കണ്ണിന്റെ പ്രവർത്തനവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാറുണ്ട്. ക്യാമറയുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ സംവേദനക്ഷമ മാധ്യമം ഫിലിമോ ഇലക്ട്രോണിക് സെൻസറോ ആണെങ്കിൽ, കണ്ണിന്റെ കാര്യത്തിൽ അത് വിഷ്വൽ റിസപ്റ്ററുകളുടെ ഒരു നിരയാണ്. ഒപ്റ്റിക്‌സിന്റെ നിയമങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഈ ലളിതമായ ജ്യാമിതീയ സാമ്യം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, സിസിഡി ക്യാമറ പോലെ കണ്ണ് ഒരു ട്രാൻസ്‌ഡ്യൂസറായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തിൽ, റെറ്റിനാലിനെ സാങ്കേതികമായി റെറ്റിനീൻ 1 അല്ലെങ്കിൽ "റെറ്റിനാൽഡിഹൈഡ്" എന്ന് വിളിക്കുന്നു; റെറ്റിനയിലെ റോഡുകളിലും കോണുകളിലും കാണപ്പെടുന്ന, പ്രകാശത്തോട് സംവേദനക്ഷമമായ ഒരു തന്മാത്രയാണിത്. പ്രകാശത്തെ ദൃശ്യ സിഗ്നലുകളായി, അതായത് കേന്ദ്ര നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ നേത്രവ്യൂഹത്തിലെ നാഡീ ആവേഗങ്ങളായി, മാറ്റുന്നതിന്റെ (ട്രാൻസ്‌ഡക്ഷൻ) അടിസ്ഥാന ഘടനയാണ് റെറ്റിനാൽ. പ്രകാശത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ റെറ്റിനാൽ തന്മാത്രയുടെ കോൺഫിഗറേഷൻ മാറുകയും അതിന്റെ ഫലമായി ഒരു നാഡീ ആവേഗം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഒപ്റ്റിക് നാഡി

[തിരുത്തുക]
കണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് സൂചിപ്പിക്കുന്ന, ആൻഡ്രിയാസ് വെസാലിയസിന്റെ ഫാബ്രിക്കയിൽ നിന്നുള്ള ചിത്രം

കണ്ണിൽ നിന്ന് ചിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ഒപ്റ്റിക് നാഡിയിലൂടെ തലച്ചോറിലേക്ക് കൈമാറപ്പെടുന്നു. റെറ്റിനയിലെ ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങൾ ഒപ്റ്റിക് നാഡി വഴി തലച്ചോറിലേക്ക് വിവരങ്ങൾ അയയ്ക്കുന്നു. ഒപ്റ്റിക് നാഡിയിലെ 90% ആക്സോണുകളും തലാമസിലെ ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ന്യൂക്ലിയസിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. റെറ്റിനയിലെ എം, പി, കെ ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ ആക്സോണുകൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ദൃശ്യലോകം പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിന് ഈ സമാന്തര പ്രോസസ്സിംഗ് പ്രധാനമാണ്. മറ്റൊരു ഭാഗം മിഡ്‌ബ്രെയിനിലെ സുപ്പീരിയർ കോളിക്യുലസിലേക്ക് വിവരങ്ങൾ അയയ്ക്കുന്നു; ഇത് നേത്രചലനങ്ങളും (സാക്കേഡുകൾ)[29] മറ്റ് മോട്ടോർ പ്രതികരണങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

ഫോട്ടോസെൻസിറ്റിവിറ്റിക്കായി മെലനോപ്സിൻ അടങ്ങിയ ഫോട്ടോസെൻസിറ്റീവ് ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങളാകുന്ന അവസാന ഭാഗം, റെറ്റിനോഹൈപ്പോതലാമിക് ട്രാക്റ്റ് (ആർഎച്ച്ടി) വഴി പ്രീടെക്ടത്തിലേക്ക് (പ്യൂപ്പിലറി റിഫ്ലെക്സ്) വിവരങ്ങൾ കൈമാറുന്നു.[30] ഫോട്ടോറിസെപ്റ്റീവ് ഗാംഗ്ലിയോൺ കോശങ്ങൾക്ക് അടുത്തിടെ കണ്ടെത്തിയ ഒരു പങ്ക്, അവ ബോധപൂർവവും അബോധപൂർവവുമായ കാഴ്ചയ്ക്ക് മധ്യസ്ഥത വഹിക്കുന്നു എന്നതാണ്; റോഡുകളും കോണുകളും ഇല്ലാത്ത കണ്ണുകളിൽ അവ അടിസ്ഥാന വിഷ്വൽ ബ്രൈറ്റ്‌നെസ് ഡിറ്റക്ടറുകളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.[28]

ഒപ്റ്റിക് കയാസ്മ

[തിരുത്തുക]

രണ്ട് കണ്ണുകളിൽ നിന്നുമുള്ള ഒപ്റ്റിക് നാഡികൾ തലച്ചോറിലെ ഹൈപ്പോതലാമസിന്റെ അടിഭാഗത്തുള്ള ഒപ്റ്റിക് കയാസ്മയിൽ[31] കൂടിച്ചേരുന്നു. ഇവിടെ രണ്ട് കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വരുന്ന വിവരങ്ങൾ സംയോജിപ്പിക്കപ്പെടുകയും വിഷ്വൽ ഫീൽഡ് അനുസരിച്ച് വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. കാഴ്ചമണ്ഡലത്തിന്റെ (വലത്, ഇടത്) അനുബന്ധ ഭാഗങ്ങൾ യഥാക്രമം തലച്ചോറിന്റെ ഇടത്, വലത് ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെടുന്നു. അതായത്, പ്രാഥമിക വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിന്റെ വലതുഭാഗം രണ്ട് കണ്ണുകളിൽ നിന്നുമുള്ള ദൃശ്യമണ്ഡലത്തിന്റെ ഇടത് പകുതി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു; ഇടതുഭാഗം വലത് പകുതിയും.[29] കാഴ്ചമണ്ഡലത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ പ്രദേശം തലച്ചോറിന്റെ ഇരുഭാഗങ്ങളും പ്രോസസ്സ് ചെയ്യുന്നു.

ഒപ്റ്റിക് ട്രാക്റ്റ്

[തിരുത്തുക]

വലത് വിഷ്വൽ ഫീൽഡിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ (ഇപ്പോൾ തലച്ചോറിന്റെ ഇടതുവശത്ത്) ഇടത് ഒപ്റ്റിക് ട്രാക്റ്റിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഇടത് വിഷ്വൽ ഫീൽഡിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ വലത് ഒപ്റ്റിക് ട്രാക്റ്റിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഓരോ ഒപ്റ്റിക് ട്രാക്റ്റും ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ന്യൂക്ലിയസിൽ (എൽജിഎൻ) അവസാനിക്കുന്നു.

എൽജിഎനിലെ ആറ് പാളികൾ

ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ന്യൂക്ലിയസ്

[തിരുത്തുക]

തലച്ചോറിലെ തലാമസിലുള്ള ഒരു സെൻസറി റിലേ ന്യൂക്ലിയസാണ് ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ന്യൂക്ലിയസ് (എൽജിഎൻ). മനുഷ്യരിലും മറ്റ് പ്രൈമേറ്റുകളിലും (കാറ്റർഹീനികൾ മുതൽ; ഇതിൽ സെർക്കോപിത്തെസിഡേയും ആൾക്കുരങ്ങുകളും ഉൾപ്പെടുന്നു) എൽജിഎന് ആറ് പാളികളുണ്ട്. 1, 4, 6 പാളികൾ നാസൽ റെറ്റിനയുടെ (ടെമ്പറൽ വിഷ്വൽ ഫീൽഡ്) കോൺട്രാലാറ്ററൽ (ക്രോസ് ചെയ്ത) നാരുകളിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങളുമായി യോജിക്കുന്നു; 2, 3, 5 പാളികൾ ടെമ്പറൽ റെറ്റിനയുടെ (നാസൽ വിഷ്വൽ ഫീൽഡ്) ഇപ്സിലാറ്ററൽ (ക്രോസ് ചെയ്യാത്ത) നാരുകളിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങളുമായി യോജിക്കുന്നു. ഒന്നാം പാളിയിൽ (1), എതിർ കണ്ണിന്റെ ഒപ്റ്റിക് നാഡിയിലെ എം (മാഗ്നോസെല്ലുലാർ) കോശങ്ങളുമായി യോജിക്കുന്നതും ആഴവുമായോ ചലനവുമായോ ബന്ധപ്പെട്ടതുമായ എം കോശങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എൽജിഎന്റെ നാലും ആറും (4, 6) പാളികളും എതിർ കണ്ണുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഒപ്റ്റിക് നാഡിയിലെ പി കോശങ്ങളുമായാണ് (നിറവും അരികുകളും) അവ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിനു വിപരീതമായി, എൽജിഎന്റെ രണ്ട്, മൂന്ന്, അഞ്ച് (2, 3, & 5) പാളികൾ തലച്ചോറിന്റെ അതേ വശത്തുള്ള ഒപ്റ്റിക് നാഡിയിലെ എം കോശങ്ങളുമായും പി (പാർവോസെല്ലുലാർ) കോശങ്ങളുമായും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. എൽജിഎന്റെ ആറ് പാളികൾക്ക് ഒരു ക്രെഡിറ്റ് കാർഡിന്റെ വിസ്തീർണ്ണവും അതിന്റെ മൂന്നിരട്ടി കനവുമുണ്ട്. ആറ് പാളികൾക്കിടയിൽ, റെറ്റിനയിലെ കെ കോശങ്ങളിൽ നിന്ന് (നിറം) വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്ന ചെറിയ കോശങ്ങളുണ്ട്. എൽജിഎൻ ന്യൂറോണുകൾ ദൃശ്യചിത്രത്തെ പ്രാഥമിക വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിലേക്ക് (വി1) റിലേ ചെയ്യുന്നു; തലച്ചോറിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് ഓക്സിപിറ്റൽ ലോബിലെ കാൽക്കറൈൻ സൾക്കസിനടുത്താണ് ഇത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. എൽജിഎൻ ഒരു ലളിതമായ റിലേ സ്റ്റേഷൻ മാത്രമല്ല, പ്രോസസ്സിംഗിനുള്ള ഒരു കേന്ദ്രം കൂടിയാണ്; ഇതിന് കോർട്ടിക്കൽ, സബ്കോർട്ടിക്കൽ പാളികളിൽ നിന്ന് റസിപ്രോക്കൽ ഇൻപുട്ടും വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിൽ നിന്ന് റസിപ്രോക്കൽ ഇന്നർവേഷനും ലഭിക്കുന്നു.

ചിത്രത്തെ വിഘടിപ്പിക്കുന്ന ഒപ്റ്റിക് ട്രാക്റ്റിന്റെ ചിത്രീകരണം

ഒപ്റ്റിക് റേഡിയേഷൻ

[തിരുത്തുക]

തലച്ചോറിന്റെ ഓരോ വശത്തുമുള്ള ഒപ്റ്റിക് റേഡിയേഷനുകൾ തലാമസിലെ ലാറ്ററൽ ജെനിക്യുലേറ്റ് ന്യൂക്ലിയസിൽ നിന്ന് വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിന്റെ നാലാം പാളിയിലേക്ക് വിവരങ്ങൾ എത്തിക്കുന്നു. എൽജിഎനിലെ പി ലെയർ ന്യൂറോണുകൾ വി1-ന്റെ ലെയർ 4സി-ബീറ്റയിലേക്ക് റിലേ ചെയ്യുന്നു. എം ലെയർ ന്യൂറോണുകൾ വി1-ന്റെ ലെയർ 4സി-ആൽഫയിലേക്ക് റിലേ ചെയ്യുന്നു. എൽജിഎനിലെ കെ ലെയർ ന്യൂറോണുകൾ വി1-ന്റെ 2, 3 ലെയറുകളിലെ ബ്ലോബുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്ന വലിയ ന്യൂറോണുകളിലേക്ക് റിലേ ചെയ്യുന്നു.

വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ്

[തിരുത്തുക]
വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ്

മനുഷ്യ മസ്തിഷ്കത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സിസ്റ്റമാണ് വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ്. ദൃശ്യചിത്രം പ്രോസസ്സ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഇതിനാണ്. സെറിബെല്ലത്തിന് മുകളിലായി തലച്ചോറിന്റെ പിൻഭാഗത്താണ് ഇത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് (ചിത്രത്തിൽ ഹൈലൈറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു). എൽജിഎനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്ന പ്രദേശത്തെ പ്രാഥമിക വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ് (വി1 അല്ലെങ്കിൽ സ്ട്രൈയേറ്റ് കോർട്ടെക്സ്) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ശ്രദ്ധേയമായ ദൃശ്യസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധയെയോ നോട്ടത്തെയോ നയിക്കുന്നതിനായി ഇത് വിഷ്വൽ ഫീൽഡിന്റെ ഒരു ബോട്ടം-അപ്പ് സാലിയൻസി മാപ്പ് സൃഷ്ടിക്കുന്നു.[32] അതിനാൽ, വിഷ്വൽ ഇൻപുട്ട് വിവരങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധാപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ദൃശ്യപാതയിലെ വി1-ൽ തന്നെ ആരംഭിക്കുന്നു. [33] അവിടെ നിന്ന് ദൃശ്യവിവരങ്ങൾ ഒരു കോർട്ടിക്കൽ ശ്രേണിയിലൂടെ ഒഴുകുന്നു. ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ വി2, വി3, വി4, ഏരിയ വി5/എംടി എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു (കൃത്യമായ കണക്റ്റിവിറ്റി ജീവിവർഗത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു). ഈ ദ്വിതീയ ദൃശ്യമേഖലകൾ (എക്‌സ്ട്രാസ്ട്രൈയേറ്റ് വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്‌സ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു) വൈവിധ്യമാർന്ന വിഷ്വൽ പ്രിമിറ്റീവുകളെ പ്രോസസ്സ് ചെയ്യുന്നു. വി1, വി2 എന്നിവയിലെ ന്യൂറോണുകൾ നിശ്ചിത ദിശാവിന്യാസമുള്ള ബാറുകളോടോ ബാറുകളുടെ സംയോജനങ്ങളോടോ തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രതികരിക്കുന്നു. ഇവ എഡ്ജ്, കോർണർ ഡിറ്റക്ഷൻ എന്നിവയെ സഹായിക്കുന്നുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, നിറത്തെയും ചലനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന വിവരങ്ങളും ഇവിടെ പ്രോസസ്സ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. [34]

ഹൈഡറും സഹപ്രവർത്തകരും (2002) വി1, വി2, വി3 എന്നിവയിലെ ന്യൂറോണുകൾക്ക് സ്റ്റീരിയോസ്കോപ്പിക് മിഥ്യാ രൂപരേഖകൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് കണ്ടെത്തി; 8 ഡിഗ്രി വരെ വ്യാപിക്കുന്ന സ്റ്റീരിയോസ്കോപ്പിക് ഉത്തേജനങ്ങൾ ഈ ന്യൂറോണുകളെ സജീവമാക്കുമെന്നും അവർ കണ്ടെത്തി.[35]

റസ്റ്റിങ് സ്റ്റേറ്റ് എഫ്എംആർഐ സമയത്ത് പോലും വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ് സജീവമാണ്.

വിഷ്വൽ അസോസിയേഷൻ കോർട്ടെക്സ്

[തിരുത്തുക]

ദൃശ്യവിവരങ്ങൾ ദൃശ്യശ്രേണിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും ന്യൂറൽ പ്രാതിനിധ്യങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണത വർദ്ധിക്കുന്നു. ഒരു വി1 ന്യൂറോൺ ഒരു പ്രത്യേക റെറ്റിനോടോപിക് സ്ഥാനത്തുള്ള, പ്രത്യേക ദിശാവിന്യാസമുള്ള ഒരു രേഖാഖണ്ഡത്തോട് തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ, ലാറ്ററൽ ഓക്സിപിറ്റൽ കോംപ്ലക്സിലെ ന്യൂറോണുകൾ പൂർണ്ണമായ ഒരു വസ്തുവിനോട് (ഉദാ. മനുഷ്യമുഖങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രത്യേക വസ്തു) തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രതികരിക്കുന്നു.

ന്യൂറൽ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സങ്കീർണ്ണതയോടൊപ്പം, പ്രോസസ്സിംഗ് ഡോർസൽ സ്ട്രീം, വെൻട്രൽ സ്ട്രീം എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത പാതകളായി സവിശേഷവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടേക്കാം (ടു സ്ട്രീംസ് ഹൈപ്പോതിസിസ്,[36] 1982-ൽ അങ്കർലൈഡറും മിഷ്കിനും ആദ്യമായി നിർദ്ദേശിച്ചത്). സാധാരണയായി "വെയർ (Where)" സ്ട്രീം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഡോർസൽ സ്ട്രീം സ്പേഷ്യൽ അറ്റൻഷനിൽ (രഹസ്യമായും പരസ്യമായും) ഉൾപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ കണ്ണിന്റെയും കൈയുടെയും ചലനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. പെരുമാറ്റങ്ങളെ സ്പേഷ്യൽ ലൊക്കേഷനുകളിലേക്ക് നയിക്കുന്നതിലുള്ള ഇതിന്റെ പങ്ക് ഊന്നിപ്പറയാനായി, അടുത്തകാലത്ത് ഈ മേഖലയെ "ഹൌ (how)" സ്ട്രീം എന്നും വിളിക്കുന്നുണ്ട്. വെൻട്രൽ സ്ട്രീം അഥവാ "വാട്ട് (what)" സ്ട്രീം എന്ന് പൊതുവെ വിളിക്കപ്പെടുന്ന ദൃശ്യധാര, ഉത്തേജനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലും വർഗ്ഗീകരിക്കുന്നതിലും പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

ഇൻട്രാപരിയേറ്റൽ സൾക്കസ് (ചുവപ്പ്)

എന്നിരുന്നാലും, ഈ രണ്ട് പാതകളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ അവയിലെ സ്പെഷ്യലൈസേഷന്റെ അളവിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും ധാരാളം ചർച്ചകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. [37]

തലച്ചോറിലെ സെൻസറി കോഡിംഗിന്റെ സൈദ്ധാന്തിക മാതൃകയായി ഹോറസ് ബാർലോ 1961-ൽ എഫിഷ്യന്റ് കോഡിംഗ് സിദ്ധാന്തം മുന്നോട്ടുവച്ചു.[38] പ്രൈമറി വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിൽ (വി1) ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പ്രയോഗക്ഷമതയിലുള്ള പരിമിതികൾ വി1 സാലിയൻസി ഹൈപ്പോതിസിസിന് (വി1എസ്എച്ച്) വഴിതെളിച്ചു; ഇതനുസരിച്ച്, ശ്രദ്ധയെ ബാഹ്യമായി നയിക്കുന്നതിനായി വി1 ഒരു ബോട്ടം-അപ്പ് സാലിയൻസി മാപ്പ് സൃഷ്ടിക്കുന്നു.[32] തിരഞ്ഞെടുക്കലിനെ ഒരു കേന്ദ്ര ഘട്ടമായി കണക്കാക്കിക്കൊണ്ട്, എൻകോഡിംഗ്, തിരഞ്ഞെടുക്കൽ, ഡീകോഡിംഗ് എന്നീ ഘട്ടങ്ങൾ ചേർന്നതായാണ് കാഴ്ചയെ കാണുന്നത്.[39]

ഒരു വ്യക്തി ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും വിശ്രമിക്കുമ്പോഴും സജീവമായിരിക്കുന്ന മസ്തിഷ്കമേഖലകളുടെ ഒരു ശൃംഖലയാണ് ഡിഫോൾട്ട് മോഡ് നെറ്റ്‌വർക്ക്. റസ്റ്റിങ് സ്റ്റേറ്റ് എഫ്എംആർഐ സമയത്ത് വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഡിഫോൾട്ട് മോഡ് നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയും: ഫോക്സും സഹപ്രവർത്തകരും (2005) "മനുഷ്യ മസ്തിഷ്കം അന്തർലീനമായി ചലനാത്മകവും ആന്റികോറലേറ്റഡ് ഫംഗ്ഷണൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകളായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു" എന്ന് കണ്ടെത്തി.[40]

പരിയേറ്റൽ ലോബിൽ, ലാറ്ററൽ, വെൻട്രൽ ഇൻട്രാപരിയേറ്റൽ കോർട്ടെക്സുകൾ ദൃശ്യശ്രദ്ധയിലും സാക്കേഡിക് നേത്രചലനങ്ങളിലും പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ഈ പ്രദേശങ്ങൾ ഇൻട്രാപരിയേറ്റൽ സൾക്കസിലാണ് (തൊട്ടടുത്ത ചിത്രത്തിൽ ചുവപ്പിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു).

വികസനം

[തിരുത്തുക]

ശൈശവാവസ്ഥ

[തിരുത്തുക]

നവജാതശിശുക്കൾക്ക് പരിമിതമായ വർണ്ണധാരണയാണുള്ളത്.[41] നവജാതശിശുക്കളിൽ 74% പേർക്ക് ചുവപ്പും 36% പേർക്ക് പച്ചയും 25% പേർക്ക് മഞ്ഞയും 14% പേർക്ക് നീലയും വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമെന്ന് ഒരു പഠനം കണ്ടെത്തി. ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം ഈ പ്രകടനം "കുറച്ച് കൂടി മെച്ചപ്പെട്ടു." [42] ശിശുവിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് അക്കൊമഡേഷനുള്ള കഴിവില്ല. നവജാതശിശുവിന്റെ വിഷ്വൽ അക്വിറ്റി വിലയിരുത്താനും, സമീപദർശനവും ആസ്റ്റിഗ്മാറ്റിസവും കണ്ടെത്താനും, കണ്ണുകളുടെ ഏകോപനവും (ഐ ടീമിംഗ്) വിന്യാസവും വിലയിരുത്താനും ശിശുരോഗവിദഗ്ദ്ധർക്ക് വാക്കേതര പരിശോധനകൾ നടത്താൻ കഴിയും. ജനനസമയത്ത് ഏകദേശം 20/400 ആയിരിക്കുന്ന വിഷ്വൽ അക്വിറ്റി 6 മാസം പ്രായമാകുമ്പോൾ ഏകദേശം 20/25 ആയി മെച്ചപ്പെടുന്നു. കാഴ്ചയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന റെറ്റിനയിലെയും തലച്ചോറിലെയും നാഡീകോശങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി വികസിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാലാണ് ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത്.

കുട്ടിക്കാലവും കൗമാരവും

[തിരുത്തുക]

കുട്ടിക്കാലത്തും കൗമാരത്തിലും ആഴത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ, ഫോക്കസ്, ട്രാക്കിംഗ്, കാഴ്ചയുടെ മറ്റ് വശങ്ങൾ എന്നിവ വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലും ഓസ്ട്രേലിയയിലും നടന്ന സമീപകാല പഠനങ്ങൾ പ്രകാരം, സ്കൂൾ പ്രായമുള്ള കുട്ടികൾ വെളിയിൽ, അതായത് പ്രകൃതിദത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, ചെലവഴിക്കുന്ന സമയം അവർക്ക് ഹ്രസ്വദൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുന്നതിൽ ചില സ്വാധീനം ചെലുത്തിയേക്കാം എന്നതിന് ചില തെളിവുകളുണ്ട്. ഹ്രസ്വദൃഷ്ടിയും (സമീപദർശനം) ആസ്റ്റിഗ്മാറ്റിസവും പാരമ്പര്യമായി ഉണ്ടാകാമെന്നും കരുതപ്പെടുന്നു. ഈ അവസ്ഥയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് കാഴ്ച മെച്ചപ്പെടുത്താൻ കണ്ണട ധരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം.

പ്രായപൂർത്തിയായവർ

[തിരുത്തുക]

വാർദ്ധക്യം ബാധിക്കുന്ന ആദ്യ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് കാഴ്ചശക്തി. വാർദ്ധക്യത്തോടൊപ്പം കണ്ണിലും കാഴ്ചയിലും നിരവധി മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു:

  • കാലക്രമേണ ലെൻസ് മഞ്ഞനിറമാവുകയും ക്രമേണ തവിട്ടുനിറമാവുകയും ചെയ്യും; തവിട്ടുനിറമാകുന്ന ഈ അവസ്ഥ ഒരു തരം തിമിരം ആണ്. പല ഘടകങ്ങളും മഞ്ഞനിറത്തിന് കാരണമാകുമെങ്കിലും, ആജീവനാന്തം അൾട്രാവയലറ്റ് വെളിച്ചം ഏൽക്കുന്നതും വാർദ്ധക്യവും ആണ് രണ്ട് പ്രധാന കാരണങ്ങൾ.
  • പ്രായമാകുന്നതിനനുസരിച്ച് ലെൻസിന്റെ വഴക്കം കുറയുന്നു; ഇത് അടുത്തുള്ളവ കാണാനുള്ള കഴിവ് കുറയ്ക്കുന്നു (വെള്ളെഴുത്ത്).
  • ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു മുതിർന്നയാളുടെ പ്യൂപ്പിളിന്റെ വലുപ്പം സാധാരണയായി 2–8 മില്ലിമീറ്റർ പരിധിയിലാണ്; പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് ഈ പരിധി ചുരുങ്ങുന്നു.
  • പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് ശരാശരി കണ്ണുനീർ ഉത്പാദനം കുറയുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, പ്രായവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പല അവസ്ഥകളും അമിതമായി കണ്ണുനീരുണ്ടാകുന്നതിനും കാരണമായേക്കാം.

മറ്റ് പ്രവർത്തനങ്ങൾ

[തിരുത്തുക]

ബാലൻസ്

[തിരുത്തുക]

പ്രൊപ്രിയോസെപ്ഷൻ, വെസ്റ്റിബുലാർ ഫംഗ്ഷൻ എന്നിവയോടൊപ്പം, ബാലൻസ് നിയന്ത്രിക്കാനും നിവർന്ന നിൽപ്പ് നിലനിർത്താനുമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഴിവിൽ വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് സംവിധാനങ്ങളും വേർതിരിച്ച് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, മറ്റ് രണ്ട് ആന്തരിക സംവിധാനങ്ങളെക്കാളും വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നത് കാഴ്ചയാണെന്ന് കണ്ടെത്തി.[43] ഒരു വ്യക്തിക്ക് ചുറ്റുപാടുകൾ കാണാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ വ്യക്തത, വിഷ്വൽ ഫീൽഡിന്റെ വലുപ്പം, പ്രകാശത്തോടും തിളക്കത്തോടുമുള്ള വ്യക്തിയുടെ സംവേദനക്ഷമത, ഡെപ്ത് പെർസെപ്ഷൻ എന്നിവ, പരിസ്ഥിതിയിലൂടെയുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ചലനത്തെക്കുറിച്ച് തലച്ചോറിന് ഒരു ഫീഡ്‌ബാക്ക് ലൂപ്പ് നൽകുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. ഈ ഘടകങ്ങളിൽ ഏതിനെയെങ്കിലും ബാധിക്കുന്ന എന്തും സന്തുലിതാവസ്ഥയെയും നിൽപ്പ് നിലനിർത്തുന്നതിനെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കും.[44] ചെറുപ്പക്കാരെയും പ്രായമായവരെയും താരതമ്യം ചെയ്ത പഠനങ്ങളിലും,[45] ഗ്ലോക്കോമ രോഗികളിലും,[46] തിമിര രോഗികളിൽ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് മുമ്പും ശേഷവും[47] ഇത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്; സുരക്ഷാ കണ്ണടകൾ ധരിക്കുന്നതുപോലുള്ള ലളിതമായ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ഈ ഫലം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.[48] മോണോക്യുലർ വിഷൻ (ഒറ്റക്കണ്ണുകൊണ്ടുള്ള കാഴ്ച) ബാലൻസിനെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നതായി തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; മുമ്പ് പരാമർശിച്ച തിമിര, ഗ്ലോക്കോമ പഠനങ്ങളിലും, ആരോഗ്യമുള്ള കുട്ടികളിലും മുതിർന്നവരിലും ഇത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.[49]

ക്ലിനിക്കൽ പ്രാധാന്യം

[തിരുത്തുക]

ചുറ്റുമുള്ള പരിസ്ഥിതിയെ ഗ്രഹിക്കുന്നതിനും പ്രോസസ്സ് ചെയ്യുന്നതിനും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനും വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തിന്റെ ശരിയായ പ്രവർത്തനം ആവശ്യമാണ്. പ്രകാശ ഇൻപുട്ട് ഗ്രഹിക്കുന്നതിലും പ്രോസസ്സ് ചെയ്യുന്നതിലും മനസ്സിലാക്കുന്നതിലുമുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്, ഒരു വ്യക്തിയുടെ ദൈനംദിന ജോലികൾ ചെയ്യാനും ആശയവിനിമയം നടത്താനും പഠിക്കാനുമുള്ള കഴിവിനെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നു.

കുട്ടികളിൽ, പ്രധാന സാമൂഹിക, അക്കാദമിക, സംസാര/ഭാഷാ വികസന നാഴികക്കല്ലുകൾ കൈവരിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിൽ, വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തിന്റെ തകരാറുകളുടെ നേരത്തെയുള്ള രോഗനിർണയവും ചികിത്സയും ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്.

തിമിരം ലെൻസിന്റെ സുതാര്യത നഷ്ടപ്പെടുത്തി കാഴ്ചശക്തി കുറയ്ക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്. സാധാരണയായി വാർദ്ധക്യം, രോഗം, അല്ലെങ്കിൽ മരുന്നുകളുടെ ഉപയോഗം എന്നിവയുടെ ഫലമായാണ് ഇത് ഉണ്ടാകുന്നത്.

പ്രായാധിക്യത്താൽ അടുത്തുള്ളവ കാണാനുള്ള കഴിവ് കുറഞ്ഞുവരുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ് വെള്ളെഴുത്ത്.

വിഷ്വൽ ഫീൽഡിന്റെ അരികുകളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് പുരോഗമിക്കുന്ന ഒരു തരം അന്ധതയാണ് ഗ്ലോക്കോമ മൂലം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഇത് തുരങ്കദർശനത്തിന് (ടണൽ വിഷൻ) കാരണമായേക്കാം. ഗ്ലോക്കോമയിൽ കണ്ണിലെ അക്വസ് ദ്രാവകത്തിന്റെ അളവ് കൂടുന്നതുമൂലം കണ്ണിനുള്ളിലെ മർദ്ദം വർദ്ധിക്കുകയും അത് ഒപ്റ്റിക് നാഡിയെ ബാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.[50]

പ്രൈമറി വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിലെ പരിക്ക് മൂലം വിഷ്വൽ ഫീൽഡിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു തരം അന്ധതയാണ് സ്കോട്ടോമ.

പ്രൈമറി വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിലെ പരിക്ക് മൂലം വിഷ്വൽ ഫീൽഡിന്റെ ഒരു പകുതി കാണാൻ കഴിയാതാകുന്ന തരം അന്ധതയാണ് ഹോമോണിമസ് ഹെമിയാനോപിയ.

പ്രൈമറി വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സിലെ ഭാഗികമായ പരിക്ക് മൂലം വിഷ്വൽ ഫീൽഡിന്റെ നാലിലൊന്ന് ഭാഗം മാത്രം കാണാൻ കഴിയാതാകുന്ന അന്ധതയാണ് ക്വാഡ്രന്റാനോപിയ. ഇത് ഒരു പരിധി വരെ ഹോമോണിമസ് ഹെമിയാനോപിയയുമായി സാമ്യമുള്ളതാണ്.

മുഖങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മസ്തിഷ്ക വൈകല്യമാണ് മുഖാന്ധത അഥവാ പ്രോസോപാഗ്നോസിയ. ഫ്യൂസിഫോം ഫെയ്സ് ഏരിയയ്ക്ക് (എഫ്എഫ്എ) കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കുന്നതിനെത്തുടർന്നാണ് പലപ്പോഴും ഈ തകരാർ ഉണ്ടാകുന്നത്.

വിഷ്വൽ അഗ്നോസിയ അഥവാ വിഷ്വൽ-ഫോം അഗ്നോസിയ, വസ്തുക്കളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ഒരു മസ്തിഷ്ക വൈകല്യമാണ്. വെൻട്രൽ സ്ട്രീമിന് കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കുന്നതിനെത്തുടർന്നാണ് പലപ്പോഴും ഈ തകരാർ ഉണ്ടാകുന്നത്.

മറ്റ് മൃഗങ്ങൾ

[തിരുത്തുക]

വ്യത്യസ്ത ജീവിവർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് പ്രകാശ സ്പെക്ട്രത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും; ഉദാഹരണത്തിന്, തേനീച്ചകൾക്ക് അൾട്രാവയലറ്റ് കാണാൻ കഴിയും,[51] അതേസമയം കുഴിമണ്ഡലികൾക്ക് ഇൻഫ്രാറെഡ് വികിരണങ്ങളോട് സംവേദനക്ഷമമായ അവയവങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇരയെ കൃത്യമായി ലക്ഷ്യമിടാൻ കഴിയും. [52] ഏതൊരു ജീവിവർഗത്തിലും വച്ച് ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം ഉള്ളത് മാന്റിസ് ചെമ്മീനിനാണ്. മാന്റിസ് ചെമ്മീനിന്റെ കണ്ണിൽ 16 കളർ റിസപ്റ്റീവ് കോണുകൾ ഉണ്ട്; മനുഷ്യർക്ക് മൂന്നെണ്ണം മാത്രമേയുള്ളൂ. ഇണകളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനും ഇരപിടിയന്മാരെ ഒഴിവാക്കുന്നതിനും ഇരയെ കണ്ടെത്തുന്നതിനുമുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ, കൂടുതൽ വർണ്ണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കോണുകളുടെ ഈ വൈവിധ്യം അവയെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നു.[53] സ്വോർഡ് ഫിഷിനും ആകർഷകമായ ഒരു വിഷ്വൽ സിസ്റ്റം ഉണ്ട്. 2000 അടി ആഴത്തിൽ ഇരയെ കണ്ടെത്തുന്നതിനായി സ്വോർഡ് ഫിഷിന്റെ കണ്ണിന് താപം ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയും.[54] ഏകകോശ സൂക്ഷ്മജീവികളായ ചില വാർനോവിഡ് ഡൈനോഫ്ലാജെല്ലേറ്റുകൾക്ക്, ബഹുകോശ കണ്ണിന്റെ ലെൻസിനും റെറ്റിനയ്ക്കും സമാനമായ ഘടനകളുള്ള, കണ്ണ് പോലുള്ള ഓസെല്ലോയിഡുകൾ ഉണ്ട്.[55] അകാന്തോപ്ലൂറ ഗ്രാനുലേറ്റ എന്ന തേരട്ടക്കക്കയുടെ കവചിത പുറന്തോട്, ചിത്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്ന, ഓസെല്ലി എന്ന് പേരുള്ള നൂറുകണക്കിന് അരഗോണൈറ്റ് ക്രിസ്റ്റലിൻ കണ്ണുകളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.[56]

ഗ്രേറ്റ് ബാരിയർ റീഫിലെ കടൽത്തട്ടിൽ ട്യൂബുകളിൽ വസിക്കുന്ന അക്രോമെഗലോമ ഇന്ററപ്റ്റം പോലുള്ള പല ഫാൻ വിരകളുടെയും സ്പർശനികളിൽ സംയുക്ത കണ്ണുകളുണ്ട്; അതിക്രമിച്ചുകയറുന്ന ചലനങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ അവ ഈ കണ്ണുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ചലനം തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ ഫാൻ വിരകൾ അവയുടെ സ്പർശനികൾ വേഗത്തിൽ പിൻവലിക്കും. ബോക്കും സഹപ്രവർത്തകരും ഫാൻ വിരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഓപ്‌സിനുകളും ജി പ്രോട്ടീനുകളും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്; ഇവ മുമ്പ് ചില അകശേരുക്കളുടെ തലച്ചോറിലെ ലളിതമായ സിലിയറി ഫോട്ടോറിസെപ്റ്ററുകളിൽ മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.[57]

ഉയർന്ന പ്രൈമേറ്റുകളായ ഓൾഡ് വേൾഡ് (ആഫ്രിക്കൻ) കുരങ്ങുകൾക്കും ആൾക്കുരങ്ങുകൾക്കും (മക്കാക്കുകൾ, ആൾക്കുരങ്ങുകൾ, ഒറാങ്ങുട്ടാനുകൾ) മനുഷ്യരുടേതിന് സമാനമായ മൂന്ന്-കോൺ ഫോട്ടോറിസെപ്റ്റർ വർണ്ണദർശനമാണുള്ളത്; അതേസമയം താഴ്ന്ന പ്രൈമേറ്റുകളായ ന്യൂ വേൾഡ് (തെക്കേ അമേരിക്കൻ) കുരങ്ങുകൾക്ക് (സ്പൈഡർ മങ്കി, സ്ക്വിറൽ മങ്കി, കപ്പൂച്ചിൻ മങ്കി) രണ്ട്-കോൺ ഫോട്ടോറിസെപ്റ്റർ വർണ്ണദർശനമാണ് ഉള്ളത്.[58]

ചരിത്രം

[തിരുത്തുക]

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ, ന്യൂറോൺ സിദ്ധാന്തം, മസ്തിഷ്ക പ്രാദേശികവൽക്കരണം എന്നിങ്ങനെ നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ പല സവിശേഷതകളും തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു; ന്യൂറോൺ ആണ് നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാന ഘടകം എന്നതും തലച്ചോറിൽ പ്രവർത്തനപരമായ പ്രാദേശികവൽക്കരണം ഉണ്ടെന്നതുമാണ് യഥാക്രമം ഇവ കൈകാര്യം ചെയ്തത്. ഇവ വളർന്നുവരുന്ന ന്യൂറോസയൻസിന്റെ തത്വങ്ങളായി മാറുകയും വിഷ്വൽ സിസ്റ്റത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.

സ്പർശനം (സോമാറ്റോസെൻസറി കോർട്ടെക്സ്), ചലനം (മോട്ടോർ കോർട്ടെക്സ്), ദർശനം (വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ്) തുടങ്ങിയ ശേഷികൾക്ക് അനുസരിച്ച് സെറിബ്രൽ കോർട്ടെക്സിനെ വ്യത്യസ്ത കോർട്ടെക്സുകളായി തിരിക്കാമെന്ന ആശയം 1810-ൽ ഫ്രാൻസ് ജോസഫ് ഗാൽ ആദ്യമായി മുന്നോട്ടുവച്ചു.[59] പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലുടനീളം തലച്ചോറിൽ (പ്രത്യേകിച്ചും സെറിബ്രൽ കോർട്ടെക്സിൽ) വ്യത്യസ്ത മേഖലകൾ ഉണ്ടെന്നതിനുള്ള തെളിവുകൾ ലഭിച്ചു; ഉദാഹരണത്തിന്, പോൾ ബ്രോക്ക (1861) ഭാഷാ കേന്ദ്രവും, ഗുസ്താവ് ഫ്രിറ്റ്ഷും എഡ്വാർഡ് ഹിറ്റ്സിഗും (1871) മോട്ടോർ കോർട്ടെക്സും കണ്ടെത്തി.[60] തലച്ചോറിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളിലെ കേടുപാടുകളുടെ ഫലമായുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, വിഷ്വൽ ഫംഗ്ഷൻ തലച്ചോറിന്റെ പരിയേറ്റൽ ലോബിൽ ആയിരിക്കാമെന്ന് 1876-ൽ ഡേവിഡ് ഫെറിയർ നിർദ്ദേശിച്ചു. 1881-ൽ ഹെർമൻ മങ്ക് കാഴ്ചയുടെ സ്ഥാനം ഓക്സിപിറ്റൽ ലോബിലെ പ്രൈമറി വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ് ആണെന്ന് കൂടുതൽ കൃത്യമായി നിർണ്ണയിച്ചു.

ന്യൂറോബയോളജിക്കൽ ഡാറ്റയെയും വിഷ്വൽ ബിഹേവിയർ/സൈക്കോളജിക്കൽ ഡാറ്റയെയും സൈദ്ധാന്തിക തത്വങ്ങളിലൂടെയും കമ്പ്യൂട്ടേഷണൽ മോഡലുകളിലൂടെയും എങ്ങനെ ബന്ധിപ്പിക്കാമെന്ന് 2014-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "Understanding vision: theory, models, and data" എന്ന പുസ്തകം[39] വിശദീകരിക്കുന്നു.

അവലംബം

[തിരുത്തുക]
  1. ↑ "How the Human Eye Sees." WebMD. Ed. Alan Kozarsky. WebMD, 3 October 2015. Web. 27 March 2016.
  2. ↑ Than, Ker. "How the Human Eye Works." LiveScience. TechMedia Network, 10 February 2010. Web. 27 March 2016.
  3. ↑ "How the Human Eye Works | Cornea Layers/Role | Light Rays." NKCF. The Gavin Herbert Eye Institute. Web. 27 March 2016.
  4. ↑ Albertine, Kurt. Barron’s Anatomy Flash Cards
  5. ↑ Tillotson, Joanne. McCann, Stephanie. Kaplan’s Medical Flashcards. April 2, 2013.
  6. ↑ "Optic Chiasma." Optic Chiasm Function, Anatomy & Definition. Healthline Medical Team, 9 March 2015. Web. 27 March 2016.
  7. ↑ Jefferey, G., and M. M. Neveu. "Chiasm Formation in Man Is Fundamentally Different from That in the Mouse." Nature.com. Nature Publishing Group, 21 March 2007. Web. 27 March 2016.
  8. ↑ Card, J. Patrick, and Robert Y. Moore. "Organization of Lateral Geniculate-hypothalamic Connections in the Rat." Wiley Online Library. 1 June. 1989. Web. 27 March 2016.
  9. ↑ Murphy, Penelope C., Simon G. Duckett, and Adam M. Sillito. "Feedback Connections to the Lateral Geniculate Nucleus and Cortical Response Properties." Feedback Connections to the Lateral Geniculate Nucleus and Cortical Response Properties. 19 November 1999. Web. 27 March 2016.
  10. ↑ Schiller, P. H., and J. G. Malpeli. "Functional Specificity of Lateral Geniculate Nucleus Laminae of the Rhesus Monkey." APS Journals. 1 May 1978. Web. 27 March 2016.
  11. ↑ Singer, W., and F. Schmielau. "The Role of Visual Cortex for Binocular Interactions in the Cat Lateral Geniculate Nucleus." The Role of Visual Cortex for Binocular Interactions in the Cat Lateral Geniculate Nucleus. 21 January 1977. Web. 27 March 2016.
  12. ↑ Reed, R. Clay, and Jose-Manuel Alonso. "Specificity of Monosynaptic Connections from Thalamus to Visual Cortex." Letters to Nature. Nature Publishing Group, 3 October 1995. Web. 27 March 2016.
  13. ↑ Zhaoping, L. "The V1 hypothesis—creating a bottom-up saliency map for preattentive selection and segmentation", 2014, in Chapter 5 of the book "Understanding vision: theory, models, and data", see https://www.oxfordscholarship.com/view/10.1093/acprof:oso/9780199564668.001.0001/acprof-9780199564668-chapter-5
  14. ↑ Heim, Stefan, Simon B. Eickhoff, et al. "Effective Connectivity of the Left BA 44, BA 45, and Inferior Temporal Gyrus during Lexical and Phonological Decisions Identified with DCM." Wiley Online Library. 19 December 2007. Web. 27 March 2016.
  15. ↑ Catani, Marco, and Derek K. Jones. "Brain." Occipito‐temporal Connections in the Human Brain. 23 June 2003. Web. 27 March 2016.
  16. ↑ Benevento, Louis A., and Gregg P. Strandage. "The Organization of Projections of the Retinorecipient and Nonretinorecipient Nuclei of the Pretectal Complex and Layers of the Superior Colliculus to the Lateral Pulvinar and Medial Pulvinar in the Macaque Monkey." Science Direct. 1 July 1983. Web. 27 March 2016.
  17. ↑ Hirsch, JA, and CD Gilbert. "The Journal of NeuroscienceSociety for Neuroscience." Synaptic Physiology of Horizontal Connections in the Cat's Visual Cortex. 1 June 1991. Web. 27 March 2016.
  18. ↑ Schall, JD, A. Morel, DJ King, and J. Bullier. "The Journal of NeuroscienceSociety for Neuroscience." Topography of Visual Cortex Connections with Frontal Eye Field in Macaque: Convergence and Segregation of Processing Streams. 1 June 1995. Web. 27 March 2016.
  19. ↑ Moser, May-Britt, and Edvard I. Moser. "Functional Differentiation in the Hippocampus." Wiley Online Library. 1998. Web. 27 March 2016.
  20. ↑ Kanaseki, T., and J. M. Sprague. "Anatomical Organization of Pretectal Nuclei and Tectal Laminae in the Cat." Anatomical Organization of Pretectal Nuclei and Tectal Laminae in the Cat. 1 December 1974. Web. 27 March 2016.
  21. ↑ Reiner, Anton, and Harvey J. Karten. "Parasympathetic Ocular Control — Functional Subdivisions and Circuitry of the Avian Nucleus of Edinger-Westphal."Science Direct. 1983. Web. 27 March 2016.
  22. ↑ Welsh, David K., and Diomedes E. Logothetis. "Individual Neurons Dissociated from Rat Suprachiasmatic Nucleus Express Independently Phased Circadian Firing Rhythms." Science Direct. Harvard University, April 1995. Web. 27 March 2016.
  23. ↑ Güler, A.D.; et al. (May 2008). "Melanopsin cells are the principal conduits for rod/cone input to non-image forming vision" (Abstract). Nature. 453 (7191): 102–5. Bibcode:2008Natur.453..102G. doi:10.1038/nature06829. PMC 2871301. PMID 18432195. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  24. ↑ Nave, R. "Light and Vision". HyperPhysics. Retrieved 2014-11-13.
  25. ↑ Saladin, Kenneth D. Anatomy & Physiology: The Unity of Form and Function. 5th ed. New York: McGraw-Hill, 2010.
  26. ↑ "Archived copy". Archived from the original on 2011-01-23. Retrieved 2018-12-08.{{cite web}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
  27. ↑ "Calculating the speed of sight".
  28. 1 2 "Short-wavelength light sensitivity of circadian, pupillary, and visual awareness in humans lacking an outer retina". Curr. Biol. 17 (24): 2122–8. December 2007. doi:10.1016/j.cub.2007.11.034. PMC 2151130. PMID 18082405. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  29. 1 2 Sundsten, John W.; Nolte, John (2001). The human brain: an introduction to its functional anatomy. St. Louis: Mosby. pp. 410–447. ISBN 978-0-323-01320-8. OCLC 47892833.
  30. ↑ "Diminished pupillary light reflex at high irradiances in melanopsin-knockout mice". Science. 299 (5604): 245–7. January 2003. Bibcode:2003Sci...299..245L. doi:10.1126/science.1077293. PMID 12522249. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  31. ↑ Turner, Howard R. (1997). "Optics". Science in medieval Islam: an illustrated introduction. Austin: University of Texas Press. p. 197. ISBN 978-0-292-78149-8. OCLC 440896281.
  32. 1 2 Li, Z (2002). "A saliency map in primary visual cortex". Trends in Cognitive Sciences. 6: 9–16.
  33. ↑ Zhaoping, L. (2019). "A new framework for understanding vision from the perspective of the primary visual cortex". Current Opinion in Neurobiology. 58: 1–10.
  34. ↑ Jessell, Thomas M.; Kandel, Eric R.; Schwartz, James H. (2000). "27. Central visual pathways". Principles of neural science. New York: McGraw-Hill. pp. 533–540. ISBN 978-0-8385-7701-1. OCLC 42073108.
  35. ↑ Heider, Barbara; Spillmann, Lothar; Peterhans, Esther (2002) "Stereoscopic Illusory Contours— Cortical Neuron Responses and Human Perception" J. Cognitive Neuroscience 14:7 pp.1018-29 Archived 2016-10-11 at the Wayback Machine ആർക്കൈവ് കോപ്പി വേ ബാക്ക് യന്ത്രത്തിൽ നിന്നും accessdate=2014-05-18
  36. ↑ "Contribution of striate inputs to the visuospatial functions of parieto-preoccipital cortex in monkeys". Behav. Brain Res. 6 (1): 57–77. 1982. doi:10.1016/0166-4328(82)90081-X. PMID 7126325. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  37. ↑ Farivar R. (2009). "Dorsal-ventral integration in object recognition". Brain Res. Rev. 61 (2): 144–53. doi:10.1016/j.brainresrev.2009.05.006. PMID 19481571. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  38. ↑ Barlow, H. (1961) "Possible principles underlying the transformation of sensory messages" in Sensory Communication, MIT Press
  39. 1 2 Zhaoping, Li (2014). Understanding vision: theory, models, and data. United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0198829362.
  40. ↑ Michael D. Fox, et al., PNAS vol. 102 no. 27 9673–9678, doi:10.1073/pnas.0504136102
  41. ↑ Lane, Kenneth A. (2012). Visual Attention in Children: Theories and Activities. SLACK. p. 7. ISBN 978-1-55642-956-9. Retrieved 4 December 2014.
  42. ↑ Adams, Russell J.; Courage, Mary L.; Mercer, Michele E. (1994). "Systematic measurement of human neonatal color vision". Vision Research. 34 (13): 1691–1701. doi:10.1016/0042-6989(94)90127-9. ISSN 0042-6989. PMID 7941376.
  43. ↑ "Effect of vision, proprioception, and the position of the vestibular organ on postural sway" (PDF). Acta Otolaryngol. 130 (12): 1358–63. December 2010. doi:10.3109/00016489.2010.498024. PMID 20632903. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  44. ↑ "The role of vision and spatial orientation in the maintenance of posture". Phys Ther. 77 (6): 619–28. June 1997. doi:10.1093/ptj/77.6.619. PMID 9184687. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  45. ↑ "Postural sway characteristics of the elderly under normal and altered visual and support surface conditions". J Gerontol. 46 (6): B238–44. November 1991. doi:10.1093/geronj/46.6.B238. PMID 1940075. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  46. ↑ "Postural stability in primary open angle glaucoma". Clin. Experiment. Ophthalmol. 33 (3): 264–73. June 2005. doi:10.1111/j.1442-9071.2005.01003.x. PMID 15932530. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  47. ↑ "The effect of cataract surgery on postural control". Invest. Ophthalmol. Vis. Sci. 46 (3): 920–4. March 2005. doi:10.1167/iovs.04-0543. PMID 15728548. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  48. ↑ "Effect of personal protective eyewear on postural stability". Ergonomics. 47 (15): 1614–23. December 2004. doi:10.1080/00140130410001724246. PMID 15545235. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  49. ↑ "Use of monocular and binocular visual cues for postural control in children". J Vis. 11 (12): 10. 2011. doi:10.1167/11.12.10. PMID 22004694. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  50. ↑ Harvard Health Publications (2010). The Aging Eye: Preventing and treating eye disease. Harvard Health Publications. p. 20. ISBN 978-1-935555-16-2. Retrieved 15 December 2014.
  51. ↑ "Characterisation of the ultraviolet-sensitive opsin gene in the honey bee, Apis mellifera". Eur. J. Biochem. 243 (3): 775–81. February 1997. doi:10.1111/j.1432-1033.1997.00775.x. PMID 9057845. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  52. ↑ "Infrared imaging in vipers: differential responses of crotaline and viperine snakes to paired thermal targets". Behav. Brain Res. 154 (1): 55–61. September 2004. doi:10.1016/j.bbr.2004.01.020. PMID 15302110. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  53. ↑ "(2018) "Peacock Mantis Shrimp" National Aquarium". Archived from the original on 2018-05-04. Retrieved 2020-04-27.
  54. ↑ David Fleshler(10-15-2012) South Florida Sun-Sentinel Archived 2013-02-03 at archive.today,
  55. ↑ Single-Celled Planktonic Organisms Have Animal-Like Eyes, Scientists Say
  56. ↑ Li, L; Connors, MJ; Kolle, M; England, GT; Speiser, DI; Xiao, X; Aizenberg, J; Ortiz, C (2015). "Multifunctionality of chiton biomineralized armor with an integrated visual system". Science. 350: 952–6. doi:10.1126/science.aad1246. PMID 26586760.
  57. ↑ Bok, Michael J.; Porter, Megan L.; Nilsson, Dan-Eric (July 2017). "Phototransduction in fan worm radiolar eyes". Current Biology. 27 (14): R698–R699. doi:10.1016/j.cub.2017.05.093. PMID 28743013. cited by Evolution of fan worm eyes (August 1, 2017) Phys.org
  58. ↑ Margaret., Livingstone (2008). Vision and art : the biology of seeing. Hubel, David H. New York: Abrams. ISBN 9780810995543. OCLC 192082768.
  59. ↑ Gross CG (1994). "How inferior temporal cortex became a visual area". Cereb. Cortex. 4 (5): 455–69. doi:10.1093/cercor/4.5.455. PMID 7833649. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)
  60. ↑ Schiller PH (1986). "The central visual system". Vision Res. 26 (9): 1351–86. doi:10.1016/0042-6989(86)90162-8. ISSN 0042-6989. PMID 3303663. {{cite journal}}: Invalid |ref=harv (help)

കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക്

[തിരുത്തുക]

പുറംകണ്ണികൾ

[തിരുത്തുക]
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=വിഷ്വൽ_സിസ്റ്റം&oldid=4679919" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്