Прејди на содржината

Протокол I кон Женевските конвенции

Од Википедија — слободната енциклопедија
Протокол I од Женевските конвенции
Дополнителен протокол кон Женевските конвенции од 12 август 1949 година, а во врска со заштитата на жртвите од меѓународни вооружени конфликти (Протокол I)
ТипПротокол
Напишан20 февруари 1974 – 8 јуни 1977
Потпишан8 јуни 1977 (1977-06-08)
МестоЖенева
На сила од7 декември 1978 (1978-12-07)
Потписници
3 Држави[1]
Странки
175 Држави[2]
ЧуварШвајцарски федерален совет
Јазици
Целосен текст
Geneva Convention/Protocol I на Викиизвор

Протокол I кон Женевските конвенции или Дополнителен протокол I (AP I)[3] — амандман или опционален протокол од 1977 година кон Женевските конвенции од 1949 година што се однесувал на заштитата на цивилните жртви од меѓународни вооружени конфликти, вклучувајќи „вооружени конфликти во кои народите се борат против колонијална доминација, туѓа окупација или расистички режими“.

Во пракса, Дополнителниот протокол I ги потврдил меѓународните правила на војување утврдени во Хашките конвенции од 1907 година и четирите Женевски конвенции од 1949 година со цел да се приспособат на развојот на војувањето по Втората светска војна.

Од јуни 2025 година, Дополнителниот протокол I бил ратификуван од 175 држави,[4] а протоколот бил потпишан до Соединетите Американски Држави, Иран и Пакистан на 12 декември 1977 година, но никогаш не го ратификувале, а не го потпишале Израел, Индија и Турција.

Некои, но не сите, од одредбите од Дополнителниот протокол I од 1977 година, „добиле признание како обичајно право“.[5]

Резиме на одредбите

[уреди | уреди извор]

Дополнителниот протокол I содржи 102 члена, а следново претставува основен преглед на Протоколот.[6]

Општо земено, Дополнителниот протокол I ги потврдувал одредбите од оригиналните четири Женевски конвенции од 1949 година.

Сепак, додадени се следните дополнителни заштити:

  • Член 1 — наведува дека Конвенцијата се применува во „вооружени конфликти во кои народите се борат против колонијална доминација и туѓа окупација и против расистички режими во остварувањето на нивното право на самоопределување“.
  • Член 15 — наведува дека цивилниот медицински и религиозен персонал треба да биде почитуван и заштитен и ова вклучува дека страните треба да му дадат секаква достапна помош на цивилниот медицински персонал.
  • Член 17 и Член 81 — го овластуваат Меѓународниот комитет на Црвениот крст, националните друштва или други непристрасни хуманитарни организации да им обезбедат помош на жртвите од војната.
  • Член 35 — забранува оружје кое „предизвикува непотребни повреди или непотребно страдање“, како и средства за војување кои „предизвикуваат широко распространета, долгорочна и сериозна штета на природната средина“.
  • Член 37 — забранува перфидност, односно лажно прогласување примирје и идентификува четири вида перфидност и ги разликува воените измами од перфидноста.
  • Член 40 — забранува „без милост“, т.е. наредба да нема преживеани, да се заканува како такво или да се спроведуваат непријателства врз таа основа.
  • Член 42 — ги забранува нападите врз пилоти и екипажи кои се спуштаат со падобран од воздухоплов во опасност. Откако ќе слетаат на територија контролирана од спротивната страна, мора да им се даде можност да се предадат пред да бидат нападнати, освен ако не е очигледно дека се вклучени во непријателски чин. Воздухопловните трупи, без разлика дали се во опасност или не, не ја добиваат заштитата што ја обезбедува овој член и затоа можат да бидат нападнати за време на нивното спуштање.
  • Член 43 — се занимава со идентификување на вооружените сили кои се страни во конфликт, а државите кои се борци „ќе бидат предмет на внатрешен дисциплински систем кој, inter alia, ќе спроведува усогласеност со правилата на меѓународното право што се применуваат во вооружен конфликт.“
  • Член 47(1) — предвидува дека платениците „немаат право да бидат борци или воени заробеници“.
  • Член 51 и Член 54 — ги забрануваат неселективните напади врз цивилното население и уништувањето на изворите на храна, водата или другите материјали потребни за опстанок. Ова вклучува директно напаѓање на цивилни (невоени) цели, но исто така и користење технологии чиј обем на уништување не може да се ограничи.[7] Тотална војна што не прави разлика помеѓу цивилни и воени цели се смета за воено злосторство.
  • Член 53 — забранува напади врз историски споменици, уметнички дела и места за богослужба.
  • Член 56 — опфаќа напади врз „објекти и инсталации што содржат опасни сили“, како што се брани, насипи и нуклеарни електрани. Овие цели, како и други воени цели во нивна близина, не смеат да бидат нападнати ако претставуваат закана за ослободување на опасни сили.
  • Член 76, Член 77 и Член 78 — кои го сочинуваат Поглавје II, обезбедуваат посебна заштита за жените и децата. Особено, смртната казна нема да се извршува врз деца под 18 години и ќе се избегнува врз бремени жени и мајки кои имаат деца кои се издржуваат. Понатаму, деца под 15 години нема да бидат регрутирани во вооружените сили, а страните ќе ги преземат сите разумни мерки за да ги спречат да учествуваат во непријателства.
  • Член 79 — наведува дека новинарите се сметаат за цивили и им се дава иста заштита. Цивилните воени дописници поврзани со вооружените сили кои се заробени имаат исти права како и воените заробеници, како што е наведено во Третата Женевска конвенција.[6]
  • Член 85(3f) — забранува перфидна употреба на црвениот крст, црвената полумесечина, црвениот лав и сонцето или други заштитни знаци признати со Женевските конвенции.
  • Член 90 — опишува како можат да се формираат меѓународни комисии за утврдување факти во ситуации на сериозни прекршувања на Женевските конвенции.

Статус на ратификација

[уреди | уреди извор]

Израел

[уреди | уреди извор]

Израел не го ратификувал Дополнителниот протокол I кон Женевските конвенции, а според правниот научник и адвокат за човекови права Нура Еракат, ова ѝ овозможувало на израелската влада да го признае израелско-палестинскиот конфликт како „ ниту граѓанска војна („немеѓународен вооружен конфликт“) ниту војна против ослободително движење („меѓународен вооружен конфликт“)“[8] и на овој начин, силата што ја користеле палестинските фракции можела да се смета за нелегална и нелегитимна.[8]

Русија

[уреди | уреди извор]

На 16 октомври 2019 година, претседателот Владимир Путин потпишал извршна наредба[9] и поднел предлог-закон до Државната дума за поништување на изјавата што ја придружувал ратификацијата на Дополнителниот протокол I од страна на Русија, со која претходно била прифатена надлежноста на Меѓународната комисија за утврдување факти според Член 90(2).[10][11][12]

Предлог-законот бил доставен со следново предупредување:[11][12]

Исклучителните околности влијаат врз интересите на Руската Федерација и бараат итна акција. … Во сегашната меѓународна средина, ризиците од злоупотреба на овластувањата на комисијата за политички цели од страна на бескрупулозни држави кои дејствуваат со лоша намера се значително зголемени.

Соединети Американски Држави

[уреди | уреди извор]

Соединетите Американски Држави не го ратификувале Дополнителниот протокол I кон Женевските конвенции, а нивниот главен приговор бил на Член 1(4) (детално објаснет подолу), во врска со недржавните актери.[13]

Меѓународниот комитет на Црвениот крст (МКЦК) собрал широк спектар на земји со цел да ја формира Дипломатската конференција за реафирмација и развој на меѓународното хуманитарно право применливо во вооружени конфликти (Дипломатска конференција).

„По три години размислување, Дипломатската конференција ги изготви и поднесе Дополнителните протоколи I и II кон Женевските конвенции од 1949 година.“

Член 1(4)

[уреди | уреди извор]

Член 1(4) — од Дополнителниот протокол I наведува:

Ситуациите наведени во претходниот став вклучуваат вооружени конфликти во кои народите се борат против колонијална доминација и туѓа окупација, и против расистички режими во остварувањето на нивното право на самоопределување.

Јан Арно Хесбруге, кој работи во канцеларијата на Високиот комесар на Обединетите нации за човекови права во Њујорк, ги испитал трите категории наведени во неговата книга „Човекови права и лична самоодбрана во меѓународното право“:[14]

  • „Колонијална доминација“ се однесувала на далечни прекуокеански колонии со јасни географски граници и не требало да се однесува на држави што освојуваат и анектираат соседни територии.
  • „Окупација од страна на туѓинци“ се однесувала на „случаи кога окупираната територија сè уште не била дел од држава во времето на окупацијата, туку била населена од посебна група, како што е палестинскиот народ“.
  • „Расистички режими“ вклучувало земји кои го институционализираа расизмот, а не земји каде што владата само практикува расна дискриминација, а во времето кога бил напишан протоколот, ова главно се однесувало на Јужна Африка и Родезија.

Правниот научник Валдемар А. Солф сметал дека членот 1(4) од Дополнителниот протокол бил во голема мера симболичен, и им давал на државите-страни „веродостојна основа да ја негираат неговата примена во нивната ситуација“, додека државите на кои членот најмногу се однесувал (на пр. Израел и Јужна Африка од времето на апартхејдот), воопшто нема да го потпишат договорот.

Администрацијата на Реган изјавила дека Член 1(4) од Дополнителниот протокол I на Женевските конвенции „ќе им даде на терористите психолошка и правна победа“, бидејќи се чинело дека им давал статус на борци на недржавни актери, од кои многу (како што е Организацијата за ослободување на Палестина), се означени како терористички групи од страна на Соединетите Американски Држави и други земји.

Спротивно на тоа, еден напис во Меѓународниот преглед на Црвениот крст тврдел дека овој член, всушност, ја зајакнувал борбата против тероризмот, со примена на законите на војната (вклучувајќи ги сите негови забрани и обврски) во националните војни за ослободување.

Со доделување статус на борци на недржавни актери во војните за ослободување, тој исто така барал од недржавните актери да ги следат строгите забрани против терористички акти (членови 13, 51(2) итн.).[15]

Член 48

[уреди | уреди извор]

Основно правило

За да се обезбеди почитување и заштита на цивилното население и цивилните објекти, страните во конфликтот во секое време ќе прават разлика помеѓу цивилното население и борците и помеѓу цивилните објекти и воените цели и соодветно ќе ги насочуваат своите операции само против воени цели.

Член 51

[уреди | уреди извор]

Заштита на цивилното население

  1. Цивилното население и поединците цивили уживаат општа заштита од опасности што произлегуваат од воени операции. За да се спроведе оваа заштита, следните правила, кои се дополнителни на другите применливи правила на меѓународното право, треба да се почитуваат во сите околности.
  2. Цивилното население како такво, како и поединечните цивили, нема да бидат предмет на напад.
  3. Цивилите ќе ја уживаат заштитата што ја обезбедува овој член, освен ако и за време додека директно учествуваат во непријателства. Забранети се акти или закани со насилство чија примарна цел е ширење терор меѓу цивилното население.
  4. Недискриминирачките напади се забранети. Недискриминирачките напади се: (а) Оние што не се насочени кон одредена воена цел ; (б) Оние што користат метод или средства за борба што не можат да бидат насочени кон одредена воена цел; (в) Оние што користат метод или средства за борба [кои] напаѓаат воени цели и цивили или цивилни објекти без разлика .
  5. Меѓу другото, следните видови напади треба да се сметаат за неселективни: (а) Напад со бомбардирање со какви било методи или средства што третира како единствена воена цел голем број јасно одвоени и различни воени цели; ... и (б) Напад за кој може да се очекува да предизвика случајна загуба на цивилен живот, повреда на цивили, штета на цивилни објекти или комбинација од нив, што би било прекумерно во однос на конкретната и директна воена предност што се очекува.

Член 52

[уреди | уреди извор]

Општа заштита на цивилни објекти

  1. …
  2. Нападите ќе бидат строго ограничени на воени цели. Во однос на објектите, воените цели се ограничени на оние објекти кои по својата природа, локација, намена или употреба даваат ефикасен придонес кон воената акција и чие целосно или делумно уништување, заробување или неутрализација, во околностите што важат во тој момент, нуди дефинитивна воена предност.
  3. Во случај на сомневање дали објект кој вообичаено е наменет за цивилни цели, како што е место за богослужба, куќа или друго живеалиште или училиште, се користи за ефективен придонес во воена акција, ќе се претпостави дека не се користи за таква намена.

Член 57

[уреди | уреди извор]

Мерки на претпазливост при напад

  1. При водење на воени операции, постојано ќе се внимава да се поштедат цивилното население, цивилите и цивилните објекти.
  2. Во однос на нападите, ќе се преземат следниве мерки на претпазливост: (а) Оние кои планираат или одлучуваат за напад треба: (i) Да сторат сè што е можно за да потврдат дека целите што треба да се нападнат не се ниту цивили ниту цивилни објекти и не се предмет на посебна заштита, туку се воени цели во смисла на став 2 од член 52 и дека не е забрането со одредбите од овој Протокол да се напаѓаат; (ii) Да преземат сите можни мерки на претпазливост при изборот на средства и методи на напад со цел да се избегне, а во секој случај да се минимизира, случајната загуба на цивилен живот, повреда на цивили и штета на цивилни објекти; (iii) Да се воздржат од донесување одлука за започнување напад за кој може да се очекува да предизвика случајна загуба на цивилен живот, повреда на цивили, штета на цивилни објекти или комбинација од нив, што би било прекумерно во однос на конкретната и директна воена предност што се очекува; …

Поврзано

[уреди | уреди извор]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „Treaties, States parties, and Commentaries - Signatory States - Protocol Additional to the Geneva Conventions of 12 August 1949, and relating to the Protection of Victims of International Armed Conflicts (Protocol I), 8 June 1977“. ihl-databases.icrc.org. Посетено на 13 April 2022.
  2. ↑ „Treaties, States parties, and Commentaries - States Parties - Protocol Additional to the Geneva Conventions of 12 August 1949, and relating to the Protection of Victims of International Armed Conflicts (Protocol I), 8 June 1977“. ihl-databases.icrc.org. Посетено на 13 April 2022.
  3. ↑ Cadwalader, George Jr. (2011). „The Rules Governing the Conduct of Hostilities in Additional Protocol I to the Geneva Conventions of 1949: A Review of Relevant United States References“. Yearbook of International Humanitarian Law 2011 - Volume 14. 14. стр. 133–171. doi:10.1007/978-90-6704-855-2_5. ISBN 978-90-6704-854-5.
  4. ↑ „Protocol Additional to the Geneva Conventions of 12 August 1949, and relating to the Protection of Victims of International Armed Conflicts (Protocol I), 8 June 1977“. International Committee of the Red Cross.
  5. ↑ Cryer, Robert; Friman, Håkan; Robinson, Darryl; Wilmshurst, Elizabeth (2014). An introduction to international criminal law and procedure (Third. изд.). Cambridge: Cambridge University Press. стр. 265. ISBN 978-1-107-69883-3.
  6. 1 2 „Protocol Additional to the Geneva Conventions (Protocol I) of 8 June 1977“ (PDF). International Humanitarian Law Databases.
  7. ↑ „Commentary on the Additional Protocols to the Geneva Conventions“ (PDF). International Committee of the Red Cross.
  8. 1 2 Erakat, Noura (2019). Justice for some: law and the question of Palestine. Stanford, California: Stanford University Press. стр. 179. ISBN 978-0-8047-9825-9.
  9. ↑ „Указ Президента Российской Федерации от 16.10.2019 № 494“ [Executive order by President of Russian Federation No. 494, 16 October 2019]. publication.pravo.gov.ru. Посетено на 10 March 2022.
  10. ↑ „Putin Pulls Russia Out of Convention on War-Crime Probes“. Bloomberg. 17 October 2019.
  11. 1 2 „Putin Seeks to Abandon Geneva Conventions' Victim-Protection Clause“. The Moscow Times. 17 October 2019.
  12. 1 2 „Putin revokes additional protocol to Geneva Conventions related to protection of war crimes victims“. The Globe and Mail. Reuters. 17 October 2019.
  13. ↑ „On International Treaties, the United States Refuses to Play Ball | Council on Foreign Relations“. www.cfr.org (англиски). 2022-01-07. Посетено на 2026-04-21.
  14. ↑ Hessbruegge, Jan Arno (2017). Human rights and personal self-defense in international law (First. изд.). New York, NY: Oxford University Press. стр. 317. ISBN 9780190655020.
  15. ↑ Gasser, Hans-Peter. „Prohibition of terrorist acts in international humanitarian law“ (PDF). International Review of the Red Cross: 208, 210, 211.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Протокол_I_кон_Женевските_конвенции&oldid=5640399“