Венецијански јазик
| Венецијански | |
|---|---|
| łengoa/łengua vèneta, vèneto | |
| Застапен во | Италија, Словенија, Хрватска, Црна Гора |
| Подрачје | |
| Говорници | 390 милиони (2002) |
| Јазично семејство | |
| Признаен како малцински во |
|
| Јазични кодови | |
| ISO 639-3 | vec |
 Застапеност на венецијанскиот јазик во Тривенето:
Региони каде се зборува венецијански
Региони каде се зборува венецијански заедно со други јазици (баварски, емилијански, фриулиски, словенечки, чакавски, истриотски и порано далматински) и региони на лингвистичка транзиција (со ломбардски и со емилијански)
Региони на влијание на венецијанскиот јазик (врз ломбардски и ладински јазик) | |
|
| |
Венецијански, понекогаш познат и како венетски [6][7] (łengua vèneta [ˈ(l)eŋɡwa ˈvɛneta]) или vèneto [ˈvɛneto]), е романски јазик. Го зборуваат околу 3.9 милиони луѓе, претежно во Венето, североисточен регион во Италија. Тој е присутен и надвор од Венето, во Трентино-Јужен Тирол, Фриули, Јулијанскиот Марш, Истра и некои градови во Словенија, Далмација,Хрватска, и Которскиот Залив [8][9] како мајчин јазик на домородното венецијанско население.
Во Аргентина, Австралија, Бразил, Канада, Мексико, САД и Обединетото Кралство тој е присутен како јазик на Венецијанците од дијаспората.
Понекогаш тој е класификуван и како дијалект на италијанскиот јазик, дури и од страна на некои од неговите говорници, но оваа класификација е главно политичка. Во лингвистиката, венецијанскиот е дефиниран како посебен јазик, со свои локални варијанти.
Наводи
[уреди | уреди извор]- 1 2 3 Fifth United Nations Conference on the Standardization of Geographical Names: Vol. 2. Montreal: United Nations. 1991.
- 1 2 3 Holmes, Douglas R. (1989). Cultural disenchantments: worker peasantries in northeast Italy. Princeton University Press.
- 1 2 Minahan, James (1998). Miniature empires: a historical dictionary of the newly independent states. Westport: Greenwood.
- 1 2 Kalsbeek, Janneke (1998). The Čakavian dialect of Orbanići near Žminj in Istria. Studies in Slavic and General Linguistics. 25. Amsterdam and Atlanta, Georgia: Rodopi. ISBN 90-420-0712-5. Посетено на 5 February 2026 – преку Internet Archive.
- ↑ Tonial, Honório (26 June 2009). „Subsídios para o reconhecimento do Talian“ [Subsidies for the recognition of Talian]. Instituto de Investigação e Desenvolvimento em Política Linguística (IPOL) (португалски). Архивирано од изворникот на 27 January 2012. Посетено на 21 August 2011.
- ↑ „Venetan“ (PDF). Linguasphere. Посетено на 2018-12-11.
- ↑ „Indo-european phylosector“ (PDF). Linguasphere. Архивирано од изворникот (PDF) на 2014-08-27.
- ↑ „Language“.[мртва врска]
- ↑ „Italiani all'estero“. Italian Network. Архивирано од изворникот на 22 July 2011. Посетено на 24 August 2015.