Мазмұнға өту

Төмен деңгейлі бағдарламалау тілі

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет

Төмен деңгейлі бағдарламалау тілі — қолданылатын шынайы немесе виртуалды (мысалы, байт-код, IL) процессордың машиналық кодтарында тікелей бағдарламалауға жақын бағдарламалау тілі.[1] Машиналық командаларды белгілеу үшін әдетте мнемоникалық белгілеу қолданылады. Бұл командаларды екілік нөлдер мен бірліктердің тізбегі түрінде емес, адам тіліндегі (әдетте ағылшын тіліндегі) сөздердің мағыналы қысқартулары түрінде есте сақтауға мүмкіндік береді.

Кейде бір мнемоникалық белгілеу әртүрлі операндтар үстінен бірдей әрекетті орындайтын машиналық командалардың тұтас бір тобына сәйкес келеді. Машиналық командалардан бөлек, төмен деңгейлі бағдарламалау тілдері макроанықтамалар (макростар) сияқты қосымша мүмкіндіктерді ұсына алады.[2] Директивалардың көмегімен тұрақтылар мен литералдық жолдарды енгізу, айнымалылар үшін жадты резервтеу және орындалатын кодты белгілі бір мекенжайлар бойынша орналастыру мүмкіндігін бере отырып, машиналық кодтарды трансляциялау процесін басқаруға болады. Жиі бұл тілдер нақты жад ұяшықтарының орнына айнымалылармен жұмыс істеуге мүмкіндік береді.

Әдетте, төмен деңгейлі тілдер нақты бір процессорлар отбасының ерекшеліктерін пайдаланады.[3] Төмен деңгейлі тілдің жалпыға мәлім мысалы — ассемблер тілі, дегенмен ассемблер тілдерінің тобы деп айтқан дұрысырақ болады. Сонымен қатар, бір процессор үшін машиналық командалары сәйкес келетін, бірақ қосымша функциялар жиынтығымен (директивалар мен макростармен) ерекшеленетін ассемблер тілінің бірнеше түрі болуы мүмкін.[4]

Сондай-ақ төмен деңгейлі тілдерге шартты түрде Microsoft .NET платформасында қолданылатын CIL-ді, сонымен қатар Фортты жатқызуға болады.

Дереккөздер

[өңдеу | дереккөзін өңдеу]
  1. ↑ Таненбаум Э. Архитектура компьютера. — 5-е изд. — СПб.: Питер, 2007. — С. 24-28. — ISBN 5-469-01431-6.
  2. ↑ Юров В. И. Assembler: учебник для вузов. — 2-е изд. — СПб.: Питер, 2003. — С. 15-18. — ISBN 5-94723-581-2.
  3. ↑ Прата С. Язык программирования C. Лекции и упражнения. — 6-е изд. — М.: ИД Вильямс, 2015. — С. 40-42. — ISBN 978-5-8459-1950-2.
  4. ↑ Ахо А., Лам М., Сети Р., Ульман Д. Компиляторы: принципы, технологии и инструментарий. — 2-е изд. — М.: ИД Вильямс, 2008. — С. 35-39. — ISBN 978-5-8459-1349-4.