ખુદનું જ અસ્તિત્વ નકારતી
આ આંખો.
સ્વને છોડી સ્વજનને અપનાવવા મથતી
આ આંખો.
ગુલાબી સપને મઢી, સંધ્યારાણીના પાલવ સમી
આ આંખો.
નજરોનાં તીરથી દિલના ઉંડાણે ઘાવ કરતી
આ આંખો.
મૌનની લિપિને નજરોની ભાષાથી ઉકેલતી
આ આંખો.
સ્નેહની સેરમાં શરમના મોતી પરોવતી
આ આંખો.
-
Join 32 other subscribers
अभिव्यक्ति
આ બ્લૉગ પર શોધો
બ્લૉગ મંજુષા
વિભાગો
-
તાજેતરની પોસ્ટ
બીજી કડીઓ (લિંક)
મેટા
કેલેન્ડર
બ્લૉગ સ્ટેટસ
- 21,218 hits
