Jump to content

Հավանականության բաշխում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բաշխում (այլ կիրառումներ)

Հավանականության բաշխում կամ պարզապես բաշխում, հավանականությունների տեսության և մաթեմատիկական վիճակագրության հիմնական գաղափարներից։ Պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը (կամ հավանականությունների բաշխման օրենքը) տրվում է նրա F(x)=P(ξ<x) բաշխման ֆունկցիայով կամ այնպիսի բնութագրով, որի օգնությամբ որոշակի կանոններով կարող է ստացվել նշված բաշխման ֆունկցիան։ Այսպես, հավանականությունների բաշխում․ կարող է տրվել x1<ξ<x2 անհավասարության հավանականությունը ներկայացնող P(x1,x2) միջակայքի ֆունկցիայով։ Այդ դեպքում նրա բաշխման ֆունկցիան որոշվում է >F(x)=P(−∞<ξ<x)=P(−∞,x) բանաձևով։ Ընդհատ պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը տրվում է այդ մեծության հնարավոր x1,x2,...,xn,... արժեքների և նրանց համապատասխան P1,P2,...,Pn,... հավանականությունների նշմամբ, որտեղ Pn≥0 և ∑n=1∞Pn=1։ Այդ դեպքում F(x)=∑nPn=1, որտեղ գումարը տարածվում է այն n–երի վրա, որոնց համար xn<x։ Անընդհատ պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը տրվում է նրա P(x) բաշխման խտությամբ, որտեղ P(x)≥0; ∫−∞+∞P(x)dx=1։ Այդ դեպքում F(x)=∫−∞xP(t)dt։ Կամայական ξ պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը կարող է տրվել ուղղի ցանկացած բորելյան E բազմության համար որոշված և ξ-ն E-ին պատկանելու հավանականությունը ներկայացնող P(E) ֆունկցիայով։ Եթե E-ն (−∞,x) միջակայքն է, ապա F(x)=P(E)։

Հավանականությունների ընտրովի բաշխումը որոշվում է պատահական մեծության հետ արված n թվով անկախ փորձերի արդյունքում ստացված x1,x2,...,xn-երի ընտրությամբ։ Այն տրվում է բաշխման ընտրովի Fn∗(x) ֆունկցիայով, որպես ընտրության մեջ x-ից փոքր արժեքների հաճախականություն, այսինքն՝ Fn∗(x)=m(x)n․ Երկչափ (ξ,η) պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը տրվում է նրա F(x,y)=P(ξ<x∩η<y) բաշխման ֆունկցիայով։ Մասնավորաբար, երկչափ ընդհատ պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը տրվում է հնարավոր (xn,ym) զույգերի բազմության և համապատասխան Pnm=P(ξ=xn∩η=ym),n,m=l,2,... հավանականությունների նշմամբ, ընդ որում F(x,y)=∑n∑mPnm, որտեղ գումարները տարածվում են այն n-երի և m-երի վրա, որոնց համար xn<x,ym<y։ Երկչափ անընդհատ պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը տրվում է նրա P(x,y) խտության բաշխմամբ, այնպես որ F(x,y)=∫−∞x∫−∞yP(x,y)dxdy։ Կամայական երկչափ պատահական մեծության հավանականությունների բաշխումը կարող է տրվել հարթության բոլոր բորելյան բազմությունների համար որոշված և (ξ,η) կետը E-ին պատկանելու հավանականությունը ներկայացնող P(E) ֆունկցիայով։ Եթե E-ն համընկնում է (−∞,x;−∞,y) երկչափ միջակայքի հետ, ապա F(x,y)=P(E)։

Սահմանում 1. Ենթադրենք տրված է (Ω,ℱ,ℙ) հավանականային հարթություն, և դրա վրա որոշված է X:Ω→ℝ պատահակական մեծություն։ Հիմնականում X-ը համարվում է (Ω,ℱ) չափելի հարթության չափելի ֆունկցիա (ℝ,ℬ(ℝ)), որտեղ ℬ(ℝ) չափելի հարթության մեջ, նշանակում է Բորելյան բազմությունը ℝ-ով։ Այդ դեպքում X պատահական մեծությունը առաջացնում է ℙX հավանականային մեծություն ℝ-ի վրա հետևյալ եղանակով՝

ℙX(B)=ℙ(X−1(B)),∀B∈ℬ(ℝ).

ℙX մեծությունը կոչվում է պատահական X մեծության բաշխում։ Այլ կերպ ասած, ℙX(B)=ℙ(X∈B), այդպիսով ℙX(B) սահմանում է այն բանի հավանականությունը, որ X պատահական մեծությունը ընկնում է B∈ℬ(ℝ) բազմության մեջ։

Բաշխում առաջադրելու եղանակներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սահմանում 2. Ֆունկցիա FX(x)=ℙX((−∞,x])=ℙ(X⩽x) կոչվում է X պատահական մեծության (կոմուլյատիվ) ֆունկցիայի բաշխում։ Հավանականության հատկություններից բխում է

Թեորեմ 1. FX(x) բաշխման ֆունկցիան ցանկացած պատահական մեծության բավարարում է հետևյալ երեք հատկություններով։

  1. FX—սկզբնական ֆունկցիա,
  2. limx→−∞FX(x)=0,limx→∞FX(x)=1;
  3. FX անընդհատ է աջից։

Այն փաստից, որ Բորելյան բազմությունը իրական թվերի մեջ առաջանում է {(−∞,x]}x∈ℝ տիպի ինտերվալների ընտանիքից, հետևում է

Թեորեմ 2. Ցանկացած F(x) ֆունկցիա, որը բավարարում է վերը նշված երեք հատկություններին, համարվում է ինչ-որ ℙX-ի (բաշխում) բաշխման ֆունկցիա։

Հավանականությունների բաշխումների համար, որոնք ունեն որոշակի հատկություններ, կան ավելի առաջադրելու համար հարմարավետ եղանակներ։

Դիսկրետ բաշխում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սահմանում 3. Պատահական մեծությունը համարվում է պարզ կամ դիսկրետ, եթե այն ընդունում է ոչ ավելի, քան հաշվելի թվերի նշանակությունը։ Այսինքն՝ X(ω)=ai,∀ω∈Ai, որտեղ {Ai}i=1∞՝ Ω մասնատում։

Այդ դեպքում պարզ պատահական մեծության բաշխումը տրվում է ℙX(B)=∑i:ai∈Bℙ(Ai): Նշանակելով pi=ℙ(Ai)p(ai)=pi՝ կարելի է նշանակել p(ai)=pi: Ակնհայտ է, որ ∑i=1∞pi=1: Օգտագործելով ℙ թվային ադիտիվություն, հեշտությամբ ցույց կտանք, որ այդ ֆունկցիան միանշանակ սահմանում է X-ը։

Սահմանում 4. Ֆունկցիա p(ai)=pi, որտեղ ∑i=1∞pi=1 հաճախ անվանում են դիսկրետ բաշխում։

Օրինակ 1. Ենթադրենք p ֆունկցիան նշանակված է այնպես, որ p(−1)=12 և p(1)=12: Այդ ֆունկցիան ունի X, որի համար ℙ(X=±1)=12 (Բերնուլլի բաշխում)։

Թեորեմ 3. Դիսկրետ բաշխումն ունի հետևյալ հատկությունները.

1. pi⩾0

2. ∑i=1npi=1

Վանդակավոր բաշխում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սահմանում 5. Վանդակավոր են կոչվում ֆունկցիայի դիսկրետ բաշխմամբ բաշխումները, և ֆունկցիայի բաշխման խզման կետից ստեղծում են a+nh, որտեղ a-ն իրական թիվ է, h>0,n-ը ամբողջ թիվ է[1]։

Օրինակ 2. Պուասոնի բաշխում համարվում է վանդակավոր։

Օրինակ 3. Բինոմական բաշխումը համարվում է վանդակավոր։

Թեորեմ 4. Որպեսզի F ֆունկցիայի բաշխումը լինի վանդակավոր h քայլով, անհրաժեշտ է և բավարար, որպեսզի դրա բնութագրիչ f ֆունկցիան բավարարի |f(2π/h)|=1 պայմանին[1]։

Ապացույց։

Անհրաժեշտ պայման։ Նշանակենք {a+nh} բազմություն, որը պարունակում է F ֆունկցիայի բոլոր խզման կետերը և pn=F(a+nh)−F(a+nh−0): Այդ դեպքում f(t)=∑npnexp⁡[i(a+nh)t]: Հետևում է f(2πh)=exp⁡(i2πah) և |f(2πh)|=1:

Բավարար պայման։ Եթե |f(2πh)|=1, ապա f(2πh)=exp⁡(i2πah) ինչ-որ a իրական թվի համար։ Այդ դեպքում ∫exp⁡[i2π(x−a)h]dF(x)=1։ Այս հավասարությունից հետևում է ∫(1−cos⁡[2π(x−a)h])dF(x)=0: Ֆունկցիայի տակ գտնվող ֆունկցիայի ոչ բացասականության դեպքում, {x:1−cos⁡[2π(x−a)h]>0} բազմության չափը հավասար է զրոյի։ Այդպիսով F ֆունկցիայի բաշխումը կարող է ունենալ սեփական բարձրության կետերով կետեր միայն {a+nh} բազմությունից[1]։ Այս թեորեմի հետևանքն է վանդակավոր բաշխման հետևյալ հատկությունները։ Եթե F ֆունկցիայի h քայլով վանդակավոր բաշխումը համարվում է F1 և F2 ֆունկցիաների բաշխման շղթա F=F1∗F2, ապա F1-ը և F2-ը նույնպես համարվում են վանդակավոր h քայլով[1]։

Ապացույց։ Նշանակենք f,f1,f2 բնութագրիչ ֆունկցիաներով F,F1,F2 ֆունկցիաների բաշխումները։ Այդ դեպքում |f1(2πh)||f2(2πh)|=|f(2πh)|: Քանի որ ցանկացած բնութագրիչ ֆունկցիայի մոդուլը իրական թվերի առանցքի վրա չի գերազանցում 1-ը, ապա |f1(2πh)|=|f2(2πh)|=1 և ապացույցը ավարտված է[1]։

Անընդհատ բաշխումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անընդհատ բաշխումը ատոմներ չունեցող բաշխում է։

Բացարձակապես անընդհատ բաշխում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բացարձակապես անընդհատ անվանում են այն բաշխումները, որոնք ունեն հավանականության խտություն։ Այդպիսի բաշխումների կոմուլյատիվ ֆունկցիաները բացարձակ անընդհատ են Լեբեգի իմաստով։

Սահմանում 6. X պատահական մեծության բաշխումը կոչվում է բացարձակապես անընդհատ, եթե կա ոչ բացասական այնպիսի fX:ℝ→ℝ+ ֆունկցիա, որ ℙX(B)≡ℙ(X∈B)=∫BfX(x)dx: fX ֆունկցիան այդ դեպքում կոչվում է X պատահական մեծության բաշխման խտություն։

Օրինակ 4. Ենթադրենք f(x)=1, երբ 0⩽x⩽1, և 0՝ հակառակ դեպքում։ Այդ ժամանակ ℙ(a<X<b)=∫ab1dx=b−a, եթե (a,b)⊂[0,1]:

Ակնհայտ է, որ ցանկացած fX խտության բաշխման համար ∫−∞∞fX(x)dx=1 ճիշտ է։ Ճիշտ է նաև հակադարձ պնդումը։

Թեորեմ 5. Եթե f:ℝ→ℝ ֆունկցիան այնպիսին է, որ

  1. f(x)⩾0,∀x∈ℝ;
  2. ∫−∞∞f(x)dx=1,

ապա գոյություն ունի ℙX բաշխում այնպիսին, որ f(x)-ը համարվում է դրա խտությունը։

Նյուտոնի-Լեյբնիցի բանաձևի ուղղակի կիրառումը հանգեցնում է պարզ հարաբերության կոմուլյատիվ ֆունկցիայի և բացարձակ անընդհատ բաշխման խտության միջև։

Թեորեմ 6. Եթե f(x)-ը բաշխման անընդհատ խտությունն է, իսկ F(x)-ը նրա կոմուլյատիվ ֆունկցիան, ապա

  1. F′(x)=f(x),∀x∈ℝ,
  2. F(x)=∫−∞xf(t)dt։

Էմպիրիկ տվյալներով բաշխման կառուցման ժամանակ պետք է խուսափել հաշվարկի կլորացման սխալանքից։

Սինգուլյար բաշխում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սինգուլյար են կոչվում այն բաշխումները, որոնք կենտրոնացած են զրոյական չափողականության բազմության վրա (սովորաբար Լեբեգի չափ)։

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Рамачандран Б. Теория характеристических функций. — М.: Наука, 1975. — 224 с.
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 2, էջ 293)։
Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Հավանականության բաշխում» հոդվածին։