-γενής

Ancient Greek

Etymology

From γένος (génos) +‎ -ης (-ēs).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /ɡe.nɛ̌ːs/ → /ʝeˈnis/ → /ʝeˈnis/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /ɡe.nɛ̌ːs/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ɡeˈne̝s/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ʝeˈnis/
• (10^th CE Medieval) IPA^(key): /ʝeˈnis/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ʝeˈnis/

Suffix

-γενής • (-genḗs) m or f (neuter -γενές); third declension

1. (forming adjectives) born in a certain place or condition

   ‎ἄλλος (állos) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎ἀλλογενής (allogenḗs)

   ‎γη (gē) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎γηγενής (gēgenḗs)

   ‎ἔνδον (éndon) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎ἐνδογενής (endogenḗs)

   ‎εὐ (eu) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎εὐγενής (eugenḗs)

   ‎οἶκος (oîkos) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎οἰκογενής (oikogenḗs)

   ‎παντο- (panto-) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎παντογενὴς (pantogenḕs)

   ‎προ- (pro-) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎προγενής (progenḗs)

   ‎συν- (sun-) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎συγγενής (sungenḗs)

2. (forming adjectives) of a kind

   ‎ἕτερος (héteros) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎ἑτερογενής (heterogenḗs)

   ‎ὁμός (homós) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎ὁμογενής (homogenḗs)

   ‎μόνος (mónos) + ‎-γενής (-genḗs) → ‎μονογενής (monogenḗs)

Inflection

Third declension of -γενής; -γενές (contracted, Attic)

	singular				dual				plural
	masculine	feminine	neuter		masculine	feminine	neuter		masculine	feminine	neuter
nominative	-γενής-genḗs		-γενές-genés		-γενεῖ-geneî		-γενεῖ-geneî		-γενεῖς-geneîs		-γενῆ-genê
genitive	-γενοῦς-genoûs		-γενοῦς-genoûs		-γενοῖν-genoîn		-γενοῖν-genoîn		-γενῶν-genôn		-γενῶν-genôn
dative	-γενεῖ-geneî		-γενεῖ-geneî		-γενοῖν-genoîn		-γενοῖν-genoîn		-γενέσῐ -γενέσῐν-genésĭ(n)		-γενέσῐ -γενέσῐν-genésĭ(n)
accusative	-γενῆ-genê		-γενές-genés		-γενεῖ-geneî		-γενεῖ-geneî		-γενεῖς-geneîs		-γενῆ-genê
vocative	-γενές-genés		-γενές-genés		-γενεῖ-geneî		-γενεῖ-geneî		-γενεῖς-geneîs		-γενῆ-genê
derived forms	adverb				comparative				superlative
	-γενῶς-genôs				-γενέστερος-genésteros				-γενέστᾰτος-genéstătos

• This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

Ancient Greek terms suffixed with -γενής

Αἰγυπτογενής

Ἀντιγένης

Ἀριστογένης

διγενής

Διογένης

διογενής

δυσγενής

ἐγγενής

ἐνδογενής

ἑτερογενής

θνατογενής

θνητογενής

Ἰνδογενής

μονογενής

οἰκογενής

ὁμογενής

παλαιγενής

τετραγενής

τριγενής

• -γένεια (-géneia)

Descendants

• Dutch: -geen
• French: -gène
  • → Catalan: -gen
  • → English: -gen
  • → Norwegian Bokmål: -gen
  • → Norwegian Nynorsk: -gen
  • → Turkish: -jen
• German: -gen
• Greek: -γενής (-genís)
• Irish: -gin
• Spanish: -geno

Greek

Etymology

From Ancient Greek -γενής.

Pronunciation

• IPA^(key): /ʝeˈnis/

Suffix

-γενής • (-genís) m (feminine -γενής, neuter -γενές)

1. (forming adjectives) where the defined, originates from what the first part denotes.

   ‎ένδον (éndon, “within”) + ‎-γενής (-genís) → ‎ενδογενής (endogenís, “endogenous”)

2. (forming adjectives) where the defined comes in a specific order

   ‎δεύτερος (défteros, “second”) + ‎-γενής (-genís) → ‎δευτερογενής (defterogenís, “who comes second, consequent”)

Declension

Declension of -γενής

	singular				plural
	masculine	feminine	neuter		masculine	feminine	neuter
nominative	-γενής (-genís)	-γενής (-genís)	-γενές (-genés)		-γενείς (-geneís)	-γενείς (-geneís)	-γενή (-gení)
genitive	-γενούς (-genoús) -γενή (-gení)	-γενούς (-genoús)	-γενούς (-genoús)		-γενών (-genón)	-γενών (-genón)	-γενών (-genón)
accusative	-γενή (-gení)	-γενή (-gení)	-γενές (-genés)		-γενείς (-geneís)	-γενείς (-geneís)	-γενή (-gení)
vocative	-γενή (-gení) -γενής (-genís)	-γενής (-genís)	-γενές (-genés)		-γενείς (-geneís)	-γενείς (-geneís)	-γενή (-gení)

Derivations:
Comparative: πιο + positive forms (e.g. πιο -γενής, etc.)
Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο -γενής, etc.)

Derived terms

Greek terms suffixed with -γενής

κοραλλιογενής

νευρογενής

Related terms

• -γόνος (-gónos, “produced by”)