“ થોડાં આંસુ, થોડાં ફૂલ ”

માણસ ગમે તેટલો પૈસાદાર હોય, ગમે તેટલો બુધ્ધિશાળી કે ભાવનાશાળી હોય પણ એથી જનસમાજમાં હરહંમેશ તે લોકપ્રિય બની શકે તેવું નથી.

માનવી કેટલું જીવે છે તેના કરતાં કેવું જીવે છે?

બીજાને કેટલો ઉપયોગી થાય છે?

સંબંધોમાં કેટલી મીઠાશ જાળવે છે?

વ્યવહારોમાં કેટલો ચોક્કસ છે?

જીવનમાં નિત દુ:ખના રોદણાં જ રોવે છે કે હસતે મુખે મુશ્કેલીઓનો સામનો કરે છે?

આ પણ તેટલુંજ જરુરી છે સૌ સાથેના સંબંધોમાં સરળ અને નિખાલસ રહેનાર માનવી સૌનો પ્રીતિપાત્ર બને છે. લોકજીવન પર એના વ્યક્તિત્વનો, પ્રતિભાવનો, આકર્ષણનો જાદું ઉભો કરે છે.

વ્યક્તિના વિકાસના ધડતરનું કામ રાતોરાત નથી થતું ઘર, કુટુંબ રહેણીકરણી, મિત્રવર્તુળ એ બધા દ્રારા દ્વ્રારા માનવી નીત નવું શીખે છે અને જાણ્યે અજાણ્યે એને પોતાના આચરણમાં મુકે છે. આ બધાનો પ્રભાવ માનવજીવન પર ઘણો મોટો રહે છે. પરિણામે એક જ માના બે દિકરા હોય પણ એક વિદેશ ગયો હોય તોય નથી વિસરતો ને બીજો પાસે હોય તોય મા-બાપ નથી પોસાતા એવું પણ બને છે.

કોઈપણ જાહેર જીવનમાં પડેલી વ્યક્તિ  સૌ પ્રથમ એવો વિચાર કરશે કે હું જે કઈ કરું છું એનો પડઘો શો પડશે! માનવી જાગ્રત રહીને પોતાનાં કાર્ય, વાણી, વર્તન અને ચારિત્ર્ય અંગે થોડુંક પણ ચિંતન કરતો થાય તો લોકપ્રિય થવાનો માર્ગ એને જલ્દી મળી જાય છે. બસ હસતા મુખે લોકોને મદદરૂપ થાવા, એને દુ:ખની પળોમાં આશ્વાસનના બે શબ્દો કહી એનું દુ:ખ હળવું કરો. તમારા પર અપકાર કરનારનુ ય પ્રસંગ આવ્યે કામ કરી છૂટો તો લોકપ્રિયતા તમને શોધતી શોધતી તમારા ઘર આંગણા સુધી આવી પહોંચશે.